II OZ 533/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 929/15 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o ściągnięciu opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 16 października 2015 r. nr SO-III-621.93.2013.KS w przedmiocie zwolnienia od opłaty za udostępnienie danych jednostkowych z rejestru mieszkańców postanawia: oddalić zażalenie. 4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 929/15 odrzucił wniosek M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o ściągnięciu opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 16 października 2015 r. nr SO-III-621.93.2013.KS w przedmiocie zwolnienia od opłaty za udostępnienie danych jednostkowych z rejestru mieszkańców. Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 27 października 2016 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w oparciu o art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej zwanej: "p.p.s.a.", zarządził ściągnąć od skarżącego M. K. kwotę 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 27 stycznia 2016 r. Odpis zarządzenia został prawidłowo doręczony w dniu 3 listopada 2016 r. W związku z faktem, że M. K. nie uiścił opłaty kancelaryjnej, Sąd pismem z dnia 10 stycznia 2017 r. skierował do komornika sądowego polecenie wszczęcia egzekucji należności. M. K. uiścił ww. opłatę kancelaryjną w dniu 13 lutego 2017 r. Pismem z dnia 16 lutego 2017 r. M. K. złożył zażalenie na powyższe zarządzenie z dnia 27 października 2016 r. W dniu 23 lutego 2017 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu wskazywał, że uchybienie terminu nie nastąpiło z jego winy. W szczególności podniósł, że zarządzenie zostało odebrane przez jego ojca, a on sam nie wiedział o konieczności uiszczenia opłaty. Dowiedział się o tym dopiero przy wszczęciu postępowania egzekucyjnego i niezwłocznie zapłacił wymaganą kwotę. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych wniosku pełnomocnik wnioskodawcy (jego ojciec W. K.) poinformował, że przyczyna uchybienia terminu do złożenia zażalenia ustała w dniu 9 lutego 2017 r., tj. po otrzymaniu zawiadomienia o egzekucji należności. Do pisma dołączono stosowne pełnomocnictwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku powołał art. 86 § 1 i art. 87 § 1 p.p.s.a. i wskazał, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone przesłanki przywrócenia terminu zostaną spełnione łącznie. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest ustalenie, czy podmiot zachował ww. siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jak wynika z pisma pełnomocnika skarżącego, przyczyna uchybienia terminu ustała 9 lutego 2017 r. - w tym dniu M. K. dowiedział się o wszczęciu w stosunku do niego egzekucji. Wskazana przez pełnomocnika data ustania przyczyny uchybienia terminu jest więc datą rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Jeżeli zatem skarżący miał siedem dni na złożenie stosownego wniosku o przywrócenie terminu, przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. termin upłynął z dniem 16 lutego 2017 r. Pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia osobiście w siedzibie Sądu w dniu 23 lutego 2017 r. (vide: data na wniosku i prezentacie umieszczonej na wniosku). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił złożony wniosek na podstawie art. 88 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodobniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zanim jednak sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Celem ustalenia czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z zachowaniem siedmiodniowego terminu wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a., konieczne jest określenie momentu ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie Sąd I instancji pismem z dnia 1 marca 2017 r., w wykonaniu zarządzenia z dnia 28 lutego 2017 r., wezwał pełnomocnika wnioskodawcy (W. K.) do podania, w jakiej dacie ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik wnioskodawcy poinformował, że przyczyna uchybienia terminu do złożenia zażalenia ustała w dniu 9 lutego 2017 r., tj. po otrzymaniu zawiadomienia o egzekucji należności. Wobec tego, od dnia 9 lutego 2017 r. rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu i upłynął z dniem 16 lutego 2017 r. Pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia osobiście w siedzibie Sądu w dniu 23 lutego 2017 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo zatem odrzucił wniosek na podstawie art. 88 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- 3