I SA/Ol 816/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka del. sędzia SO Dorota Radaszkiewicz (sprawozdawca) Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 oddala skargę J. P. (dalej powoływany jako "skarżący", "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "ARiMR") z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. Z akt sprawy wynika, że we wniosku złożonym w dniu "[...]" o przyznanie wskazanej wyżej płatności na 2014r. strona zadeklarowała działki rolne do jednolitej płatności obszarowej (JPO) o literach : A,B,C,D,E,EE,F,G,H,I,J,K o łącznej powierzchni 96,52 ha. W dniach "[...]" oraz "[...]" w gospodarstwie strony przeprowadzona została kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz kwalifikowalności upraw dla danej grupy płatności, z przebiegu której sporządzono protokoły dla sprawy obszarowej i dla sprawy rolnośrodowiskowej. W raporcie z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni dla działek rolnych A,B,E,EE i I zastosowano kod pokontrolny DR 50, który oznacza, że granice uprawy wykraczają poza granice działki/działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku, co w konsekwencji może skutkować redukcją powierzchni działki rolnej/działek oraz oznacza, że strona deklarując powierzchnię do objęcia płatnością obszarową nie zadeklarowała wszystkich działek ewidencyjnych, na których się one znajdują. Biorąc pod uwagę powyższe na podstawie danych geograficznych, zawartych w raporcie z kontroli na miejscu powierzchnie działek ewidencyjnych zostały poddane weryfikacji w zakresie kwalifikowalności powierzchni, w wyniku czego powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) została zaktualizowana. Na podstawie kontroli administracyjnej wniosku oraz jego załączników graficznych stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do objęcia płatnością (JPO) wyniosła 90,62 ha, wobec deklarowanej 96,52 ha, co zostało później szczegółowo przestawione w tabeli w decyzji organu I instancji. Ponadto przy ustaniu powierzchni działek uwzględniono także wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu wraz z nośnikiem CD. Strona wniosła zastrzeżenia do raportu z czynności kontrolnych, ale w sprawie rolnośrodowiskowej, a nie jednolitej płatności obszarowej, choć w zastrzeżeniach odniosła się również do kwestii wykonywania pomiarów działek (określenia granic działek rolnych J,H,I na działkach strony oraz granic działek rolnych A,B na działkach syna D. P.) podnosząc, że nieprawdą jest jakoby wskazywała granicę pomiędzy plantacjami swoimi i syna, a inspektorzy określili granicę nieprecyzyjnie oraz generalnie ustalenia przez kontrolę powierzchni działek innej, niż zmierzonej przez geodetę. Mimo tego, że w sprawie płatności obszarowej strona nie wniosła formalnie zastrzeżeń Kierownik Biura Kontroli na Miejscu pismem z dnia "[...]" odniósł się szczegółowo do zastrzeżeń wnioskodawcy oraz przekazał kopie raportów w zakresie kwalifikowalności powierzchni wraz z płytą CD. W odpowiedzi na powyższe Kierownik Biura Kontroli na Miejscu ARiMR podtrzymał poczynione ustalenia i szczegółowo odniósł się do zastrzeżeń (pismo z dnia "[...]"). W dniu "[...]" ustanowiony w sprawie profesjonalny pełnomocnik wnioskodawcy wniósł do Biura Kontroli na Miejscu o ponowne przeprowadzenie kontroli, która miałaby na celu ponowne zweryfikowanie stanu faktycznego ustalonego w raporcie z czynności kontrolnych, załączając do tego wniosku kopię pisemnego wyjaśnienia przyczyn niepodpisania raportu z czynności kontrolnych oraz kopię opinii dr inż. M. F., dotyczącej oceny stanu fitosanitarnego drzew owocowych jabłoni domowej na plantacji J. P. i D. P. W odpowiedzi na to pismo Kierownik Biura Kontroli na Miejscu podtrzymał raport z czynności kontrolnych, nie znajdując podstaw do ponownego przeprowadzenia kontroli. W treści tego podtrzymanego raportu wskazał m.in., że wyniki kontroli zawarte w raporcie poczynione zostały na podstawie ustaleń inspektorów terenowych, którzy do powierzchni działek rolnych (zgodnie z obowiązującą instrukcją kontroli) zaliczyli obszar z nasadzeniami drzew jabłoni, powierzchnie zewnętrznych pasów brzeżnych i technicznych pasów manewrowych, które nie stanowiły części drogi publicznej. Wskazano, że południowa granica działki J przebiega w miejscu zbieżnym z widniejącym na operacie technicznym oraz załącznikiem graficznym, a dodatkowo do powierzchni działki rolnej J zaliczono część zachodnią nieoznaczoną przez wnioskodawcę, na której prowadzona była uprawa jabłoni. Co do granic działki B zostało wskazane, iż odpowiadają one tym, które wykreślił rolnik na załączniku graficznym, a rozbieżność w pomiarze w części południowo-zachodniej jest wynikiem stwierdzenia przez inspektorów terenowych terenów wyłączonych, udokumentowanych na zdjęciach. Powierzchnię działki rolnej A zmierzono wraz z północno-wschodnią, gdyż tam znajdowała się uprawa jabłoni. Natomiast działki E i I pomierzono łącznie, a niedobór powierzchni stwierdzony dla tego kompleksu przypisano działce o większej powierzchni – E. W odniesieniu do działki B D. P. i działki J J. P. po weryfikacji w terenie, kontrola na miejscu przypisała powierzchnie deklarowane. Ponadto działki rolne : C+D, E+I oraz F+G zmierzono w kompleksie, a następnie proporcjonalnie – zgodnie z instrukcją przypisano obsadę, wyliczając ją z proporcji. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]" przyznał J. P. płatności na rok 2014 w wysokości 70 968,65 zł., w tym : jednolitą płatność obszarową w wysokości 70 968,65 zł., która wynika z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 11 574,39 zł. ze względu na stwierdzone nieprawidłowości, zastosowanie współczynnika korygującego, przyznał kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny budżetowej w wysokości 1 338,31 zł. Jak już wyżej wskazano, z uwagi na to, że w raporcie z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni dla działek rolnych A,B,E,EE i I zastosowano kod pokontrolny DR 50, który oznacza, że granice uprawy wykraczają poza granice działki/działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku, co w konsekwencji może skutkować redukcją powierzchni działki rolnej oraz oznacza, że strona deklarując powierzchnię do objęcia płatnością obszarową nie zadeklarowała wszystkich działek ewidencyjnych, na których się one znajdują - biorąc pod uwagę powyższe na podstawie danych geograficznych zawartych w raporcie z kontroli na miejscu, powierzchnie działek ewidencyjnych zostały poddane weryfikacji w zakresie kwalifikowalności powierzchni, w wyniku czego powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) została zaktualizowana. Organ I instancji wskazał odnośnie wszystkich działek zgłoszonych we wniosku – powierzchnię deklarowaną, stwierdzoną w oparciu o kontrole na miejscu, wykryte nieprawidłowości oraz powierzchnię zatwierdzoną po kontroli administracyjnej. Na podstawie kontroli administracyjnej wniosku oraz jego załączników graficznych stwierdzono ostatecznie, że powierzchnia kwalifikująca się do objęcia płatnością (JPO) wyniosła 90,62 ha, wobec deklarowanej 