I SA/Rz 1166/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz / spr./ Sędziowie SO del. Piotr Popek WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. spraw ze skarg spółki "A" w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. - nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014, - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r., - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r., - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r., - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r., - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r., oddala skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpoznaniu odwołań "A" SA, z siedzibą w W. – zwanej dalej skarżącą, wydało następujące rozstrzygnięcia: • decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w sprawie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., w łącznej kwocie 36 127 zł, • decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w sprawie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r., w łącznej kwocie 36 266 zł, • decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w sprawie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r., w łącznej kwocie 36 330 zł, • decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w sprawie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r., w łącznej kwocie 36 494 zł, • decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w sprawie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r., w łącznej kwocie 36 495 zł, • decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w sprawie odmowy stwierdzenia skarżącej nadpłaty, w podatku od nieruchomości, za lata 2009-2014, w łącznej wysokości 147 349 zł. W stanach faktycznych przedmiotowych spraw skarżąca, wnioskiem z dnia 22 grudnia 2014 r., zwróciła się do Wójta Gminy G. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014, w wysokości 24 484 zł, za rok 2009 i 2010, 24 573 zł, za lata 2011-2012 i 24 662 zł za rok 2014. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że należące do niej budynki hali [...] oraz ekspedytury [...], które zostały opodatkowane podatkiem od nieruchomości, jako budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, powinny być opodatkowane według niższej stawki, tj. stawki właściwej dla pozostałych budynków, gdyż nie są one i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn technicznych, z uwagi na zły stan techniczny. W przypadku budynku hali [...] skarżąca podkreśliła, że jego zły stan techniczny trwa co najmniej od 6 lat, a przejawia się to, między innymi, w następujących jego cechach: wylewka w jego wnętrzu jest popękana i porośnięta mchem oraz innymi roślinami, z powodu dewastacji instalacji elektrycznej i wodociągowej jest on pozbawiony możliwości doprowadzenia mediów, brak jest instalacji sanitarnej, nie ma ogrzewania, pokrycie dachowe jest nieszczelne, w związku z czym do wnętrza budynku dostaje się woda, zniszczeniu uległy ścianki działowe, a okna są nieszczelne, co jest wynikiem ich korozji i braku szyb, brak też jest niektórych drzwi. Skarżąca do wniosku dołączyła oświadczenia osób, legitymujących się, według jej twierdzeń, uprawnieniami budowlanymi, tj.: M. S. i E. M., z których wynika, że oba budynki, będące przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, wybudowane w 1986 r., zostały wyłączone z eksploatacji w roku 2000. Od tego czasu ich stan techniczny uległ znacznemu pogorszeniu, tzn. pokrycie dachu stało się nieszczelne, zawilgocone w stopniu znacznym tynki uległy odwarstwieniu od murów, stolarka budynków oraz ich instalacje oraz odpowiednie przyłącza zostały zdekompletowane. Podobnie w złym stanie technicznym znajdują się rynny dachowe, rury spustowe oraz obróbki blacharskie, które uległy korozji oraz zostały zdewastowane. W następstwie złożonego wniosku Wójt Gminy G. wszczął – na wniosek skarżącej - postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, za lata 2009 - 2014, a następnie, działając z urzędu, postępowania w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązań podatkowych, za lata 2010-2014. W następstwie przeprowadzonych w wyżej wymienionych postępowaniach czynności procesowych, między innymi oględzin przedmiotów opodatkowania – obydwu budynków w O., Wójt Gminy G. stwierdził, że w hali [...] pokrycie dachowe jest rzeczywiście nieszczelne, brakuje części szyb w oknach, tynki są zawilgocone, w części odwarstwione od muru, a posadzka budynku częściowo jest wykruszona. Jeżeli chodzi zaś o budynek ekspedycji, to w jego przypadku część ścian działowych została zniszczona, podobnie jak instalacja elektryczna i wodociągowa. Zdekompletowaniu uległa też stolarka okienna i drzwiowa. Odwarstwieniu uległa wykładzina podłogowa. W okolicznościach przedmiotowych spraw rozstrzygające je organy ustaliły, że ogólna powierzchnia budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w przypadku skarżącej, wynosi 1 932 m2, czego ta nie kwestionowała. Podniosła