VII SA/Wa 2110/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [ Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 (dalej kpa) po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji [ Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [ czerwca 2013 r., znak: [, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt administracyjnych wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.- dalej: Prawo budowlane), w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem inwestycji polegającej na wybudowaniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w zabudowie wolnostojącej na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...], w sposób istotnie odbiegający od decyzji Prezydenta Miasta [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], nałożył na M. M. obowiązki polegające na: I. zlikwidowaniu poprzez zamurowanie fragmentu okna usytuowanego w ścianie zewnętrznej elewacji bocznej zachodniej ww. budynku na poziomie piętra (pomieszczenie łazienki), na odcinku ściany, który znajduje się w odległości mniejszej niż 4,0 m od granicy z nieruchomością sąsiednią tj. ul. [...] (dz. nr [....]. ark. [...], obręb [...]) w [...], materiałem o współczynniku odporności ogniowej REI60 (w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10 % powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż E30), II. wykonaniu wentylacji garażu w zgodności z § 108 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690), III. sporządzeniu i przedstawieniu projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wybudowanym garażem w zabudowie wolnostojącej na terenie nieruchomości przy ul [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Zawiadomieniem z dnia 28 maja 2013 r., znak: [...] [...] WINB, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji PINB dla Miasta [...] z dnia [...] marca 2013 r. Po przeprowadzeniu postępowania [...] WINB decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], stwierdził nieważność decyzji PINB dla Miasta [...]z dnia [...]marca 2012 r., znak: [...]w części dotyczącej punktu I rozstrzygnięcia, w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności ww decyzji. Podstawowym powodem stwierdzenia nieważności przez organ było zastosowanie nieobowiązującego w dacie wydania decyzji przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołanie od ww. decyzji z dnia [...]WINB [...]czerwca 2013 r. złożył M. M.. Porozpoznaniu odwołania M. M. GINB wydał powołaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na szczególny charakter instytucji stwierdzenia nieważności, a następnie wskazał, że inwestor dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego poprzez zmianę usytuowania budynku na działce budowlanej, w taki sposób, że - patrząc od strony ul. [...] (działka nr [...]) - budynek został wybudowany od 51 cm do 62 cm bardziej w głąb działki, przez co, z uwagi na nierównolegle usytuowanie budynku względem przebiegu granicy działki inwestora (nr [...]) z działką sąsiednią (nr [...]), część budynku z otworami okiennymi znajduje się w odległości mniejszej niż 4 m względem działki sąsiedniej. Zmianie uległa ponadto kubatura obiektu budowlanego, poprzez zwiększenie powierzchni jednego z pomieszczeń na parterze budynku z 22,8 m2 do 24,8 m. Jak wskazał GINB zmiany dokonane przez inwestora, mające charakter istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego, dokonane zostały bez uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W takim przypadku obowiązkiem właściwego organu, wynikającym z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane było nałożenie w drodze decyzji obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz w razie potrzeby wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. GINB podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że nałożenie przez PINB dla Miasta [...] obowiązku, o którym mowa w punkcie I decyzji z dnia [...] marca 2013 r., miało miejsce z rażącym naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2010 r., nr 239, poz. 1597). Organ wskazał, że obowiązujący w dacie wydania decyzji organu powiatowego § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, stanowił, że jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy". Organ podkreślił, że nałożony przez PINB dla Miasta [....] obowiązek dotyczy jedynie odcinka ściany, który znajduje się w odległości mniejszej niż 4,0 m, co wskazuje na zastosowanie przez organ powiatowy przepisów ww. rozporządzenia sprzed zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2009 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2009 Nr 56, poz. 461). Rozporządzenie sprzed zmiany zawierało przepis regulujący sytuowanie obiektów, położonych w sposób równoległy i nierównoległy, względem granic działek, tj. § 12 ust. 3 pkt 1 i 2. Umożliwiałoby to więc zamurowanie okna tylko w części ściany naruszającej przepisy rozporządzenia, jednak w dniu wydania decyzji organu powiatowego wyżej przytoczony przepis już nie obowiązywał, nie było więc możliwe rozstrzyganie na jego podstawie. W zmienionej wersji rozporządzenia nie uległy zmianie standardowe odległości od granicy działki, w jakich można postawić budynek mieszkalny, jednakże brak jest regulacji dotyczących sposobu mierzenia odległości od granicy w przypadku ściany (z otworami lub bez) usytuowanej nierównolegle do granicy. Zlikwidowano bowiem ówczesny przepis, który stanowił, iż odległość od granicy w przypadku ściany z otworami mierzy się w poziomie od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego ściany. Organ przyjął, że w obecnym