96,52 ha. Organ I instancji podkreślił, iż wskazana wyżej powierzchnia kwalifikująca się do płatności została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 379/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz.Urz. WE L 30 z 31 stycznia 2009r., str. 16 ze zm.). Ponadto przy ustaleniu powierzchni uwzględniono także wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu oraz zważywszy na stwierdzoną różnicę powierzchni zatwierdzonej w stosunku do powierzchni zadeklarowanej wyliczono na podstawie obowiązującym w tym zakresie przepisów różnicę i ostatecznie kwotę przyznanej jednolitej płatności obszarowej z przedstawieniem szczegółowego sposobu wyliczenia w uzasadnieniu decyzji. W odwołaniu od tej decyzji, strona zarzuciła naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego. Podniosła, że odstąpiono od sporządzenia protokołu z czynności urzędniczych w trakcie ich wykonywania, raport z czynności kontrolnych sporządzono po zakończeniu oględzin gospodarstwa strony, nie przekazano stronie do podpisania raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Ponadto wskazała również na dowolne i nieprecyzyjne określenie przez kontrolujących granic i powierzchni działek C i D, E i I oraz F i G pomierzonych łącznie oraz obiektywnie nieprawidłowe określenie granicy działki H J. P. na odcinku sąsiadującym z działką B – D. P. (syna strony) i w konsekwencji nieprawidłowe określenie powierzchni poszczególnych działek rolnych; brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, co doprowadziło Kierownika Biura Powiatowego ARiMR do poczynienia całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych w oparciu o oświadczenie J. P. co do przebiegu granic działek rolnych; zinterpretowanie wszystkich wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść strony, co stanowiło oczywiste naruszenie pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego określenia obszaru działek rolnych strony, kwalifikujących się do płatności. Wskazując na powyższe zarzuty, strona wniosła o zmianę decyzji organu I instancji i przyznanie płatności we wnioskowanej wysokości. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że zasady i tryb przyznawania jednolitej płatności obszarowej na rok 2014 zostały określone w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz.U. z 2012r. poz. 1164 ze zm.), w świetle którego rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Nr 73/2009, jeżeli : 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej, niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Organ ten wskazał dalej za organem I instancji, że przeprowadzona kontrola administracyjna wniosku oraz załączonych do niego załączników graficznych wykazała, że powierzchnia kwalifikująca się do objęcia płatnością (JPO) wyniosła 90,62 ha, wobec zadeklarowanej 96,52 ha. Wskazana wyżej powierzchnia kwalifikująca się do płatności została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 379/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz.Urz. WE L 30 z 31 stycznia 2009r., str. 16 ze zm.). Ponadto przy ustaleniu powierzchni uwzględniono także wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu zgodnie z art. 26 ust. 1 i art. 34 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu ustanowionego dla sektora wina ( Dz.Urz. L 316. 2.12.2009 poz. 65). Zgodnie z art. 7 ust. 1 a ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej, niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w ustawie z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności ( Dz. U. 2012. 86 – j.t.). Organ zważył, że o podstawie obliczeń w odniesieniu do zadeklarowanych obszarów stanowi art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu ustanowionego dla sektora wina ( Dz.Urz. L 316. 2.12.2009 poz. 65), w myśl którego w odniesieniu do wniosku o pomoc w ramach systemu płatności jednolitej "jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. W świetle powyższego organ II instancji podniósł, iż organ I instancji przy zastosowaniu stawki jednolitej płatności obszarowej za 1 ha przewidzianej na rok 2014 prawidłowo wyliczył na podstawie art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jednolitą płatność obszarową (JPO) do powierzchni stwierdzonej - 90,62 ha, pomniejszonej o dwukrotną różnicę stwierdzonego błędu w kwocie 71 794,77 zł. Kwota zmniejszenia płatności wyniosła 10 748,27 zł. i stanowi kwotę przypadającą na wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku o przyznanie płatności a powierzchnią stwierdzoną powiększoną o dwukrotną wartość stwierdzonego błędu, wynoszącą łącznie 11,80 ha. Wyżej wymieniona kwota płatności JPO – 71 794,77 zł. została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014, w przypadku, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich finansowanych z budżetu wspólnotowego (jednolita płatność obszarowa, płatność dla krów i owiec, specjalna płatność obszarowa do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych uprawianych w plonie głównym, płatność do tytoniu, płatność cukrowa, płatność do pomidorów oraz oddzielna płatność z tytułu owoców miękkich) w danym roku jest wyższa od równowartości 2 000,00 euro, przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego sytemu dla euro w rolnictwie i zmieniającego niektóre rozporządzenia ( Dz.Urz. UE L 365 z 21.12.2006r., str. 52 ze zm.), kwotę płatności bezpośrednich przekraczających 2 000,00 euro zmniejsza się w wyniku zastosowania współczynnika korygującego o 1,30221400%. Zgodnie z art. 79 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 współczynnik korygujący stosuje się do sumy płatności bezpośrednich przysługujących rolnikowi w danym roku po uwzględnieniu zmniejszeń płatności, o których mowa w art. 78 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/200, czyli po uwzględnieniu zmniejszeń z tytułu przedeklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. Zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 marca 2014r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2014r., poz. 302 ze zm.) w przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia (finansowana z budżetu wspólnotowego) jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich. Mając na uwadze, że łączna kwota przyznanych płatności bezpośrednich po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi 71 794,77zł. Organ następnie przedstawił szczegółowe wyliczenie współczynnika korygującego, który ustalono na kwotę w złotych – 826,12 i co w rezultacie po uwzględnieniu pomniejszeń dało kwotę 70 968,65 zł. przyznaną stronie z tytułu jednolitej płatności obszarowej . Kwota zwrotu dyscypliny budżetowej wskazana w sentencji decyzji została również precyzyjnie wykazana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, iż należy uznać za prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i zastosowanie przepisów prawnych przez organ I instancji. W zakresie zarzutów dotyczących kontroli na miejscu organ zważył, iż raporty z kontroli zostały sporządzone prawidłowo oraz dostarczone stronie za pośrednictwem poczty polskiej. Organ odwoławczy