jedynie, że organy błędnie zakwalifikowały budynki [...] i budynek ekspedycji, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W jej bowiem ocenie, z uwagi na stan techniczny, winny być one zaliczone do kategorii "budynki pozostałe" i opodatkowane według właściwej dla tej kategorii stawki. Rozstrzygające niniejsze sprawy – w postepowaniu administracyjnym - organy podatkowe obu instancji nie zgodziły się z taką oceną i uznały, że oba wyżej wymienione budynki skarżącej, tj. [...] i budynek ekspedycji [...], spełniają wskazane w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849; ze zm. zwanej dalej: ustawą o podatkach i opłatach lokalnych) warunki skutkujące ich zakwalifikowaniem do kategorii budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przesądza o tym to, że znajdują się one w posiadaniu przedsiębiorcy, jakim niewątpliwie jest skarżąca, a także mają z tą działalnością związek. Przytoczona wyżej definicja, między innymi budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zawiera jednak pewne wyłączenia, wśród których znajduje się między innymi zły stan techniczny budynku. W przypadku jego stwierdzenia nie można więc zaliczyć danego budynku do omawianej kategorii. Jednakże, w ocenie rozstrzygających przedmiotowe sprawy organów, wyłączenie to nie obejmuje sytuacji, w których brak możliwości wykorzystania nieruchomości (w niniejszych sprawach budynków), wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość. Poza tym wyłączenie z kategorii nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, ze względów technicznych, wskazuje jeszcze na jedną okoliczność, tj. brak możliwości wykorzystania nieruchomości do tych celów w przyszłości, co świadczy o tym, że nie może to się wiązać jedynie z przejściową niemożnością wykorzystania budynku. Tak więc organy doszły do wniosku, że w przypadku budynków, będących przedmiotem niniejszych spraw, nie sposób jest stwierdzić, że niezależnie od aktualnego stanu, w przyszłości nie będą one mogły być użyte do prowadzenia działalności gospodarczej. Oprócz powyższego, organ odwoławczy zaznaczył także, w nawiązaniu do zarzutów odwołań, że u podstaw wydanych przez niego rozstrzygnięć nie legło przekonanie, że o względach technicznych, powodujących niemożność wykorzystania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej, można mówić jedynie wówczas, gdy zostało to stwierdzone stosowną decyzją organów nadzoru budowlanego. Podobnie zaprzeczył, jakoby wychodził z założenia, że względy techniczne muszą bezwzględnie odnosić się jedynie do konstrukcji budynku. Skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., z dnia [...] września 2015 r., wniosła skarżąca, domagając się ich uchylenia oraz zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego. Przedmiotowym rozstrzygnięciom zarzuciła naruszenie art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędne uznanie, że stan techniczny hali [...] oraz budynku ekspedycji nie spowodował, że obiekty te straciły cechy budynków mogących służyć działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie stanowi względów technicznych, uzasadniających zastosowanie stawki opodatkowania, właściwej dla budynków pozostałych. W uzasadnieniach skarg podniesiono, że w ocenie organów brak możliwości wykorzystania budynków do prowadzenia działalności gospodarczej nie może wynikać z przyczyn leżących po stronie podmiotu, na którym ciąży obowiązek podatkowy. Tymczasem w protokole oględzin odnotowano, że stan techniczny budynków jest następstwem, między innymi, kradzieży elementów instalacji elektrycznej oraz wodociągowej. Nieprawidłowe jest zatem stwierdzenie, że skarżąca przyczyniła się do stanu technicznego budynków. Skarżąca zresztą zakwestionowała stwierdzenie, że wyłączenie z kategorii nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, ze względów technicznych, musi być związane z tym, że ten stan rzeczy nie może zależeć od posiadacza nieruchomości. Gdyby bowiem celem ustawodawcy było wprowadzenie tej kategorii przesłanki, to wymóg taki zawarłby on w przepisach. Niezależnie od powyższego skarżąca stwierdziła, że interpretacja art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie może zmierzać w kierunku zmuszenia podatnika do wykonywania nieracjonalnych, z ekonomicznego punktu widzenia, remontów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., w odpowiedziach na skargi, wniosło o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w poszczególnych sprawach. Na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącej, podtrzymując zarzuty skargi, na poparcie swojego stanowiska powołał się dodatkowo na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 10 września 2015 r., sygn. II FSK 1972/13 (dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Spór pomiędzy skarżącą, a rozstrzygającymi jej sprawy organami sprowadza się do kwestii zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości, należących do skarżącej budynków, tj. [...] oraz budynku