II OZ 726/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1448/15 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] września 2015 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Świnoujście z [...] maja 2015 r., nr [...] w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 22 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił E.K. (dalej jako "skarżąca") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] września 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Świnoujścia z [...] maja 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w skardze wniosła między innymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wniosek nie został uzasadniony. Postanowieniem z 21 stycznia 2016 r. Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Następnie skarżąca złożyła ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I i II instancji. W uzasadnieniu wskazała, że rozpoczęcie procesu budowlanego powodować będzie ciężkie do odwrócenia skutki. Jako właścicielka działki sąsiedniej, której granice zostały naruszone w toku procesu budowlanego, uważa, że ciężko jej będzie przeciwstawić się podjętym przez inwestora działaniom bez uruchomienia procedur wymagających biegłej znajomości przepisów prawa w zakresie prawa budowlanego i cywilnego. Ponadto wskazała, że rozpoczęcie przez sąsiada czynności budowlanych, w jej ocenie z naruszeniem obowiązku zachowania stosownej odległości od granicy, spowoduje negatywne skutki i niedogodności dla jej nieruchomości, związane z wzniesieniem budynku zbyt blisko jej granicy (nadmierne zaciemnienie, hałas itp.). Zdaniem skarżącej, obecnie ujawniony przebieg granicy jest nieprawidłowy, nie istnieje bowiem dokument prawny, który uzasadniałby przyjęcie takiego przebiegu granicy. Przyjęte w toku postępowania o pozwoleniu na budowę granice działki sąsiedniej są nieprawidłowe, a minimalne odległości projektowanego budynku od granicy jej działki nie zostały zachowane. Odmawiając uwzględnienia wniosku Sąd I instancji wskazał, że uzasadnienie kolejnego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stanowi powielenie argumentacji podniesionej przez skarżącą w treści skargi. Skarżąca kwestionuje bowiem przebieg granic pomiędzy jej nieruchomością, a działką, na której ma być realizowana inwestycja. Sąd I instancji podkreślił, że przedstawione w treści skargi zarzuty będą przedmiotem oceny Sądu podczas rozprawy. W ocenie Sądu I instancji, oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji zaznaczył także, że skutki wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę dotyczą przede wszystkim interesów inwestora, który ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i powinien liczyć się z możliwością ewentualnego uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania przez niezastosowanie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718– dalej jako "p.p.s.a."). W ocenie skarżącej, Sąd I instancji w sposób dowolny przyjął, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania tego przepisu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Wojewódzki sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. W treści wniosku skarżąca odniosła się przede wszystkim do kwestii zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Nie można a priori przyjąć, że realizacja inwestycji na podstawie ostatecznego pozwolenia oznacza wyrządzenie znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków na działce sąsiedniej. Ponadto realizacja inwestycji jest procesem odwracalnym (co przyznaje skarżąca w zażaleniu), a ryzyko prowadzenia robót przed zakończeniem postępowania sądowego zmierzającego do kontroli legalności wydanego pozwolenia na budowę obciąża inwestora. Trafnie zatem przyjął Sąd I instancji, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd ten nie był uprawniony do dokonywania oceny legalności tej decyzji czy też decyzji ją poprzedzającej. Argumenty podniesione przez skarżącą nie zasługiwały zatem na uwzględnienie i nie mogły uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Oznacza to, że Sąd I instancji prawidłowo odmówił uwzględnienia wniosku. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.