II SA/Kr 1632/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi R.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 października 2015 r. znak [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione skargę oddala. Postanowieniem z 1 czerwca 2015 r., (znak [...] ), Prezydent Miasta K. działający jako wierzyciel w toku postępowania egzekucyjnego orzekł o nieuwzględnieniu zarzutów R.M. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji opisał przebieg postępowania, wskazując na istotne w sprawie okoliczności. W szczególności wyjaśniono, iż w stosunku do ww. strony była prowadzona egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym wydania nieruchomości (działki nr [...] i [...] obr. [...] położonej w K. przy al. [...] , w oparciu o tytuł wykonawczy [...] z dnia 24 marca 2014r. W trakcie podejmowanych czynności powstały koszty egzekucyjne w wysokości 9.169,09 zł. W związku z powyższym wystawiono w dniu 13 kwietnia 2015r. tytuł wykonawczy nr [...] . Zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku z dnia 13 kwietnia 2015r. nr [...] , został zastosowany przez organ egzekucyjny środek przewidziany w art. 80 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny odniósł się następnie do zarzutów zgłoszonych przez pełnomocnika strony w toku postępowania egzekucyjnego. Dalej wyjaśniono, że w związku z faktem, iż zobowiązany dobrowolnie nie wykonał ciążącego na nim obowiązku w postaci wydania ww. nieruchomości, niezbędne było podjecie czynności egzekucyjnych. W sprawie zostały podjęte również czynności zabezpieczające egzekucje, takie jak: asysta policji, obecność straży pożarnej czy ratowników medycznych. Niezbędna była też obecność podmiotów świadczących usługi w zakresie usunięcia ruchomości oraz odbioru powstałych odpadów. Wyjaśniono, iż koszty egzekucyjne stanowią opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 oraz w art. 64a, wraz z wydatkami o których mowa w art 64 b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poniesionymi przez organ egzekucyjny. Koszty egzekucyjne, z zastrzeżeniem art. 64 § 2-4, obciążają zobowiązanego. Zgodnie z art. 64b wydatkami egzekucyjnymi są koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji i stanowią zwrot kosztów organu administracyjnego za faktycznie poniesione nakłady w związku z prowadzoną egzekucją administracyjną. Wyjaśniono sposób wyliczenia wydatków egzekucyjnych. Dokonano tegoż wyliczenia na podstawie rachunków oraz faktur VAT: Rachunek nr [...] wystawiony przez Komendę Wojewódzką Policji w K. na kwotę 41,79 zł, Faktura nr [...] wystawiona przez firma A Sp. z o.o. na kwotę 5.842,50 zł za usunięcie ruchomości. Faktura nr [...] wystawiona przez [...] sp. z o.o. na kwotę 1.038,00 zł; faktura nr [...] wystawiona przez [...] Pogotowie Ratunkowe w wysokości - 2.240,00 zł. Na kwotę kosztów egzekucyjnych składa się również opłata w wysokości 6,80 zł, przewidziana w art. 64 a § 1 pkt. 2 litera c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, za wydane w postępowaniu postanowienie. Z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa osób zebranych na miejscu zdarzenia na miejscu dokonywania egzekucji była jedna karetka z [...] Pogotowania Ratunkowego. Z kolei jeśli chodzi o zarzut dotyczący zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego organ wyjaśnił między innymi, iż podjęte czynności egzekucyjne wobec zobowiązanego, tj. wystosowanie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, oraz zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej - mieszczą się w granicach prawa, gdyż zastosowane środki egzekucyjne wynikają wprost z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. z art. 80 § 1 oraz z art. 89 § 1. Zawiadomienia o zajęciu wierzytelności przewidziane w art. 89 § 1 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają zastosowanie wszędzie tam, gdzie egzekucyjny nie może dokonać zajęcia wierzytelności na postawie art. 72-85 ww. Odniesiono się również do zarzutu określonego w art. 33 pkt 3, wskazując, że "w części E tytułu wykonawczego nr [...] w poz. 2 prawidłowo została określony rodzaj należności pieniężnej tj. koszy egzekucyjne". Co się zaś tyczy zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów formalnych określonych w art. 33 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym to w ocenie organu jest on również nieuzasadniony. Tytuł wykonawczy nr [...] zawiera bowiem wszystkie wymagane art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji elementy. