II OZ 448/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 15/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.J. i S.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 15/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi H.J. i S.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynków inwentarskich do chowu brojlerów kurzych w systemie bezklatkowym, ściółkowym w miejscowości W., złożyli skarżący podnosząc, że wykonanie decyzji na kolejnych etapach spowoduje realizację inwestycji, która może wpłynąć na jakość życia okolicznych mieszkańców. W ocenie Sądu przedmiotowa decyzja nie wymaga wykonania ani nie nadaje się do wykonania. Nie istnieje środek przymusu którego mógłby użyć organ do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja taka nie upoważnia do rozpoczęcia robót budowlanych, ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Zdaniem Sądu podnoszone we wniosku argumenty nie mogą uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż samo istnienie decyzji nie oznacza, że organ niejako automatycznie wyda na jej podstawie decyzję o pozwoleniu na budowę. Zaś inwestycja skonkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas będzie można mówić o możliwości doznania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca H.J., kwestionując je w całości. Postanowieniu temu zarzucono naruszenie art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mimo przesłanki wywołania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o zmianę zakwestionowanego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nawet mimo tego, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie jest decyzją stricte materialnoprawną, to jednak jej realizacja może wywołać trudne do odwrócenia skutki, jeżeli do jej realizacji dojdzie na etapie postępowania ustalającego warunki zabudowy i w konsekwencji umożliwi przejście do kolejnego etapu – pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącej wykonanie decyzji środowiskowej umożliwi w sposób zasadniczy realizację przedsięwzięcia, co może wpłynąć na jakość życia osób zamieszkujących w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Zaś szkody poniesione przez osoby zamieszkujące w sąsiedztwie nie zawsze będą mogły być zrekompensowane na drodze odszkodowawczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu zależy przede wszystkim od charakteru decyzji, której rozpoznawany wniosek dotyczy. Nie podlegają bowiem co do zasady wykonaniu te akty, które nie nadają się do wykonania i nie wymagają wykonania w trybie egzekucyjnym. Nie można jednak pominąć, że także i tego rodzaju akty, a więc niewymagające wykonania i nienadające się do wykonania w trybie egzekucyjnym, w konkretnych okolicznościach sprawy, mogą wywoływać skutki o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednak wykazanie tych konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za koniecznością udzielenia stronie ochrony tymczasowej, jest obowiązkiem składającego wniosek. W oparciu o stan faktyczny sprawy oraz uwarunkowania dotyczące sytuacji strony musi ona wskazać na takie zindywidualizowane okoliczności, które pozwolą sądowi na ocenę, że aktualnie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie czyni zadość powyższemu ogólne podanie, że w konsekwencji zrealizowania przedmiotowej decyzji na dalszych etapach procesu inwestycyjnego, a więc wydania decyzji o warunkach zabudowy, a następnie zezwalającej na budowę, mogą zostać spowodowane nieodwracalne skutki lub może zostać wyrządzona szkoda dla osób zamieszkujących sąsiednie grunty w stosunku do planowanej inwestycji, oraz iż realizacja tego przedsięwzięcia może wpłynąć na jakość życia tych osób. Brak konkretnego wskazania w tym zakresie powoduje, że nie sposób wywieść, iż realizacja zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynków inwentarskich do chowu brojlerów kurzych w systemie bezklatkowym, może skutkować zaistnieniem niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniesione zażalenie nie podważyło stanowiska Sądu pierwszej instancji odmawiającego zastosowania ochrony tymczasowej. Dlatego na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.