ekspedytury [...], z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jednakże interpretacja powołanej regulacji dzieli strony jedynie w jednej kwestii, a mianowicie tej, jaka się wiąże z jednym z zastosowanych w tym przepisie wyłączeń, z objętej nim kategorii budynków, a dotyczącym tych budynków, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, z przyczyn technicznych. Bezsporne między stronami są kwestie związane z poczynionymi w niniejszych sprawach ustaleniami faktycznymi, w przedmiocie których stanowiska skarżącej i organów są, co do zasady, zbieżne. W tym zakresie opis konkretnych uszkodzeń i ubytków w budynkach [...] oraz budynku ekspedytury [...] przyjęty przez rozstrzygające sprawy organy odpowiada stanowisku skarżącej, różnice ocen stron w tym zakresie uwydatniają się natomiast, jeżeli chodzi o ocenę przyczyn, skutków i prawnych konsekwencji tych uszkodzeń, na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tego właśnie dotyczą zarzuty skarg. Kwestionując legalność zaskarżonych decyzji skarżąca nie zarzuca organom naruszenia przepisów prawa formalnego (przepisów proceduralnych). Uchybień w tym zakresie nie dopatruje się również Sąd, w konsekwencji czego postępowania poprzedzające wydanie kwestionowanych przez skarżącą decyzji należy uznać za prawidłowe, zgodne z wymogami wynikającymi z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.). Organy obu instancji przeprowadziły w sposób właściwy postepowania dowodowe, zapewniający możliwość wyjaśnienia stanów faktycznych poszczególnych spraw, a także ich rozstrzygnięcia. Wątpliwości nie budzi też zaprezentowana w zaskarżonych decyzjach ocena dowodów, której nie można przypisać cech dowolności. Przechodząc do kwestii merytorycznych, na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r., którego naruszenie zarzuca organom skarżąca, pod pojęciem gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć te grunty, budynki i budowle, które znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W niniejszej sprawie budynki [...] oraz ekspedytury [...] bez wątpienia znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, który to status ma skarżąca, nie posiadają też cech budynków mieszkalnych, których dotyczy pierwsze z wyłączeń przedmiotowych, zawartych w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zawężających zawartą w nim definicję ustawową. Nie znajduje do nich zastosowania również wyłączenie wskazane przez odesłanie do art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który to przepis odnosi się wyłącznie do gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. W tej sytuacji wyłączenie wyżej wymienionych obiektów z kategorii budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wymagałoby stwierdzenia, że ze względów technicznych, nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, a także nie mogą służyć tym celom w przyszłości (wyłączenie to nie może mieć bowiem charakteru przejściowego). Tak więc ich stan techniczny winien być tego rodzaju, że w zasadzie wyklucza przywrócenie budynkom cech użyteczności. O możliwości przywrócenia ich do eksploatacji winny zaś decydować wyłącznie względy techniczne, a nie ekonomiczne, związane z ekonomiczną opłacalnością i celowością ich remontu czy też modernizacji. Do takiego stwierdzenia uprawnia treść przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Obydwa należące do skarżącej budynki, których dotyczą niniejsze sprawy, nie służą jej aktualnie do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż zostały wyłączone z eksploatacji w 2000 roku. Rezygnacja z ich eksploatacji była autonomiczną decyzją skarżącej, do czego miała prawo, w ramach władztwa wykonywanego nad tymi rzeczami, a podyktowana motywami, których nie stanowił ich ówczesny stan techniczny, uniemożliwiający ich wykorzystywanie zgodnie z przeznaczeniem. Skarżąca wprawdzie nie podała na żadnym etapie prowadzonych w stosunku do niej postępowań podatkowych przyczyn wyłączenia z eksploatacji budynków, nie podnosiła też jednak, że podyktowane to było ich stanem technicznym. W tej sytuacji nie sposób tego domniemywać. Od tego czasu, to jest od daty wyłączenia budynków z eksploatacji (2000 r.), stan techniczny obiektów uległ znacznemu i niekwestionowanemu pogorszeniu, o czym świadczy chociażby stwierdzony podczas oględzin stopień ich technicznej degradacji i dewastacji, uniemożliwiający korzystanie z nich zgodnie z przeznaczeniem, i bez większego znaczenia jest tutaj to, czy bezpośrednią przyczyną takiego stanu rzeczy był brak konserwacji i zabezpieczenia obiektów, działanie czynników atmosferycznych, czy też dewastacja budynków przez osoby trzecie. Wszystkie te następstwa były bowiem konsekwencją, opisanej wyżej "decyzji" skarżącej, a następnie braku nadzoru nad budynkami, ich zabezpieczenia czy właściwego utrzymania. Zgodzić się należy ze skarżącą, że ustawodawca w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie zamieścił warunku, że wyłączenie z objętej nim