stanie prawnym odległość 4 m od granicy działki sąsiedniej należy zachować dla całej długości ściany z otworami okiennym, bez względu na sposób w jaki przebiega granica pomiędzy działkami. GINB uznał za słuszne stanowisko zajęte przez [...] WINB w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r., że zamurowanie części okna, znajdującego się w odległości mniejszej niż 4,0 m od granicy z nieruchomością sąsiednią nie spowoduje doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem, pozostawiając pozostałą część otworu okiennego w niezmienionym stanie. Powyższa decyzja GINB z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. M., który zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. Naruszenie prawa postępowania tj. art. 107 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób mało precyzyjny i bez wyjaśnienia w sposób przekonywujących regulacji prawnej zastosowanej w sprawie, 2. Naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa poprzez błędne uznanie, że decyzja PINB w [...] z dnia [....] marca 2013 r. została w części wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zastosowana metodologia dotycząca odległości spornej ściany od granicy działki to nieusprawiedliwione uproszczenie sprawy, które prowadzi do absurdalnego przekonania, że wystarczy jedynie pogląd organu o odstępstwie od przepisu bez wyraźnego oparcia w przepisie dla stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżacy zauważył, że o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Podniósł, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego wyjaśnienia na czym polega "rażącość" naruszenia prawa, istotność wytkniętego rzekomego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji i jakie skutki społeczno-gospodarcze są w związku z tym niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W ocenie skarżącego uzasadnieniem dla stwierdzenia nieważności nie może być sam fakt zmiany przepisu, który odnosił się do sposobu mierzenia odległości od ściany do granicy, bo nie modyfikował on w żaden sposób odległości w jakich miały być usytuowane budynki od granicy sąsiedniej. Do rozporządzenia nie wprowadzono też żadnego nowego przepisu, który by legitymował pogląd GINB. Zdaniem skarżącego obecne sformułowanie § 12 rozporządzenia nie pozwala stwierdzić, że cała ściana musi znajdować się w odległości 4 metrów od granicy przy braku równoległego położenia pciany do sąsiedniej granicy . Przeciwnie mówi tylko o tym, że ściana tam gdzie jest otwór okienny musi mieć większą odległość od tej granicy, niż ściana w której otworu takiego brak. Skarżący powołał się także na orzecznictwo sadowoadministracyjne i Trybunału Konstytucyjnego, wywodząc z niego, że jeżeli odstąpienie od warunków technicznych nie wiąże się z powstaniem zagrożenia dóbr chronionych prawem publicznym to wadliwym byłoby uznanie na gruncie publiczno-prawnym wynikającym z przepisów Prawa budowlanego o naruszeniu przepisów techniczno budowlanych uniemożliwiającym zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy stwierdzić, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W rezultacie stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, gdy decyzja administracyjna ze względu na naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zarówno [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i GINB prawidłowo uznały że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] jest w zakresie pkt I dotknięta wadą nieważności. Podstawą decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] był art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę właściwy organ nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Zastosowanie powyższej regulacji uzależnione jest od jednoznacznego ustalenia przez organ nadzoru budowlanego, że w trakcie robót budowlanych inwestor dokonał odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego będącego integralną częścią decyzji o pozwoleniu na budowę oraz że stwierdzone odstępstwa mają charakter istotnych. Celem zaś postępowania prowadzonego w oparciu o art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego jest doprowadzenie realizowanej lub wykonanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Należy wskazać, że w pkt I decyzji z dnia [...] marca 2012 r. organ powiatowy zobowiązał inwestora M. M., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, do zlikwidowania poprzez zamurowanie fragmentu okna usytuowanego w ścianie zewnętrznej elewacji bocznej zachodniej ww. budynku na poziomie piętra (pomieszczenie łazienki), na odcinku ściany, który znajduje się w odległości mniejszej niż 4,0 m od granicy z nieruchomością sąsiednią tj. ul. [...] (dz. nr [...]. ark. [...], obręb [...]) w [....], materiałem o współczynniku odporności ogniowej REI60 (w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10 % powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż E30). Z treści rozstrzygnięcia wynika niewątpliwie, że organ oparł się w swojej decyzji na § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jednakże w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją tego aktu wykonawczego, w drodze rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2004 r. Nr 109, poz. 1156), która weszła w życie 27 maja 2004 r. Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, sprzed zmiany, jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 oraz w § 13, 60 i 271, nie wynikają inne wymagania, odległości zabudowy od granicy działki budowlanej powinny wynosić co najmniej: 1) przy równoległym do granicy sytuowaniu ściany budynku: a) z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m, b) bez otworów okiennych lub drzwiowych - 3 m, 2) przy nierównoległym do granicy sytuowaniu ściany budynku - 4 m do najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego w ścianach zwróconych w stronę tej granicy oraz 3 m do najbliższego narożnika, ryzalitu lub wykuszu budynku. W ust. 4 § 12 określono, że odległość, mierzona w poziomie, od najbliższej krawędzi otworu okiennego umieszczonego na dachu lub w połaci dachowej do granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 4 m. Tymczasem w dacie wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] treść § 12 rozporządzenia nie zmieniły się podstawowe odległości od granicy działki, w jakich można postawić budynek mieszkalny, albowiem § 12 ust. 1 stanowi tak jak poprzednio, że budynku nie można wybudować w mniejszej odległości od granicy niż 3 m, gdy jest zwrócony w stronę granicy ścianą bez otworów oraz 4 m, gdy od strony granicy będzie ściana z otworami drzwiowymi lub okiennymi. Jak słusznie zauważył GINB brak jest jednak regulacji dotyczących sposobu mierzenia odległości od granicy w przypadku ściany (z otworami lub bez) usytuowanej nierównolegle do granicy. Zlikwidowano bowiem przepis, który stanowił, iż odległość od granicy w przypadku ściany z otworami mierzy się w poziomie od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego ściany. Sąd całkowicie podzielił stanowisko GINB, że zmienione przepisy dla zabudowy jednorodzinnej doprecyzowały, że odległość 4 m od granicy działki sąsiedniej należy zachować dla całej długości ściany z otworami okiennym, bez względu na sposób w jaki przebiega granica pomiędzy działkami, niezależnie zatem czy ściana budynku jest zwrócona do granicy równolegle czy też nierównolegle. W związku z powyższym należy stwierdzić, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] wydając decyzję z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] opierał się w pkt I na nieaktualnym stanie prawnym co powoduje, że decyzja ta jest niezgodna z prawem. W ocenie Sądu wskazana wadliwość ma charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdyż w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia przepisu techniczno-budowlanego. Trudno również uznać, aby interpretacja przepisu prawa, który legł u podstaw weryfikowanej w trybie nadzorczym decyzji nasuwała jakiekolwiek wątpliwości. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie ulega wątpliwości, że w obecnym stanie prawnym, w oparciu o który decyzję wydał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...], odległość 4 m od granicy działki sąsiedniej należy zachować dla całej długości ściany z otworami okiennym, bez względu na sposób w jaki przebiega granica pomiędzy działkami. Przede wszystkim jednak należy podkreślić, że podstawowym celem postępowania naprawczego prowadzonego w oparciu o art 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego jest doprowadzenie inwestycji powatsłej z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że zamurowanie części okna, znajdującego się w odległości mniejszej niż 4,0 m od granicy z nieruchomością sąsiednią nie spowoduje doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem, gdyż pozostała część otworu okiennego pozostaje w ten sposób w niezmienionym stanie. Skutki społeczno-gospodarcze takiej decyzji sprowadzają się do całkowitej akceptacji przez organ stanu niezgodnego z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r., przy jednoczesnym nieosiągnięciu celu, dla którego prowadzone jest postępowanie naprawcze, to jest doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Nie ulega także wątpliwości, że pozostawienie niezamurowanej części otworu okiennego ogranicza w sposób istotny możliwość pełnej zabudowy działki sąsiedniej, ograniczając w ten sposób pełne skorzystanie z przysługującego właścicielowi tej działki prawa własności, w tym uprawnień wynikajacych z art 4 Prawa budowlanego. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja GINB z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] jest prawidłowa, a zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt. 2 kpa nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 107 kpa. Zdaniem Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB nie ograniczył się wyłącznie do przedstawienia stanu faktycznego i powtórzenia stanowiska organu I instancji, lecz w sposób wyczerpujący zaprezentował argumenty przemawiające za prawidłowością eliminacji części decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] marca 2012 r., w trybie stwierdzenia nieważności. Wprawdzie organ zaniechał obszernych wywodów dotyczących konieczności stwierdzenia nieważności ze względu na społeczno-ekonomiczne skutki nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Niemniej jednak GINB podkreślił, że pozostawienie wadliwej decyzji w obrocie prawnym spowoduje stan, w którym dokończenie postępowania naprawczego nie będzie możliwe, a to - zdaniem Sądu - jest wystarczającym powodem do uznania racji organu stosującego nadzwyczajny środek w postaci stwierdzenia nieważności. Sąd dokonując z urzędu kontroli legalności postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją uznał, że organ I i II instancji rozstrzygając niniejszą sprawę właściwie podjęły wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Prawidłowo i wyczerpująco zebrały, rozpatrzyły i oceniły cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie uchybiły zasadom postępowania administracyjnego, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.