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł profesjonalny pełnomocnik R.M. . W obszernym uzasadnieniu zażalenia zakwestionowano prawidłowość postanowienia. W szczególności podniesiono wątpliwości co do prawidłowości obciążenia kosztami egzekucyjnymi - chodzi tu zwłaszcza o zasadność naliczenia kwoty 5.842, 50 zł na rzecz spółki [...] sp. z o.o. i objętej fakturą nr [...] . Podkreślono, iż w uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt: [...] Prezydent Miasta K. powołując się na tę fakturę zaznaczył, iż należność nią stwierdzona została naliczona za usługę rozbiórki nieruchomości. W uzasadnieniu zaskarżonego obecnie postanowienia natomiast Prezydent Miasta K. powołując się na tę samą fakturę stwierdził, iż objęta nią należność dotyczy usługi wywozu ruchomości. W ocenie pełnomocnika strony bezzasadne jest obciążanie żalącego kosztami rozbiórki, podczas gdy treścią jego obowiązku było wydać nieruchomość. Pełnomocnik skarżącego zasugerował, iż omawiana wyżej faktura została przez organ sfałszowana na potrzeby niniejszego postępowania. Ponadto, wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia są nieuzasadnione i nieprzekonywujące. Skarżący dodał również, iż podjęte przeciwko niemu działania były nieproporcjonalne, a zaistniały stan faktyczny nie uzasadniał takiej ilości służb, a co za tym idzie - nie uzasadniał poniesienia tak wysokich kosztów na organizację czynności egzekucyjnej (asysta Policji: 41, 79 zł, asysta karetki pogotowia: 2240 zł). Strona poprzez swojego pełnomocnika zakwestionowała ponadto twierdzenie organu o prawidłowości tytułu wykonawczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 7 października 2015r., działając na podstawie art. 17, art. 18, art. 33 § 1 pkt 1, 3, 8, 10, art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn.: Dz. U. z 2014 r., póz. 1619 zez m.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W części wstępnej uzasadnienia przywołano treść art. 18, art. 1a pkt 13, art. 26 §1 oraz art. 33 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powołując się na treść art. 34 ww. ustawy wyjaśniono, że w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta K. wydał postanowienie działając jako organ egzekucyjny. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem, w sytuacji, gdy kompetencje organu egzekucyjnego i wierzyciela (tak jak w niniejszej sprawie) skupione są w jednej osobie, wydawanie uprzedniego stanowiska przez wierzyciela jest bezprzedmiotowe i zupełnie wystarczającym jest zaprezentowanie jego stanowiska w postanowieniu wydawanym jako organ egzekucyjny (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06, ONSAiWSA 2007 r. Nr 5. póz. 112. s. 71). SKO uznało, że argumentacja podniesiona w zażaleniu nie może zostać uwzględniona. W ocenie organu odwoławczego, zarzut nieistnienia obowiązku nie jest oparty na faktach. Jak wynika z dokumentacji w trakcie prowadzonej egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym powstały, a co za tym idzie nie można mówić o nieistnieniu obowiązku. Jak wyliczono w uzasadnieniu postanowienia na wydatki egzekucyjne składają się udokumentowane fakturami i rachunkami kwoty (...). Wyjaśnienia w tej mierze są w ocenie Kolegium wiarygodne i wystarczające. Brak jest podstaw do ich zakwestionowania. Niewykonanie dobrowolne obowiązku nałożonego zgodnie z przepisami prawa wygenerowało koszty, którymi obarczona jest strona. Jeśli chodzi o zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, SKO wyjaśniło, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zgodnie z przyjętym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem jest jednym z najłagodniejszych środków egzekucyjnych. Również zarzut dotyczący określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia uznano za nieuzasadniony. W tytule wykonawczyni rodzaj należności pieniężnej określono jako koszty egzekucyjne. Jeśli chodzi o niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów formalnych, to w ocenie Kolegium słusznie organ wskazał, iż zarzut w tej mierze jest nieuzasadniony. Tytuł wykonawczy [...] m zawiera wszystkie wymagane art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji elementy. (...) Na koniec, odnosząc się do podnoszonych w zażaleniu zarzutów do stanowiącej dowód na jeden ze składników kosztów postępowania egzekucyjnego faktury [...] na rzecz spółki [...] sp. z o.o., to zdaniem SKO nie mogą one być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu, tylko w postępowaniu karnym (zarzut dot. sfałszowania, spreparowania, podmienienia faktury). Od powyższego rozstrzygnięcia decyzji wniósł skargę pełnomocnik R.M. , zarzucając: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 27 §1 u. p. e. a. w zw. z art. 33 § 1 u. p. e. a. poprzez błędne przyjęcie, że nie zachodzą wady tytułu wykonawczego uzasadniające uwzględnienie zarzutów, jak również błędne przyjęcie, że nie budzi wątpliwości wymagalność obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym, które z kolei wynikało z braku kompleksowego i całościowego przeanalizowania całości sytuacji prawnej skarżącego w kontekście nałożonego na niego obowiązku; 2. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 18 u. p. e. a. w zw. z art. 7,77 i 80 k.p. a. oraz art. 64a § 1 p. 2) lit. c) u. p. e. a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak zbadania wszystkich okoliczności sprawy, jak również brak całościowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, co wyraziło się w uchybieniach takich jak błędne przyjęcie, iż: - wobec skarżącego nie zastosowano nadmiernie uciążliwego środka egzekucyjnego; - koszty egzekucji zostały naliczone prawidłowo, zaś organ nie jest władny badać zarzutów przeciwko treści dokumentu, tj. faktury nr [...] na rzecz Spółki [...] sp. z o.o.; - zarzut braku autentyczności faktury i jej sfałszowania nie może być przedmiotem postępowania administracyjnego, a jedynie postępowania karnego. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "u.p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 października 2015 r., którym organ utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 1 czerwca 2015 r. odmawiające uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Na wstępie zauważyć należy, iż celem egzekucyjnego postępowania administracyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym. Przedmiotowe postępowanie toczy się według zasad określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jedną z nich jest ograniczenie kompetencji organu egzekucyjnego do badania wyłącznie dopuszczalności egzekucji administracyjnej z wyłączeniem oceny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Środkiem prawnym zwalczania przez zobowiązanego niezgodności z prawem egzekucji administracyjnej są natomiast zarzuty, których podstawą mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w ar. 33 pkt 1 - 10 u.p.e.a. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Ponadto zaznaczyć także należy, iż zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a., są środkiem zaskarżenia, który służy na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wyłącznie zobowiązanemu. Zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wynika to z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera m.in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uchybienie terminu do złożenia zarzutów czyni czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną. Postępowanie administracyjne toczy się więc tylko w ramach zgłoszonych zarzutów i które to zostały zgłoszone, w terminie określonym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. W kontekście powołanych przez stronę skarżącą zarzutów oraz w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, iż zasadnie oddalono zarzuty w stosunku do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu, w zaskarżonym postanowieniu Kolegium prawidłowo za niezasadny uznało zgłoszony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] W szczególności zarzut skarżącego zmierzał do zakwestionowania zasadności obciążenia go należnością wynoszącą 5842,50 zł naliczoną na rzecz spółki [...] Sp. z o.o. i objętej fakturą nr [...] . Skarżący wskazał na rozbieżności organu egzekucyjnego, który raz ww. należność traktował jako kwotę naliczoną za wykonanie usługi rozbiórki nieruchomości, a innym razem wskazał, że dotyczy ona usługi wywozu śmieci. Zgodzić należy się z organem, że zobowiązany, wnosząc zarzut oparty na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a., powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Skarżący takiego dowodu nie przedstawił, zarzucając, że obciążono go kosztami czynności nie pozostającymi w związku z prowadzeniem egzekucji, ale mającymi charakter kosztów następczych ( ww. wątpliwości odnośnie faktury nr [...] wystawionej przez [...] Sp. z o.o.) Wymagalność obowiązku (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.) oznacza istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od jej wykonania, a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego możliwość żądania przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności. Jak wynika z akt sprawy, obowiązek uiszczenia kosztów egzekucyjnych powstał z mocy prawa. Prezydent Miasta K. prowadził postępowanie egzekucyjne w toku, którego zastosowano środek egzekucyjny w postaci odebrania nieruchomości, przewidziany w art.1a pkt 12 lit. b) tiret czwarty u.p.e.a. Podjęte czynności skutkowały zaś powstaniem kosztów egzekucyjnych, o jakich mowa w art. 64a § 1 i art. 64b u.p.e.a. (m.in.: za wydanie postanowienia o wezwaniu zobowiązanego do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu, za