VII SA/Wa 1442/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego w (...) decyzją z dnia (...) marca 2013 r, nr (...) wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nałożył na A. B. obowiązek wykonania w zakreślonym terminie zaleceń zawartych w przedłożonej ekspertyzie technicznej w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem tj. 1. przewody elektryczne w pokoju ozn. Nr 4 należy ukryć pod tynkiem 2. wszystkie elementy drewniane w pomieszczeniu kotłowni przylegające do komina spalinowego odizolować wełną mineralną lub innym materiałem niepalnym. Z uzasadnienia decyzji wynika, że inwestor A. B. jest właścicielką lokalu mieszkalnego nr (...) położonego na parterze w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym usytuowanym w (...), przy ul. (...) . Przedmiotowy budynek stanowi współwłasność właścicieli lokali w tym obiekcie. W lipcu 2011r inwestor zamurowała bramę wjazdową od strony ul. (...) oraz od podwórza. W powstałej przestrzeni ustanowiła pokój, łazienkę, kotłownię i korytarz. W ścianie zewnętrznej od strony ulicy wykonała otwór okienny przypisany do pokoju natomiast w ścianie zewnętrznej przeciwległej otwór drzwiowy, stanowiący wejście do lokalu mieszkalnego nr (...) oraz otwór okienny od łazienki. A. B. podczas oględzin okazała porozumienie spisane pomiędzy współwłaścicielami kamienicy w sprawie zagospodarowania korytarza dawnej bramy wjazdowej na posesję. Wyjaśniła także, iż brama przejazdowa od dawna nie była używana i od strony ul. (...) drzwi bramy były zabite deskami. Wyjście i wejście z posesji odbywało się poprzez istniejącą drugą bramę od strony ul. (...), a pozostałe lokale mieszkalne mają usytuowane wejścia od strony podwórza. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego w (...) zakwalifikował wykonane roboty budowlane jako przebudowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego, która wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. A. B. nie posiadała takiej decyzji wobec czego brak pozwolenia na budowę narusza przepis art. 28 ustawy Prawo budowlane i obliguje organ nadzoru budowlanego do wdrożenia postępowania naprawczego w trybie przepisów art. 50 i 51 tej ustawy celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Prowadząc postępowanie naprawcze we wskazanym trybie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego w (...) postanowieniem z dnia (...).12.2012r, nr (...)na podstawie art. 50 ust 1 pkt 1, ust 2 i 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w zakreślonym terminie inwentaryzacji i ekspertyzy technicznej wykonanych robót budowlanych ( w tym instalacyjnych ) z uwzględnieniem oceny stanu technicznego pomieszczenia kotłowni z zamontowanym w niej kotłem. A. B. przedłożyła inwentaryzację i ekspertyzę techniczną części pomieszczeń w lokalu nr (...) ustanowionych w miejscu uprzednio istniejącej bramy oraz protokoły badań i sprawdzeń instalacji ustanowionej w tej części. Z ekspertyzy technicznej wynikają obowiązki nałożone decyzją z dnia (...) marca 2013r, nr (...), które należy wykonać aby doprowadzić pomieszczenia ustanowione w miejscu uprzednio istniejącej bramy do stanu zgodnego z prawem. Rozpoznając odwołanie wniesione przez M. S. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...) , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części określającej obowiązki naprawcze i uchylił ją w części dotyczącej terminu wykonania robót ustalając nowy termin ich wykonania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji o konieczności wszczęcia procedury naprawczej z art. 51 ustawy Prawo budowlane. Uznał, że nałożone obowiązki w pełni korespondują z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi, a ich wykonanie doprowadzi do przywrócenia stanu zgodnego z prawem w pomieszczeniach ustanowionych w miejscu uprzednio istniejącej bramy. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu M. S. organ wyjaśnił, że kwestia naruszenia własności odwołującej się jako współwłaścicielki obiektu nie leży w kompetencji organów nadzoru budowlanego. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 51 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego nie zajmują się kwestią prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ratio legis art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego polega na doprowadzeniu wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem ale w świetle przepisów prawa administracyjnego, a nie cywilnego. W skardze na powyższą decyzję M. S. wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie jej interesu prawnego wynikającego ze współwłasności zaanektowanej bramy. Wskazała, że dokumentację przebudowy budynku należy uzupełnić o wszelkie elementy Prawem budowlanym wymagane, a przeszkodą do przekształcenia bramy w mieszkanie jest występowanie w bramie elementu kominowego w postaci tzw. "wyczystki". W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi przesłankami, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji zostały podjęte po rzetelnie przeprowadzonych postępowaniach, a zebrany materiał dowody pozwalał na należyte ustalenie okoliczności faktycznych i prawnych. Prawidłowo organy przyjęły, że zamurowanie bramy wejściowej stanowi przebudowę, której definicja legalna został określona w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Jak trafnie wskazały organy, na skutek zamurowania bramy wejściowej zmianie ulegną wyłącznie parametry użytkowe i techniczne obiektu. Takie zaś zmiany mieszczą się w zakresie normatywnej definicji przebudowy. Organy prawidłowo zastosowały tryb legalizacyjny zawarty w przepisach art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane. Przedmiotem postępowania naprawczego określonego w przepisach art. 51 ustawy są roboty budowlane wykonane w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 ustawy. Zgodnie z dyspozycją art. 51 ustawy, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W niniejszej sprawie podstawę materialno prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ nadzoru budowlanego prawidłowo wskazał, iż wykonanie prac budowlanych, o których mowa w ekspertyzie technicznej pozwoli na doprowadzenie pomieszczeń ustanowionych w miejscu uprzednio istniejącej bramy do stanu zgodnego z prawem. Zarzut dotyczący występowania w bramie elementu kominowego w postaci tzw. "wyczystki" nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Z ekspertyzy technicznej oraz protokołu przeglądu technicznego instalacji sanitarnych wynika, że poza nieprawidłowościami w zakresie przewodów elektrycznych w pokoju ozn. nr 4 i elementów drewnianych w kotłowni wykonana przebudowa nie narusza przepisów. Z ustaleń organu poczynionych w oparciu o pismo Urzędu Miasta (...) z dnia (...) grudnia 2012r wynika także, iż brama wejściowa, którą zaadaptowano na cele mieszkalne nie była wcześniej użytkowana jako brama wjazdowa, a dojazd do posesji znajduje się na ulicy (...) Zarzut dotyczący naruszenia prawa współwłasności przedmiotowej bramy nie podlega badaniu przez organ nadzoru budowlanego. Kwestia naruszenia prawa własności ma charakter cywilny i może być dochodzona na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym W tym miejscu wskazać należy, że w uchwale z dnia 10 stycznia 2011 roku, sygn. akt II OPS 2/10 (ONSAiWSA 2011/2/22) Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził, iż "przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (...) nie stanowi podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek złożenia przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Oznacza to, że organy nadzoru budowlanego w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego opartego na art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego są zwolnione z konieczności badania tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ.U. Nr 153, poz 1270 ze zm ), skargę oddalił.