podkreślił, ustosunkowując się do kwestii terminu kontroli, że w związku z informacją o planowanym przez pełnomocnika strony urlopie, podjęto decyzję o zwiększeniu składu osobowego inspektorów terenowych, by jak najszybciej zakończyć czynności kontrolne. Po powzięciu tej informacji strona wniosła o niezwiększanie liczby osób kontrolujących, gdyż nie ma on osób, które mogłyby uczestniczyć przy kontroli w jego imieniu, na co organ zareagował odpowiedzią, że zespół kontrolujący będzie składał się z czterech osób i nie zostanie zwiększona jego liczebność. Organ wskazał również, że czynności kontrole, zgodnie z art. 31 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz.U. nr 35, poz.217 ze zm.) mogą być wykonywane podczas nieobecności rolnika i/lub jego pełnomocnika, a kontrola taka jest tak samo ważna, jak dokonywana w jego obecności. W związku z zarzutem dotyczącym sporządzenia protokołu z czynności urzędniczych (kontrolnych) po ich wykonaniu, a nie w trakcie, organ ten wskazał, iż sposób autoryzacji i przekazania raportu z czynności kontrolnych jest również zgodny z obowiązującymi przepisami. Za niezasadny organ uznał zarzut sporządzenia raportu z czynności kontrolnych w biurze Oddziału Regionalnego, gdyż jeśli jego sporządzenie wymaga wykonania większej ilości dodatkowych obliczeń, to jest on sporządzany w Biurze Kontroli na Miejscu. Do otrzymanego przez odwołującego raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni dołączono pouczenie o możliwości zgłoszenia na piśmie do organu umotywowanych zastrzeżeń. Wnioskodawca nie zgłosił zastrzeżeń do raportu z czynności kontrolnych sporządzonego dla sprawy obszarowej. Jednakże organ, z uwagi na zgłoszenie tych zastrzeżeń do raportu w sprawie rolnośrodowiskowej, szczegółowo ustosunkował się również i do tych zarzutów. Zdaniem organu II instancji nie doszło do naruszenia wskazanych odwołaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W zakresie kwestii podnoszonych odwołaniem, a dotyczących uznania ważności raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni jak i innych czynności podejmowanych przez organ I instancji, organ odwoławczy wskazał, że ustosunkowując się do wadliwości uzasadnienia faktycznego – w postępowaniu odwoławczym sprawdzona została poprawność wyników kontroli na miejscu. Weryfikacja raportu z czynności kontrolnych oraz załączników nie wykazała błędów, które skutkowałyby ponowną kontrolą na miejscu, przedmiotowy raport jest sporządzony zgodnie z przepisami oraz instrukcją realizacji kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Połączenie działek rolnych należących do tej samej grupy płatności (C i D, E i I, F i G) w trakcie pomiarów przez inspektorów terenowych nie ma wpływu na ich sumaryczną powierzchnię, a tym samym na wielkość zmniejszeń. Ponadto spośród wyżej wymienionych działek – na działkach D,E ,I inspektorzy stwierdzili wyłączenia stanowiące tereny zabagnione, porośnięte drzewami i krzewami, co znalazło odzwierciedlenie w dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli na miejscu. Stwierdzonym wyłączeniom obszarów w danym roku z produkcji odpowiada kod błędu : "Zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania", który stanowił podstawę do zmniejszenia powierzchni kwalifikowanej, uprawnionej do płatności. Organ II instancji podkreślił również, że przy ustalaniu granic z działkami innego producenta, wskazanie granicy działki przez rolnika, bądź jego pełnomocnika jest tylko jednym z wielu elementów, które brane są pod uwagę przy określeniu granic działki rolnej. Deklaracja położenia granic działki jest każdorazowo porównywana z sytuacją zastaną na działce na dzień kontroli, jak i z istniejącymi tam uprawami i innymi elementami odniesienia, a także posiadaną ortofotomapą oraz z załącznikami graficznymi, będącymi integralną częścią wniosku o płatność, na których rolnik określa granice deklarowanych działek. Rolnik podpisując się pod wnioskiem o płatność potwierdza ich zgodność ze stanem faktycznym. Ponadto podczas kontroli na miejscu wnioskodawca posiłkując się operatem technicznym, sporządzonym przez uprawnionego geodetę, wskazywała w terenie dokąd sięgają poszczególne działki rolne. Ponadto organ wskazał, że na podkreślenie zasługuje to, że powierzchnie działek rolnych zadeklarowane zostały bardzo precyzyjnie – z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku – co sugeruje, że rolnik składając wniosek o płatność w jakiś sposób dokładnie je pomierzył, a więc był w stanie wskazać precyzyjnie granice tych działek w terenie. Ponadto granice rozdzielające działkę B D. P. z działką H deklarowaną przez stronę wyznaczono biorąc pod uwagę wszystkie dostępne załączniki, mapy, jak również wskazane przez J. P. jej położenie. Ponadto prawidłowość wyznaczenia tej granicy potwierdza fakt, iż pomiar działki rolnej H nawet bez uwzględnienia tolerancji pomiaru, wynosi dokładnie tyle, ile zadeklarował wnioskodawca, czyli 2,65 ha. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego czynności podejmowanych przez organ I instancji, organ odwoławczy wskazał na rozkład ciężaru dowodu, wynikający z treści art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, który stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, co oznacza, że wskazany wyżej przepis znosi stosowanie przepisu art. 7 k.p.a. Organ ten podniósł również, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego . z dnia "[...]" w sprawie "[...]" uznane zostało za niezasadne zażalenie i utrzymane zostało w mocy postanowienie Prokuratury Rejonowej z dnia "[...]" o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie o sygn. akt "[...]". Powyższe śledztwo dotyczyło przekroczenia uprawnień oraz niedopełnienia obowiązków przez inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego. Zarzut braku wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez uznanie przez organ raportu z kontroli, który poświadcza nieprawdę jest niezasadny. W ocenie organu II instancji strona nie przedstawiła dowodów mogących podważyć ustalenia stanu faktycznego w zakresie dotyczącym ustalenia granic upraw i powierzchni działek rolnych oraz w zakresie zweryfikowania zadeklarowanej uprawy na działkach rolnych, dokonanego w kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej. Skarżący natomiast ze swej strony nie podważył skutecznie prawidłowości ustaleń, które znalazły odzwierciedlenie w treści zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że Kierownik BP stwierdził, że po weryfikacji całego materiału dowodowego uznał raport z czynności kontrolnych za podstawowy dowód w sprawie, obrazujący wiarygodność przeprowadzonej kontroli oraz stanu plantacji w czasie i miejscu wykonywania kontroli. Organ podkreślił również, że termin urlopu jednego z kontrolerów – D. M. nie miał wpływu zarówno na przebieg czynności kontrolnych jak i sporządzenie raportu z czynności kontrolnych, albowiem osoba ta przebywała na urlopie w dniach od "[...]" do "[...]", zaś kontrola w gospodarstwie rolnym strony była przeprowadzona dwuetapowo : w dniach "[...]" oraz "[...]". Reasumując organ II instancji przytaczając szeroko orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia powołanych w odwołaniu przepisów postępowania ( art. 7,77,78, 84,80, i art. 107 k.p.a.). Skarżący nie podważył skutecznie ustaleń organu I instancji, poczynionych podczas kontroli i odzwierciedlonych w raportach z kontroli w myśl przywołanego wcześniej art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zarzuty odwołania w ocenie organu II instancji sprowadzają się w istocie do kwestionowania podstawy prawnej decyzji, która została zastosowana właściwie oraz kwestionowania prawidłowości przeprowadzonej kontroli na miejscu – bez przedstawienia dowodów na poparcie przytaczanych zarzutów. W skardze na powyższą decyzję z dnia "[...]" J. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie płatności we wnioskowanej wysokości. Decyzji zarzucił naruszenie: - art. 67 § 1 i 2 pkt 3 oraz art.68 §1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako "K.p.a."), przez odstąpienie od sporządzenia protokołu z czynności urzędniczych w trakcie ich wykonywania, sporządzenia całego raportu z czynności kontrolnych po zakończeniu oględzin gospodarstwa w nieustalonym czasie, - art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1, art.80 K.p.a, poprzez : - dowolne i nieprecyzyjne określenie przez kontrolujących granic działek rolnych, w szczególności działki rolnej H J. P. na odcinku sąsiadującym z działką B – D. P., powołując się na ich wskazanie przez stronę i w konsekwencji ograniczenie powierzchni działek rolnych w stosunku do powierzchni zadeklarowanej we wniosku o płatność; - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych w oparciu o oświadczenie J. P. dotyczącego przebiegu granic działek rolnych; - zinterpretowanie wszystkich wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego określenia obszaru działek rolnych strony, kwalifikujących się do płatności. W uzasadnieniu skargi podniósł, że kontrola na miejscu nie została utrwalona w formie protokołu. Pierwszy dokument z kontroli, który posiada cechy protokołu został w całości sporządzony w "[...]" po zakończeniu kontroli na miejscu. Strona skarżąca nie miała możliwości odniesienia się do materiału dowodowego w postaci załączników do protokołu, gdyż ich jej nie przekazano. Skarżący w dalszym ciągu kwestionuje prawidłowość wyznaczenia granicy działki B D. P. na odcinku sąsiadującym z działką H skarżącego. W jego ocenie z dowodu przedstawionego przez stronę Kierownikowi Biura Powiatowego w postaci pomiarów uprawnionego geodety wynika, że podczas kontroli na miejscu i podczas kontroli administracyjnej błędnie wytyczono granicę w/wym. działek. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że kontrolerzy mieli pełne instrumentarium do samodzielnego określenia granic działek, a mimo to postanowili uprościć sobie sprawę żądając wskazania granic przez stronę. Organ administracji w toku postępowania samodzielnie ustala stan faktyczny. Sposób rozgraniczenia działek rolnych przyjęty podczas kontroli stanowi potwierdzenie ustaleń Sądu Rejonowego, który badając prawidłowość wytyczenia granic wskazanych wyżej działek rolnych D. P. i strony podczas kontroli w 2014r. wyraźnie wskazał, że w postanowieniu z dnia "[...]" (sygn. akt "[...]"), że kontrolerzy granice działek rolnych należących do w/wym. J. i D. P. wyznaczyli samodzielnie i orientacyjnie, popełniając błąd metodologiczny, uniemożliwiający sformułowanie kategorycznych wniosków co do wielkości działek. Skarżący twierdzi, że ustalenie granic działek jest obiektywnie nieprawidłowe, a sugerowanie się przez kontrolerów wskazaniami strony, zamiast pomiarami geodezyjnymi, które strona przekazała kontrolerom w czasie kontroli, a także informacjami zawartymi w mapach załączonych do wniosku o płatność, stanowi przejaw braku profesjonalizmu i pobieżności czynności wykonanych w tym zakresie. Wskazał również, że rażącym naruszeniem prawa jest podpisanie raportu z czynności kontrolnych przez osobę, która nie brała w nich udziału, ponieważ przebywała na urlopie wypoczynkowym (D. M.). W konsekwencji wskazanych uchybień organ dopuścił się naruszenia art. 80 k.p.a., dokonując dowolnej oceny dowodów zebranych w sprawie i opierając jej rozstrzygnięcie na dowodzie z raportu z czynności kontrolnych, któremu nie można przypisać żadnej mocy dowodowej - z uwagi na sposób jego sporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż skarżący nadal nie zgadza się z uznaniem za dowód niekorzystnych dla niego wyników kontroli na miejscu, jednak nie przedstawił dowodów, które te ustalenia mogłyby podważyć w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie polegała uwzględnieniu, już choćby z powodu zawarcia w jej treści wniosku nieprzewidzianego ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j.t. : Dz.U. z 2012r., poz. 270). Profesjonalny pełnomocnik skarżącego we wnioskach skargi wniósł bowiem o "zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie płatności we wnioskowanej wysokości". Zaznaczyć zaś należy, że sądy administracyjne zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz.U. z 2014r., poz.1647) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j.t. : Dz.U. z 2012r., poz. 270) określonej dalej jako p.p.s.a., badają zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z obowiązującym prawem – zarówno materialnym jak i procesowym. Nie są przy tym związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji może zatem nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Mimo tak sformułowanego wniosku skargi, sąd administracyjny ustosunkowując się do jej zarzutów, badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanej wyżej ustawy pod względem jej zgodności z przepisami procedury administracyjnej jak i normami prawa materialnego, doszedł do przekonania, że skarga nie może zostać uwzględniona również z innych względów - bowiem zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Organ dokonał bowiem jednoznacznych ustaleń faktycznych, wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów oraz w sposób logiczny umotywował swoje rozstrzygnięcie w uzasadnieniu decyzji. Do ustalonego stanu faktycznego prawidłowo zastosowane zostały przepisy prawa materialnego. Zważyć należy tytułem wstępu, że rolnicy (beneficjenci) we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej podlegają takim samym zasadom weryfikacji w związku z uczestnictwem w systemie pomocy unijnej, a żadna dowolność państw członkowskich w tym zakresie nie może być stosowana i akceptowana. Podkreślić więc należy, podzielając wskazany wyżej pogląd – co oczywiste, że producenci rolni (w tym i skarżący), którzy są przecież świadomi obowiązku przestrzegania tych zasad, poprzez chociażby uczestnictwo w szeregu różnych formach pomocy – co dotyczy tez skarżącego oraz z uwagi na powszechność tych zasad z powodu stosunkowo już długiego okres członkostwa w Unii Europejskiej - korzystający jako beneficjenci z różnych form pomocy, zobowiązani są dołożyć należytej staranności - w wypadku uczestniczenia w danym programie pomocowym i odpowiednim wariancie