odebranie nieruchomości, za opróżnienie lokalu i innych pomieszczeń, za pomoc i asystę Policji, z tytułu zabezpieczenia medycznego, za załadowanie, rozładowanie i przewóz ruchomości z opróżnionych pomieszczeń, za przymusowe otwarcie pomieszczeń), a które szczegółowo zostały przedstawione w uzasadnieniu postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 15 października 2014r. Wyjaśniono skarżącemu, że na ww. wydatki egzekucyjne składał się również koszt usunięcia oraz wywozu ruchomości z odbieranej w toku postępowania egzekucyjnego nieruchomości (faktura nr [...] wystawiona przez [...] Sp. z o.o.). Analiza treści faktury nr [...] wystawiona w dniu 22 kwietnia 2014r. przez Przedsiębiorstwo Budownictwa Inżynieryjnego [...] sp. z o.o. na kwotę 5842,50 zł. jednoznacznie wskazuje, że związana jest ona z usługą "egzekucja komornicza zgodnie ze zleceniem nr [...] z dnia 14.04.2014r." (k.[...] ). Natomiast wspomniane zlecenie (k [...] ) w sposób wyraźny obejmuje zlecenie usunięcia "wszelkich ruchomości stanowiących własność zobowiązanego i przewiezienie ich na adres wskazany przez zobowiązanego bądź do magazynu ZIKiT na ul.[...] ." Zlecenie to nie obejmuje żadnych innych usług, a w szczególności rozbiórki obiektów na przejętej nieruchomości. W aktach znajduje się również protokół przejęcia spisany w dniu 15 kwietnia 2014r. (k.[...] ), w którym zamieszczono spis przejętych ruchomości obejmujący 94 pozycje oraz adnotację, że "wszystkie ruchomości zostały przewiezione do magazynu ZIKiT przy ulicy [...] ". W świetle tych okoliczności, które dowodowo są ze sobą spójne, brak podstaw do kwestionowania tej faktury w tym postępowaniu egzekucyjnym, a sama faktura nie została do tej pory w sposób prawomocny podważona i pozostaje w obrocie prawnym. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 64c § 1 zdanie drugie u.p.e.a., koszty egzekucyjne, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Zasadność tej regulacji nie może budzić wątpliwości, gdyż całe postępowanie egzekucyjne i związana z nim konieczność funkcjonowania organów egzekucyjnych jest następstwem uchylania się zobowiązanego od wykonywania nałożonych na niego obowiązków (por. R. Hauser, Z. Leoński, Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Przedstawiona zasada ponoszenia przez zobowiązanego kosztów egzekucyjnych jest jednak w pewnych przypadkach ograniczona, a ograniczenia te wynikają wprost z art. 64 c § 2-4 u.p.e.a. I tak, zgodnie z brzmieniem: "§ 2. Jeżeli tytuł wykonawczy zawiera wady uniemożliwiające przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, które nie mogły być znane organowi egzekucyjnemu w chwili skierowania tego tytułu do egzekucji, wierzyciel niebędący jednocześnie organem egzekucyjnym obowiązany jest uiścić, tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez organ egzekucyjny, kwotę wynoszącą 3 zł 40 gr. § 3. Jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela. § 4. Wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 4b oraz art. 64e § 4a". Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności wyłączające odpowiedzialność skarżącego za koszty egzekucyjne, uznać należało, że organ egzekucyjny zasadnie naliczył opłaty za czynności egzekucyjne oraz ustalił wydatki egzekucyjne, na które składają się koszty faktycznie poniesione przez organ w związku z prowadzeniem egzekucji, i obciążył nimi skarżącego w zakresie odpowiadającym stopniowi jej działań i zaniechań podczas prowadzonych czynności egzekucyjnych. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ pozostałych, wskazanych w skardze przepisów prawa ( w tym m.in. art. 33 pkt 3, 8, 10 w zw. z art. 27 § 1 u.p.e.a. oraz art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a.) podzielając zawarte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko SKO, stanowiące jednocześnie odpowiedź na ww. zarzuty. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organ z poszanowaniem powyższych zasad ogólnych, a uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ egzekucyjny odniósł się do każdego z podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, określonych w art. 33 u.p.e.a. Jeszcze raz należy podkreślić, iż organ egzekucyjny nie miał obowiązku badać zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Jak przyjmuje się w judykaturze i w doktrynie, w sytuacjach, gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem (egzekwuje własne decyzje), mógłby zbadać decyzję pod względem merytorycznym, ale już nie jako organ egzekucyjny, lecz jako organ wydający decyzję (por. Z. Leoński [w:] R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2003, s. 94 ). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.