IV SA/Wa 2248/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. C. i R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Zarząd Dzielnicy [...] W. decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., odmówił M. C. i R. C. ustalenia warunków zabudowy terenu działki ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego wraz z infrastrukturą techniczną o raz szamba szczelnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż teren zainwestowania obejmuje grunt w obszarze o przeznaczeniu Ls. Przedmiotowa działka w poprzednio obowiązującym Miejscowym Planie Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] września 1992 roku (Dz.Urz. Woj. [...] z [...] roku Nr [...], poz. [...]) znajdowała się w obszarze M-22 o funkcji mieszkaniowo - usługowej, w którym to obszarze była dopuszczona zabudowa w obrębie terenów leśnych nie będących własnością państwową bądź komunalną pod warunkiem pozbawienia ich statusu lasów ochronnych. W ww. planie brak było zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. W związku z powyższym, w ocenie organu pierwszej instancji, zmiana przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze i nieleśne wymaga zgody właściwych organów w ramach opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. C. i R. C., podnosząc iż skoro w poprzednio obwiązującym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka znajdowała się w obszarze oznaczonym symbolem M-22 to został spełniony warunek o którym mowa w art. 61 ust.1. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania M. C. i R. C., od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] W. decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r.. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy terenu działki ew. nr ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego wraz z infrastrukturą techniczną oraz szamba szczelnego orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., iż wnioskowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w wyżej cyt. pkt 4 ust. 1 art. 61 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ rozpoznający sprawę wskazał, że skoro planowana inwestycja obejmuje tereny leśne, to stosownie do brzmienia art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), podlega obowiązkowi uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Dalej organ podkreślił, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, w obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] z dnia [...] września 1992 r.) nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu tego planu. Nadto zmiana przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne dokonana w inny sposób niż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi rażące naruszenie art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Pismem z dnia 20 sierpnia 2013 r. skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. C. i R. C., zarzucając naruszenie art. 61 ust.1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77, 80, 107 k.p.a. ponownie podnosząc, iż skoro w poprzednio obwiązującym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka znajdowała się w obszarze oznaczonym symbolem M-22 to został spełniony warunek o którym mowa w art. 61 ust.1. Zdaniem skarżących poprzednio obowiązujący plan zapewniał im możliwość zabudowania nieruchomości której są właścicielami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jak i utrzymana nią w mocy decyzja Zarządu Dzielnicy [...] W. nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a). Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję decyzji Zarządu Dzielnicy [...] W. odmawiającą M. C. i R. C., ustalenia warunków zabudowy terenu działki ew. nr ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego wraz z infrastrukturą techniczną oraz szamba szczelnego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy - według normy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.) - jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, iż w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż teren na którym planowana jest inwestycja wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne i nie jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Z treści art. 61 ust. 1 tej ustawy wynika wprost, że niespełnienie któregokolwiek z warunków, określonych w pkt 1-5 wyklucza możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeśli w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ stwierdzi, że zamierzenie będące przedmiotem postępowania nie spełnia wszystkich warunków ustalonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku, postępowanie musi być zakończone odmową ustalenia warunków zabudowy. W niniejszej sprawie planowany teren zainwestowania obejmuje w całości grunt stanowiący użytek leśny - LsVl. Zgodnie z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym polegać ma na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego wraz z infrastrukturą techniczną oraz szamba szczelnego. Stosownie do treści art. 4 pkt 6 ustawy dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121 poz. 1266 ze zm.) - przeznaczenie gruntu na cele nieleśne to ustalenie innego niż leśny sposobu użytkowania gruntu leśnego. W myśl art. 7 ust. 1 powołanej ustawy przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ust. 2 art. 7 przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Środowiska lub upoważnionej przez niego osoby, a pozostałych gruntów leśnych - zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Sąd w pełni podziela stanowisko orzekających w sprawie organów iż nie jest natomiast możliwa zmiana przeznaczenia terenu przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Jednym z warunków wydania takiej decyzji jest uprzednia zmiana przeznaczenia, mająca miejsce przy sporządzaniu poprzednio obowiązującego miejscowego planu, lub też sytuacja, w której nie jest wymagana zmiana przeznaczenia (art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Jak ustaliły orzekające w sprawie organy w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 1992 roku (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) teren inwestycji nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu tego planu. Zasadnie organ pierwszej instancji analizując wniosek o ustalenie warunków zabudowy stwierdzając nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydał decyzję odmowną. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.