kategorii budynków lub budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, tych budynków których stan techniczny uniemożliwia ich użytkowanie, zarówno obecnie jak i w przyszłości, musi wynikać z przyczyn leżących po stronie posiadacza. W celu zastosowania tego wyłączenia, zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu, niezbędne jest bowiem jedynie stwierdzenie tych okoliczności (wad i ubytków technicznych), o charakterze obiektywnym, bez przypisywania ich powstania konkretnym podmiotom. Z uwagi jednak na fakt, że dbanie o stan techniczny budynku należy do obowiązków jego właściciela czy też posiadacza, co wynika w sposób bezsprzeczny z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym), podkreślić należy, że z reguły wszelkie uchybienia w tym zakresie im właśnie należy przypisać, jako konsekwencję zaniedbań w tym zakresie, co nie ma jednak konsekwencji prawnopodatkowych. Z uwagi na powyższe, argumentacja przytoczona w zaskarżonych decyzjach, że niemożność wykorzystania budynku na potrzeby prowadzonej działalności, wynikająca z przyczyn technicznych, musi bezwzględnie wynikać z przyczyn leżących po stronie posiadacza jest nietrafna, choć pozostaje to bez wpływu na prawidłowość zaskarżonych decyzji. Niemożność wykorzystania budynku w prowadzonej przez jego posiadacza działalności gospodarczej, z uwagi na przyczyny techniczne, w myśl art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, musi być, jak to wyżej zaznaczono, trwała, to znaczy, że nie można jej utożsamiać jedynie z chwilowym - przejściowym wyłączeniem z eksploatacji. Wyłączenie z eksploatacji obiektów, ze względów technicznych, oznacza bowiem stan nie tylko uniemożliwiający bieżące z nich korzystanie, zgodnie z przeznaczeniem, ale również wykluczający, z uwagi na te okoliczności, wykorzystanie ich w przyszłości. Tak sformułowany przepis należy rozumieć w ten sposób, że brak możliwości przywrócenia budynkowi cech użytkowych, niezbędnych dla prowadzenia w nim działalności gospodarczej, wykluczony jest właśnie tylko i wyłącznie, ze względów technicznych. Nie wchodzą tu więc w grę aspekty ekonomiczne, związane chociażby z opłacalnością i celowością przywrócenia konkretnych obiektów do użytku. Ustawodawca nie posługuje się bowiem takim kryterium, na gruncie przepisów regulujących kwestie opodatkowania podatkiem od nieruchomości, tj. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W tej sytuacji, z uwagi na wyraźną i jednoznaczna treść art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że interpretacja wskazanej wyżej regulacji nie może zmierzać w kierunku zmuszenia podatnika do wykonywania nieracjonalnych, z ekonomicznego punktu widzenia, remontów. Brak jest bowiem ku temu podstaw prawnych. Takie zaś stanowisko skarżącej wyrażać może jedynie swoistego rodzaju postulat, de lege ferenda, zmiany przytoczonej wyżej regulacji, nie znajdujący jednak aktualnie oparcia w obowiązujących przepisach. Na potwierdzenie zaprezentowanej wyżej oceny zarzutu i sugestii skarżącej, co do interpretacji przesłanek z art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy przytoczyć chociażby obecne brzmienie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w wersji obowiązującej od dnia 1 stycznia 2016 r. (zmienionej ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw / Dz. U. z 2015, poz.1045/), która w art. 1 a ust. 2 a pkt 3 stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. W myśl zaś art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Brzmienie zacytowanych regulacji wskazuje wyraźnie, że intencją ustawodawcy jest wywarcie swoistego rodzaju presji na posiadaczach nieużytkowanych i znajdujących się w złym stanie technicznym budynków, między innymi poprzez regulacje podatkowe, w celu nakłonienia ich do remontu tych obiektów lub ich rozbiórki. W związku z tym twierdzenia skarżącej, co do właściwego kierunku interpretacji art. 1 a ust. 2 a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, uwzględniającej czynnik ekonomiczny, nie znajdują uzasadnionych podstaw. Jeżeli chodzi o podnoszony przez skarżącą, na poparcie swojego stanowiska procesowego pogląd, zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 10 września 2015 r., sygn. II FSK 1972/13, mający potwierdzać zasadność jej argumentacji, to stwierdzić należy, że wyrażone w cytowanym wyroku stanowisko NSA, a także przytoczone motywy, nie przystają do okoliczności faktycznych przedmiotowych spraw. NSA odniósł się bowiem w nim do względów technicznych, uniemożliwiających wykorzystanie budynku na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, będących konsekwencją postępu technologicznego, a także nowo wprowadzonych norm technicznych. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszych sprawach, w związku z czym pogląd wyrażony przez NSA w sprawie II FSK 1972/13, pozostaje bez wpływu na ocenę zasadności rozpatrywanych przez Sąd skarg. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm.), oddalił skargi.