II GZ 389/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 4293/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 4293/15 odmówił C. Sp. z o.o. w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. C. sp. z o.o. w W. (dalej: spółka, skarżąca) w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na opisaną w komparycji decyzję zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że w przedmiotowej sprawie kara pieniężna wynosi 60 000 zł, jednakże otrzymała jeszcze kilka innych decyzji wymierzających kary pieniężne w wysokości prawie 100.000,00 zł, co znacząco przekracza jej możliwości finansowe. Podniosła też, że majątek spółki nie starczyłby nawet na pokrycie części wskazanej kwoty, natomiast konieczność zapłaty kar, czy też ewentualna egzekucja z ruchomości bądź nieruchomości spowoduje jej całkowitą likwidację i może spowodować nieodwracalne skutki, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia możliwości uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd. Zdaniem strony realizacja obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji będzie prowadziła do natychmiastowej upadłości spółki jako podmiotu całkowicie niewypłacalnego. Do wniosku załączono bilans oraz rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że skarżąca spółka nie uprawdopodobniła, iż w stosunku do niej zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że z analizy nadesłanych przez stronę dokumentów wynika, że za rok 2014 skarżąca uzyskała przychód netto w wysokości 838.491,63 zł (pkt 27 D.1 zeznania CIT-8 za rok 2014) oraz uzyskała dochód w wysokości 20.161,74 zł (pkt 35 D.3 zeznania CIT-8 za rok 2014). Natomiast w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 30 czerwca 2015 r. przychód netto z prowadzonej działalności wyniósł 1.206.942,87 zł. Zatem zdaniem WSA w W. przychód, który uzyskała skarżąca z prowadzonej działalności na automatach w pierwszym półroczu 2015 r., przekraczający o kwotę 370.451,21 zł przychód za cały 2014r., przeczy twierdzeniom strony o negatywnej kondycji finansowej firmy i jej ewentualnej niewypłacalności. Ponadto Sąd I instancji mając na uwadze średniomiesięczne wydatki w wys. 196.063,47 zł (na podstawie zestawienia za okres od 01 stycznia do 30 września 2015r.) ponoszone przez Spółkę, zauważył, że strona nie podjęła próby ograniczenia ponoszonych kosztów na przestrzeni tylu miesięcy, mimo jak wskazuje toczących się postępowań przez organami celnymi. WSA zaznaczył też, że działalność gospodarcza spółki prowadzona jest w dużej części w oparciu o usługi świadczone przez firmy zewnętrzne, z z przedłożonego "Rachunku zysków i strat za okres od dnia 01 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r." wynika, że w ramach kosztów działalności operacyjnej na "usługi obce" Spółka wydatkowała znaczną kwotę 914.635,15 zł (pkt B III). W konkluzji WSA stwierdził, że kary pieniężne nałożone na spółkę nie przekraczają w znaczący sposób jej możliwości finansowych, a samo wywieranie skutków finansowych dla zobowiązanego do zapłaty wymierzonej kary pieniężnej jest konsekwencją egzekucji administracyjnej, choć skutki w tym zakresie są oczywiste i prowadzą do zmniejszenia majątku. C. sp. z o.o. w W. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. Spółka zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niesłuszne niezastosowanie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w nim wskazane. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04). Obowiązkiem sądu jest zatem ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. (zob. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Naczelny Sąd Administracyjny po dokładnym przeanalizowaniu akt sprawy uznał, iż stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji nie znajduje w nich odzwierciedlenia dlatego też zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu. Przede wszystkim należy zauważyć, że z uzasadnienia Sądu I instancji wynika, że przeanalizował on sytuację finansową spółki na podstawie zeznania "CIT-8 za rok 2014", rachunku zysków i strat za okres od dnia "01 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r." oraz "zestawienia za okres od 1 stycznia do 30 września 2015 r." Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że do wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej zawartego w skardze Spółka załączyła jedynie bilans oraz rachunek zysków i strat, który obejmuje okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 sierpnia 2015 r. (k. akt od 12 do 16). Inne dokumenty dotyczące sytuacji finansowej skarżącej spółki nie zostały złożone. Z uwagi na zupełnie odmienne dane wynikające z ww. dokumentów, należy uznać, że Sąd I instancji niepoprawnie przeanalizował sytuację finansową strony i tym samym błędnie ocenił wniosek spółki o zastosowanie ochrony tymczasowej uznając iż nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy zobowiązany będzie odnieść się do wskazanych w uzasadnieniu wniosku argumentów strony, a przede wszystkim dołączonej do wniosku dokumentacji w postaci: bilansu oraz rachunku zysków i strat, które obejmują okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 sierpnia 2015 r. i ocenić czy świadczą one o istnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i czy przemawiają za przyznaniem stronie ochrony tymczasowej. Sąd I instancji powinien w szczególności ocenić, czy i w jakim zakresie wykonanie decyzji wpłynie na dalsze prowadzenie oraz funkcjonowanie działalności skarżącego oraz czy uiszczenie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 60000 zł spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bądź też czy zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której mowa w powołanym przepisie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. PM