tej pomocy przy deklarowaniu we wniosku określonych działek rolnych oraz stanu upraw na tych działkach, by ewentualna weryfikacja tego wniosku nie stwarzała dla nich w momencie kontroli sytuacji, którymi są zaskakiwani - jak wskazuje skarżący. Przewidziane formy pomocy nie są bowiem formą pomocy bezwarunkowej, co wynika z przytoczonych w zaskarżonej decyzji przepisów zarówno prawa unijnego jak i krajowego. A zatem producent rolny powinien wskazać we wniosku dotyczącym określonego, obowiązującego go programu pomocowego – tu w zakresie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, stan faktyczny rzeczywiście istniejący na użytkowanych przez niego rolniczo działkach i to zarówno w zakresie ich powierzchni, jak i rodzaju uprawy oraz stanu tej uprawy. W tej czynności – prawidłowego i zgodnego z rzeczywistością stanu powierzchni działek, na których producent rolny i beneficjent prowadzi zgłoszoną do udzielenia pomocy uprawę, w świetle art. 7 ust. 1 i 18 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. z 2012r., poz. 1164 ze zm.) nikt nie może go zastąpić, ani też zwolnić z odpowiedzialności za jego treść na późniejszym etapie postępowania (np. kontrolnym), albowiem jest on tym wnioskiem związany, nie jest tu bowiem przewidziana żadna doza dowolności, czy nieprecyzyjności, a organ I instancji rozpatrując go, również proceduje w granicach zakreślonych tymże wnioskiem. Sporządzenie, a następnie złożenie wniosku o określonej treści wraz jego załącznikami, ma bowiem doniosłość prawną i co oczywiste, podlega następnie weryfikacji w zakresie danych w nim zawartych, co jest nie tylko prawem, ale i obowiązkiem organów w kontekście wstępnych uwag przedstawionych wyżej, o czym zdaje się zapominać skarżący. Wypełnienie wniosku i sposób jego wypełnienia jest bowiem złożeniem oświadczenia doniosłego prawnie. Wniosek o przyznanie określonej płatności zawiera jednocześnie oświadczenie i zobowiązanie związane z tą płatnością, której dotyczy (por. również w tym zakresie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 lipca 2014r., sygn. akt I SA/Gd 570/14 – wprawdzie wydanego w stanie faktycznym dotyczącym płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, ale w swej wymowie przydatnym również dla sprawy niniejszej). I - jak słusznie podkreśliły organy, wniosek ten stanowi zarazem przedmiot postępowania administracyjnego. Również w wyroku z dnia 2 lutego 2014r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 827/13 - w zakresie dotyczącym możliwości weryfikacji przez organ w drodze kontroli deklaracji zawartych we wniosku rolnika o przyznanie płatności, sąd ten wskazał słusznie, iż organ prowadzący postępowanie z wniosku rolnika o przyznanie płatności w trakcie postępowania wyjaśniającego ma możliwość weryfikacji deklaracji zawartych we wniosku, jak i ustaleń systemowych poprzez wykorzystanie wszelkich, zgodnych z prawem narzędzi, w tym kontroli na miejscu, która to najpełniej jest w stanie oddać rzeczywisty obraz danych zadeklarowanych we wniosku. Ponadto podkreślić należy również, że organ związany jest zakresem żądania strony, określonym we wniosku i przyznając płatność obszarową, wydaje decyzję, w której uwzględnia żądanie strony w oparciu o ustalony w trakcie postępowania stan faktyczny na podstawie obowiązujących przepisów. Zmniejszenie pomocy – co miało miejsce w sprawie niniejszej, stosuje się w sytuacji, gdy rolnik zawyżył we wniosku deklarowaną powierzchnię gruntów rolnych. Nie zasługują zatem na akceptację te zarzuty skargi, które koncentrują się na wadliwie - w ocenie skarżącego - ustalonej przez inspektorów kontroli powierzchni poszczególnych działek jak i rozległości oraz stanu uprawy na nich stwierdzonej – do czego w przeważającej części odnoszą się twierdzenia skargi. Podkreślenia wymaga, że warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej na rok 2014 określone zostały art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012r., poz. 1164 ze zm.), który stanowi, że rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej, niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Podczas kontroli na miejscu stwierdzono, że na terenie całej plantacji nie są wykonywane zabiegi uprawowe i pielęgnacyjne, a produkcja rolna nie jest prowadzona zgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną, przy zachowaniu należytej dbałości o stan fitosanitarny roślin i ochronę gleby. Zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności w postaci dokumentacji fotograficznej wykonanej w czasie kontroli na miejscu, jednoznacznie zdaniem Sądu, świadczy o tym, że wykoszone były międzyrzędzia, lecz w rzędach zabiegi takie nie były skutecznie wykonywane - były one porośnięte wieloletnimi chwastami (ostrożeń polny, bylica pospolita, rumianowate, kobylak, trawy). Sad nie owocuje. Tych ustaleń organu nie podważa, wykonana przez dr inż. M. F. na zlecenie skarżącego, opinia dotycząca stanu fitosanitarnego drzew jabłoni domowej, gdyż jej przedmiotem było określenie stopnia ich porażenia przez organizmy szkodliwe (choroby i szkodniki) oraz ich wpływ na zdrowie człowieka. Przedmiotem zainteresowania organów była bowiem przede wszystkim kwestia utrzymywania obsady drzew \zgodnie z normami przez cały rok, które mają spełniać wymagania określone powołanymi wyżej przepisami prawa oraz prowadzenia sadu w sposób, najogólniej rzecz ujmując, zgodny z dobrą kulturą rolną (wykonywanie zabiegów uprawowych i pielęgnacyjnych, prowadzenie produkcji rolnej zgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną, z zachowaniem należytej dbałości o stan fitosanitarny roślin i ochronę gleby). Samo określenie stopnia porażenia drzew przez choroby i szkodniki i to po okresie przeprowadzenia kontroli na miejscu, nie ma wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia bowiem wymaga, że strona w innej sprawie (I SA/Ol 800/15) zaskarżyła decyzję tego samego organu do sądu administracyjnego z uwagi na odmowę przyznania płatności rolnośrodowiskowej na ten sam rok – 2014. Badane były zatem tam warunki spełnienia § 9 ust. 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 2009r., gdzie w przypadku pakietu rolnictwo ekologiczne - uprawy sadownicze i jagodowe, realizowanego przez skarżącego na działkach rolnych, które w sprawie niniejszej podlegały pomiarom - płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako sady, w których są uprawiane drzewa lub krzewy z gatunków wymienionych w załączniku nr 4 do rozporządzenia, jeżeli wszystkie uprawiane drzewa są ukorzenione i spełniają wymagania dotyczące wysokości i grubości elitarnego i kwalifikowanego materiału szkółkarskiego, określone dla drzewek owocowych w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących wytwarzania oraz jakości materiału siewnego. Zgodnie natomiast z załącznikiem nr 9 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 lutego 2007r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących wytwarzania i jakości materiału siewnego, w którym określono wymagania dla drzewek owocowych: wysokość drzewka powinna wynosić co najmniej 80 cm mierząc od szyjki korzeniowej, średnica pnia powinna wynosić co najmniej 8 mm mierząc na wysokości 10 cm powyżej miejsca uszlachetniania, drzewko powinno mieć korzeń główny i nie mniej niż 3 korzenie boczne albo wiązkę korzeni drobnych, albo korzenie przerastające całą objętość gleby w pojemniku. Podczas kontroli na miejscu inspektorzy stwierdzili natomiast, że część drzew na wskazanych przez producenta rolnego działkach rolnych nie spełnia opisanych wymogów jakościowych co do wysokości i średnicy pnia oraz jak już wyżej podniesiono nie jest prowadzona zgodnie z dobrą kulturą rolną. Podkreślić dalej należy, że ustalenie przez inspektorów terenowych granic i powierzchni spornych działek rolnych nastąpiło na podstawie ortofotomapy, załączników graficznych, będących integralną częścią wniosku o płatność i wskazania granicy przez skarżącego, który uczestniczył w czynnościach. Nie polega więc na prawdzie twierdzenie jakoby inspektorzy terenowi przy określaniu granic poszczególnych działek kierowali się wyłącznie, czy też głównie wskazaniem strony (co również stanowczo podkreślił organ II instancji), choć faktycznie takie wskazanie miało miejsce i również zostało wzięte pod uwagę. Ponadto od razu w tym miejscu podkreślić należy, iż jeżeli chodzi o działkę H, należącą do strony i kwestionowanie przez stronę ustalenia przebiegu granicy z działką B syna strony –D. P., to jak słusznie wskazał w uzasadnieniu organ odwoławczy, powierzchnia tej działki została ostatecznie zatwierdzona w zakresie powierzchni idealnie deklarowanej przez stronę, co jasno wynika z tabeli znajdującej się w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji. Natomiast poszczególne granice między działkami mogły mieć inny przebieg, niż w załączniku graficznym do wniosku - na co wskazuje skarżący, skoro w stosunku do wszystkich deklarowanych działek zastosowano szereg nieprawidłowości, również szczegółowo przedstawionych we wzmiankowanej wyżej tabeli. W szczególności na podkreślenie zasługuje to, że zastosowano kod DR 50, który oznacza, że granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku, co w konsekwencji może skutkować redukcją powierzchni działek oraz co oznacza również, że strona deklarując powierzchnie do płatności obszarowej nie zadeklarowała wszystkich działek ewidencyjnych, na których się one znajdują oraz biorąc pod uwagę dane geograficzne zawarte w raporcie z kontroli na miejscu, powierzchnie działek ewidencyjnych zostały poddane weryfikacji w zakresie kwalifikowalności powierzchni, w wyniku czego powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) została zaktualizowana. Mogło więc dojść do ustalenia innego przebiegu granicy działki H z działką innego producenta, niż została wykreślona przez stronę (skoro przesunięciu uległy również granice upraw - co stwierdzono dopiero podczas kontroli na miejscu). Nie można wiec wykluczyć, że wykreślenie to nie było prawidłowe, skoro jak już wyżej wskazano, przy każdej zadeklarowanej działce stwierdzono szereg nieprawidłowości i przypisano stosowne kody pokontrolne. Podkreślenia zaś w tym miejscu wymaga to, iż dla potrzeb pomocy obszarowej podstawowe znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona określona zadeklarowana uprawa. Ustosunkowując się do zarzutu skargi (pkt.2. akapit pierwszy) w zakresie dotyczącym wadliwego "ograniczenia powierzchni działek rolnych w stosunku do powierzchni zadeklarowanej we wniosku", należy wskazać na wyrok WSA w Lublinie z dnia 31 stycznia 2012r., sygn. akt III SA/Lu 722/11, w którym bardzo trafnie oraz przystępnie zostało wyjaśnione, że na gruncie przepisów regulujących płatności rolne oczywiste jest, że nie można utożsamiać powierzchni działki ewidencyjnej z powierzchnią faktycznie użytkowaną rolniczo, stwierdzoną w rezultacie kontroli. Działka rolna i działka ewidencyjna, to zupełnie odrębne pojęcia, służące innym celom. Jak już wyżej wspomniano, w rozumieniu przepisów regulujących płatności rolne, działka rolna to zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej, niż jedną grupę upraw. Działka ewidencyjna zaś, to wyodrębniony geodezyjnie obszar ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. O zakwalifikowaniu gruntu do danej płatności przesądza aktualne jego wykorzystanie, nie zaś rolnicze przeznaczenie w ewidencji gruntów i budynków. Płatności przyznawane są do powierzchni działek rolnych, a nie ewidencyjnych. Nie może zatem budzić zdziwienia strony, czy być dla niej zaskoczeniem (co podnosiła w skardze w sprawie płatności rolnośrodowiskowej - co sądowi jest wiadome z urzędu), iż kontrolą na miejscu objęte zostały zadeklarowane we wniosku działki w przedstawionym powyżej znaczeniu (jako działki rolne z zakresem ich wykorzystywania rolniczego, aktualnego na dzień kontroli). Zważyć bowiem należy, iż w zakresie dotyczącym kwalifikowalności powierzchni zadeklarowanych działek rolnych, organ dopuścił w pewnym momencie do udziału w pomiarach na wniosek strony wskazanego przez niego uprawnionego geodetę – A. H. Natomiast w zakresie dotyczącym metodologii ustalania powierzchni działek rolnych – zgodnie z przedstawioną wyżej zasadą pomiarów działek, inaczej mierzyli ją inspektorzy terenowi, a inaczej wskazany przez skarżącego geodeta. Podkreślenia wymaga bowiem, że inspektorzy terenowi nie mierzyli maksymalnej powierzchni działek przeznaczonych do użytkowania rolniczego – tak jak to właśnie uczynił geodeta A. H., a jedynie powierzchnię zajmowaną przez deklarowaną uprawę na działkach referencyjnych - tj. powierzchnię jabłoni domowej. Dodatkowo należy również wyjaśnić stronie, że w systemie informatycznym Agencji, znajdują się już wcześniej zaimplementowane wyznaczone powierzchnie PEG (Powierzchnia Ewidencyjno-Gospodarcza), stanowiące różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą działki referencyjnej, tzn. działki ewidencyjnej, a terenami nieuprawnionymi do płatności – lasy, wody, drogi, siedliska itp., których granice są określane na podstawie ortofotomapy. Na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli, organ zaktualizował więc powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą wymienionych w decyzji działek rolnych, o czym już była mowa wyżej i łączną powierzchnię 90,62 ha działek kwalifikujących się do wnioskowanej płatności organy ustaliły na podstawie map, z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (ortoobrazów) według tzw. systemu LPIS, stosownie do treści art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zamieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31 stycznia 2009 roku). System ten ustanowiony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa wspólnotowego, zgodnie z art. 15 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 roku, jako komponent Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZiK), służy m.in. do wykonywania pomiarów gruntów rolnych deklarowanych przez wnioskodawców i weryfikowania ich kwalifikowalności do objęcia płatnościami. Wykorzystywanym w ramach tego systemu narzędziem pomiarowym jest ortofotomapa, czyli metryczny obraz powierzchni (mapa), uzyskany ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych. Rola ortofotomapy w systemie związana jest zaś m.in. z identyfikacją działki referencyjnej, jej granic i granic użytkowania gruntów na danej działce oraz pomiarem powierzchni uprawnionej do płatności. Dokonana przez organy identyfikacja działek rolnych w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 ust. 3 cyt. wyżej rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r., a więc na podstawie ortofotomap, dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych, nie budzi tym samym zastrzeżeń. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 680/11 Sąd ten zważył, że w kontekście normatywnej treści art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego podkreślenia wymaga, że procedura obowiązująca w ramach sytemu identyfikacji działek, której instrumentem i narzędziem są ortofotomapy jakkolwiek ma charakter obligatoryjny, to jednak nie wyłącza, ani też nie wyklucza wykorzystywania innych środków dowodowych. Muszą być one jednak przedstawione przez wnioskodawcę. Uzyskane w drodze jednego lub drugiego rodzaju kontroli wyniki mają równoprawne znaczenie, co oznacza, że skontrolowanie i ustalenie powierzchni rzeczywistej do dopłaty przy użyciu systemu komputerowej identyfikacji jest wystarczające i nie ma potrzeby weryfikowania otrzymanego wyniku poprzez kontrolę na miejscu lub zestawianie go z danymi z ewidencji gruntów. Dla potrzeb pomocy obszarowej, podstawowe znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona określona uprawa. W kontekście przedstawionym we wskazanym wyżej orzeczeniu, organy w niniejszej sprawie rozpatrzyły sprawę przyznania płatności obszarowej w o wiele szerszym zakresie i szczegółowo ustosunkowały się do wniosku producenta rolnego, przeprowadzając kontrolę na miejscu oraz dopuszczając zaoferowane przez niego dowody (zeznania wskazanych świadków - osób zatrudnionych przez stronę do wykonywania różnych prac na plantacji, pracownika UWM, kontrolerów, zeznania strony, udział w czynnościach na miejscu uprawnionego geodety). Dysponując tak szerokim materiałem dowodowym, organ I instancji, a następnie organ odwoławczy poczyniły ustalenia, które w ocenie sądu administracyjnego nie budzą uzasadnionych wątpliwości. Zupełnie bowiem gołosłowne, niepoparte żadnymi dowodami, czy jakimikolwiek wskazaniami co do prawidłowych ustaleń, są zarzuty ograniczenia powierzchni działek rolnych w stosunku do powierzchni zadeklarowanej we wniosku o płatność w wyniku dowolnego i nieprecyzyjnego określenia ich granic. W tym kontekście całkowicie niezrozumiałe jest twierdzenie, że strona podczas czynności kontrolnych na miejscu wskazała granicę jednej z działek sąsiadujących z działką innego producenta w sposób dowolny. Przecież to producent rolny, który ubiega się o przyznanie płatności musi znać granice deklarowanych do tych płatności działek rolnych. To on odpowiada za prawidłowe złożenie wniosku i utrzymanie zadeklarowanych działek rolnych w odpowiedniej kulturze rolnej - o czym już była mowa wyżej. Postępowanie w zakresie przyznania jednolitej płatności obszarowej odbywa się bowiem zgodnie z art. 3 ust. 2 omawianej ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, gdzie ustawodawca określił, że w postępowaniu w sprawach dotyczących m.in. płatności bezpośredniej, organ administracji publicznej : 1)stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć dla wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom na ich żądanie czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Jednocześnie w ust. 3 tego artykułu ( art.3) zostało ustanowione, iż to strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W wyroku z dnia 20 sierpnia 2014r., w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 645/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie podniósł, iż postępowanie przed organami Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR), w celu ułatwienia realizacji nałożonych jej zadań, zostało w dość istotny sposób zmodyfikowane, uzyskując szczególny charakter w stosunku do postępowania administracyjnego uregulowanego w K.p.a. Do najistotniejszych zmian należy zaliczyć odejście od fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., tj. organy ARiMR zostały zobowiązane jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce dotychczasowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Ponadto przyjęto zasadę, że ciężar dowodu ciąży na osobie która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Tak więc, konsekwencją tej zasady jest przeniesienie ciężaru dowodu na podmiot, który z tego faktu czerpie korzyści, tym samym w obowiązującym obecnie stanie prawnym w niejaki sposób zmuszono stronę do większej aktywności. Ograniczone również zostały takie zasady jak: zasada czynnego udziału stron w postępowaniu, czy też zasada udzielania informacji poprzez przyjęcie, że tylko na żądanie strony organ zobowiązany jest je przestrzegać. W przedstawionym wyżej kontekście zarzuty skargi należy uznać za niezasadne. Podkreślić bowiem należy, że skarżący nie przedstawił dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ani w zakresie ustalonego przez organ – wadliwego w jego ocenie ustalenia powierzchni i granic działek rolnych, ani stanu tych działek rolnych w zakresie utrzymania uprawy zgodnie z zasadami prawidłowej kultury rolnej i zgodnie z normami, które to ustalenia w jego ocenie powinny być inne, niż przyjęli inspektorzy terenowi w raporcie z kontroli na miejscu, co stało się następnie podstawą ustalenia stanu faktycznego decyzji. Skoro jednak producent rolny nie przedstawił wystarczających dowodów, będących w opozycji do ustaleń z protokołu kontroli, które by skutecznie podważyły ustalenia w nim zawarte, tym samym jego twierdzenia w tym zakresie należy uznać za gołosłowne i mające jedynie na celu zdyskredytowanie protokołu, który ma dla niego wydźwięk niekorzystny. Wobec brzmienia powołanych wyżej przepisów jak i przytoczonego powyżej orzecznictwa sądów administracyjnych, podzielonego przez sąd orzekający, zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1, art.78 § 1 i 2, art. 80, art.84 § 1 K.p.a. nie są zasadne. Sąd administracyjny zważył zatem za prawidłowymi ustaleniami organów, że w rozpoznanej sprawie organy te dopuściły jako dowód wszystko to, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w tym dokumenty urzędowe, zeznania przesłuchanych na wniosek strony świadków: osób biorących udział w kontroli na miejscu, wykonujących prace polowe w sadzie, zeznań strony oraz M. F. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego dokonały oceny okoliczności faktycznych. Subiektywne przekonanie skarżącego o nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego nie może natomiast być podstawą stwierdzenia naruszenia ww. przepisów. Raport z czynności kontrolnych jest - co do zasady - dokumentem urzędowym sporządzanym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ prowadzący postępowanie z wniosku rolnika o przyznanie płatności, w trakcie postępowania wyjaśniającego ma możliwość weryfikacji deklaracji zawartych we wniosku, jak i ustaleń systemowych, poprzez wykorzystanie wszelkich, zgodnych z prawem narzędzi, w tym kontroli na miejscu, która jest w stanie najpełniej oddać rzeczywisty obraz danych zadeklarowanych we wniosku. Obowiązek przeprowadzenia kontroli, jak i obowiązek sporządzenia raportu z czynności kontrolnych wynika z przepisów powołanej ustawy o płatnościach. Zgodnie bowiem z treścią art. 31 ust. 1 omawianej ustawy z dnia 27 stycznia 2007r. czynności kontrolne w ramach kontroli na miejscu określonej w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, przeprowadzanej przez Agencję, są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez prezesa Agencji, a ust. 6 tego artykułu stanowi, iż z czynności kontrolnych sporządza się raport zgodnie z art. 32 i art. 54 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. L 316,2.12.2009.p.65). W ocenie sądu administracyjnego prawidłowo najpierw organ I instancji, a następnie organ odwoławczy, uznały za kluczowy dowód w sprawie raport z czynności kontrolnych na miejscu. Raport taki jest bowiem najbardziej miarodajnym dowodem stanu zadeklarowanych do danej płatności działek - zarówno w zakresie ich powierzchni zgłoszonych do sytemu pomocy, jak i tego co się na nich znajduje w zakresie deklarowanej uprawy. W wyroku z dnia 22 maja 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 906/13 trafnie zważył, iż sprawozdanie z kontroli na miejscu ma szczególną wartość dowodową. O wadze dowodu z protokołu kontroli świadczy fakt, że kontrole przeprowadzane mogą być tylko przez określone podmioty, dysponujące odpowiednimi warunkami : organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi. W świetle powyższego, dowodom z protokołu kontroli – właśnie z racji przeprowadzania kontroli przez podmioty wyspecjalizowane (dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi) i bezstronne, co do zasady przypisać należy przymiot wiarygodności. W sytuacji, kiedy rolnik nie zgłosił we właściwym trybie zastrzeżeń do ustaleń zawartych w sprawozdaniu z kontroli na miejscu, mimo że był prawidłowo o takiej możliwości pouczony, a także przy braku właściwej inicjatywy dowodowej kontrolowanego producenta, jeżeli sprawozdanie z kontroli nie budzi uzasadnionych wątpliwości, nie można organowi postawić skutecznego zarzutu, że ograniczenie postępowania dowodowego do przeprowadzenia dowodu z protokołu kontroli stanowi o naruszeniu obowiązku podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w świetle wskazanego wyżej art. 3 ust. 3 omawianej ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowości związanych ze sposobem sporządzenia raportu z czynności kontrolnych, stwierdzić należy, że w polu "uwagi" wskazano nazwiska wszystkich inspektorów ARiMR przeprowadzających kontrolę i osób biorących udział w kontroli. Podpisanie raportu przez dwóch inspektorów terenowych nie jest uchybieniem, które miało/mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w toku postępowania Biuro Kontroli na Miejscu kilkakrotnie wyjaśniało w jaki sposób i przez kogo została przeprowadzona kontrola. Okoliczność przebywania jednego z inspektorów terenowych – D. M. na urlopie wypoczynkowym w dniach od "[...]" do "[...]". również nie stanowi podstawy do podważenia jego wiarygodności. Kontrola prowadzona bowiem była w dwóch etapach: od "[...]" oraz od "[...]". Sporządzenie następnie raportu w biurze organu, spowodowane było koniecznością analizy trwających kilka dni czynności na miejscu, które obejmowały przecież obszar ponad 90 ha zarówno w sprawie rolnośrodowiskowej (ze wskazaniem drzew spełniających wymagania określone przepisami, drzew suchych, drzew uszkodzonych i zgryzionych przez zwierzęta, drzew poniżej 80 cm. wysokości oraz wyliczeniem minimalnej wymaganej obsady na opisanych działkach rolnych ) jak i w sprawie JPO. Dopóki inspektorzy nie posiadali wszystkich wymaganych danych nie mieli możliwości sporządzenia raportu. Z żadnego przepisu prawa nie wynika natomiast obowiązek załączania do raportu zapisków, czy notatek, które służyły do jego sporządzenia. Jeżeli skarżący nie zgadzał się z ustaleniami inspektorów, to winien twierdzenia swoje udowodnić, czego nie uczynił. To bowiem, w jaki sposób organ liczył powierzchnie poszczególnych działek, wynika z tabeli przedstawionej w zaskarżonej decyzji, gdzie oddzielnie dla każdej działki ewidencyjnej wskazana została jej powierzchnia deklarowana, a następnie stwierdzona na podstawie kontroli na miejscu i ostatecznie zatwierdzona po kontroli administracyjnej, ze wskazaniem przy tym oddzielnie dla każdej z działek stwierdzonych nieprawidłowości, powodujących uwzględnienie ostatecznie do płatności mniejszej powierzchni działek, niż deklarowana. W zakresie dotyczącym zakwestionowania przez skarżącego prawidłowości przeprowadzania czynności kontrolnych na miejscu, stwierdzić należy, że kontrole na miejscu, zgodnie z art. 31 pkt.4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemu bezpośredniego (Dz.U. nr 35, poz.217 ze zm.) mogą być wykonywane podczas nieobecności rolnika i/lub jego pełnomocnika, a kontrola przeprowadzona bez uczestnictwa rolnika, czy jego pełnomocnika jest tak samo ważna jak wykonana w jego obecności. Rolnik natomiast uczestniczył w czynnościach kontrolnych, sporządzał przy tym własne zapiski w zakresie stanu liczebnego uprawy jabłoni domowej. | | Jak już wyżej wskazano, raport z czynności kontrolnych ma moc prawną dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a. Wymieniony | | |przepis dopuszcza obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści | | |(osnowie) takiego dokumentu. Nie wyklucza to przeprowadzenia dowodu zaprzeczającego autentyczności dokumentu. Oba domniemania mogą być| | |obalone wszelkimi środkami dowodowymi. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że | | |zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z | | |rzeczywistością, powinna jednak tę okoliczność udowodnić. Póki co, twierdzenia przedstawione w skardze, a dotyczące oparcia decyzji | | |organów na raporcie z czynności kontrolnych, który miałby wskazywać nieprawidłowe okoliczności faktyczne są jedynie gołosłownymi | | |twierdzeniami. | | |Jak już podkreślono wyżej, organ nie naruszył zasad postępowania wskazanych w przepisach ustawy o płatnościach oraz kodeksu | | |postępowania administracyjnego. Rozpatrzony został w sposób wyczerpujący cały zgromadzony materiał dowodowy. Do poszczególnych dowodów| | |organ odniósł się w zaskarżonej decyzji. | | |Inna, niezgodna z oczekiwaniami strony ocena materiału dowodowego nie oznacza, ze jest ona nieprawidłowa. Organ w motywach zaskarżonej| | |decyzji przedstawił bowiem szczegółowo i logicznie przesłanki, którymi kierował się przy rozstrzyganiu sprawy, fakty, które uznał za | | |udowodnione i dowody, na których się oparł, a także przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. | | |Wyjaśnił również podstawę prawną decyzji. | | |Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie | | |sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. | | | | | | | | | |