II OSK 952/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr) Sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2708/15 w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2708/16, oddalił skargę A. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2015 r., którą uchylono decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2015 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] czerwca 1997 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę i odmówiono stwierdzenia nieważności tej decyzji. Wskazany wyrok został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy. Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2016 r., wydaną na skutek podania skarżącej, stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] czerwca 1997 r., którą określono jako decyzję zatwierdzającą projekt budowlany stanowiący załącznik nr 1 do tej decyzji i udzielającej A. R. pozwolenia na budowę obejmującą rozbudowę budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce nr [...] w R. przy ul. [...] nr [...], według projektu stanowiącego załącznik nr 1. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ administracji ustalił następujące okoliczności faktyczne. Inwestor, A. R., 9 czerwca 1997 r. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na dobudowę werandy do budynku mieszkalnego i rozbudowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w R. przy ul. [...]. W aktach administracyjnych znajdują się dwie decyzje o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę z [...] czerwca 1997 r., różniące się tym, że jedna dotyczy dobudowy werandy do budynku mieszkalnego i rozbudowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w R. przy ul. [...], a druga dobudowy werandy do budynku mieszkalnego i rozbudowy budynku gospodarczego na tej samej działce oraz nadto budowy przyłącza wodociągowego. Ponadto w aktach administracyjnych znajdują się po pierwsze, opieczętowany i podpisany projekt dobudowy werandy do budynku mieszkalnego i rozbudowy budynku gospodarczego, a w nim decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] maja 1997 r. o warunkach zabudowy, po drugie, nieopieczętowany i niepodpisany projekt budowy przyłącza wodociągowego z sierpnia 1997 r., a w nim decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] maja 1997 r. o warunkach zabudowy, opinia Wojewódzkiego Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w [...] z 11 sierpnia 1997 r. oraz pismo pochodzące od komunalnego przedsiębiorstwa wodociągowego z 30 lipca 1997 r., którym na wniosek z 28 lipca 1997 r. wyrażono zgodę na doprowadzenie wody. Ponadto organ administracji ustalił, że dołączona do obu wskazanych wcześniej projektów budowlanych decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] maja 1997 r. o warunkach zabudowy różni się od kopii tej decyzji przesłanej organowi administracji przez Burmistrza Miasta [...] przy piśmie z 20 listopada 2014 r. Różnice polegają, jak ustalił organ administracji, na tym, że w załączniku graficznym zaznaczono inne usytuowanie rozbudowywanych części budynków. Organ administracji ustalił też, że w aktach brak dowodu doręczenia stronom postępowania decyzji z [...] czerwca 1997 r., która dotyczy także budowy przyłącza wodociągowego. W tych okolicznościach Wojewoda stwierdził, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest decyzja z [...] czerwca 1997 r., którą zatwierdzono projekt budowlany dobudowy werandy do budynku mieszkalnego i rozbudowy budynku gospodarczego. Stwierdził też, że drugą decyzją z [...] czerwca 1997 r. nie zatwierdzono projektu budowy przyłącza wodociągowego. W ocenie organu, wskazują na to ustalone okoliczności faktyczne, w szczególności wniosek o pozwolenie na budowę ograniczony jedynie do dobudowy werandy do budynku mieszkalnego i rozbudowy budynku gospodarczego oraz późniejsze niż dzień wydania decyzji daty sporządzenia projektu budowy przyłącza wodociągowego i załączonych do niego uzgodnień i warunków technicznych budowy, a także to, że projekt ten nie został opieczętowany i podpisany. Ponadto organ administracji przyjął, że z uwagi na brak dowodów doręczenia decyzji obejmującej budowę przyłącza wodociągowego należy ją "traktować tak jakby nie istniała". Ustalone okoliczności, w ocenie organu administracji, wskazują, że decyzja z [...] czerwca 1997 r., którą zatwierdzono projekt budowlany dobudowy werandy do budynku mieszkalnego i rozbudowy budynku gospodarczego, została wydana z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów postępowania, przy czym za naruszenie przepisów postępowania uznano również to, że decyzja została wydana następnego dnia po złożeniu podania. Zdaniem organu dowodzi to, że decyzja ta została wydana "bez przeprowadzenia postępowania, czym rażąco naruszono zasady ogólne postępowania". Wojewoda stwierdził też, że nie jest w stanie ustalić, dlaczego wydano dwie decyzje z [...] czerwca 1997 r. "w oparciu o dwie różniące się treścią decyzje o warunkach zabudowy" oraz że nie jest właściwy do zbadania, czy w sprawie doszło do sfałszowania dokumentów. Ponadto uznał, że decyzja z [...] czerwca 1997 r. dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego dobudowy werandy do budynku mieszkalnego i rozbudowy budynku gospodarczego, została wydana sprzecznie z decyzją o warunkach zabudowy, przy czym przyjął, iż chodzi o sprzeczność z decyzją o treści wynikającej z decyzji przesłanej przez Burmistrza Miasta [...] przy piśmie z 20 listopada 2014 r. Odwołanie od tej decyzji wnieśli A. R. oraz obecny właściciel nieruchomości, na której znajduje się budynek gospodarczy, którego rozbudowy dotyczyła decyzja z [...] czerwca 1997 r., C. S. Rozpoznając to odwołanie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] września 2015 r. uchylił decyzję Wojewody z [...] lutego 2015 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 1997 r. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji związane z wydaniem dwóch decyzji z [...] czerwca 1997 r., w szczególności to, że przedmiotem postępowania jest decyzja dotycząca rozbudowy budynku mieszkalnego i gospodarczego, a nie decyzja dotycząca także budowy przyłącza wodociągowego oraz że ta ostatnia decyzja w istocie nie zatwierdzała projektu budowy przyłącza wodociągowego. Organ ten nie uznał jednak, aby do wydania decyzji, której dotyczy postępowanie, doszło z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy, przy czym z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy miał na myśli decyzję o warunkach zabudowy "w wersji" dołączonej do projektu budowlanego. W związku z tym stwierdził także, że brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja o warunkach zabudowy została sfałszowana, gdyż podnosząca takie twierdzenie skarżąca "nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego powyższe". Niezależnie od tego organ odwoławczy wskazał, że sfałszowanie dokumentu nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, lecz ewentualnie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., podstawą wznowienia postępowania. Organ odwoławczy uznał też, że decyzja z [...] czerwca 1997 r. nie narusza rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczących usytuowania budynków przez to, że zatwierdzono nią projekt budowlany przewidujący po pierwsze, rozbudowę budynku gospodarczego w taki sposób, że miał on być usytuowany ścianą bez otworów bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...], ścianą z oknami i drzwiami w odległości 3 m od działki drogowej (ul. [...]) oraz w odległości 5 m od najbliższego budynku usytuowanego na działce nr [...]; po drugie, dobudowę werandy usytuowanej ścianą bez otworów w odległości 1,5 m od działki budowlanej nr [...] i 5,5 m od działki drogowej (ul. [...]). W tym zakresie przede wszystkim powołano się na § 12 ust. 6 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym dopuszczalne jest sytuowanie budynku ścianą bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy takiej działki jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w tym rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela. Dodatkowo wskazano, że powołany przepis w zakresie zgody właściciela sąsiedniej działki budowlanej nie został naruszony rażąco skoro Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 5 marca 2001 r., sygn. akt P 11/2000, uznał, że w tym zakresie jest on niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenia organu odwoławczego i ich prawną ocenę, dochodząc do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W skardze kasacyjnej skarżąca, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, przytoczyła następujące podstawy kasacyjne. Zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że decyzja organu odwoławczego jest zgodna z prawem, co doprowadziło do pogwałcenia zasady praworządności przez to, że nie wyeliminowano z obrotu prawnego decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] czerwca 1997 r. pozostającej w jawnej sprzeczności z prawem i mimo że jej usunięcie z obrotu prawnego nie kolidowałoby z zasadą zaufania obywateli do organów państwa oraz z zasadą pewności prawa. Zarzut naruszenia art. 28 ust. 1, art. 32 i art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez "ich niewłaściwą wykładnię polegającą na nieznajdującym podstawy w zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym przyjęciu, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. (...) nie narusza prawa w sposób rażący." W ocenie skarżącej przyjęcie, że wskazana decyzja nie narusza rażąco prawa jest nietrafne w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że w toku postępowania administracyjnego został zatwierdzony jedynie projekt dobudowy werandy do budynku mieszkalnego i rozbudowy budynku gospodarczego, że nie zatwierdzono odrębnego projektu budowy przyłącza wodociągowego, że organ administracji po rozpatrzeniu jednego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, który nie obejmował budowy przyłącza wodociągowego, wydał dwie różne decyzje, wychodząc przy tym poza żądanie wniosku oraz że projekt budowlany został sporządzony niezgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, gdyż wbrew tej decyzji zaprojektowano większy budynek gospodarczy oraz werandę z innej strony budynku. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez oddalenie skargi, mimo że zaskarżoną decyzją odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 77, art. 78, art. 80, art. 107 k.p.a. przez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powołanych przepisów postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a. We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. Oceniając podstawę kasacyjną zawierającą zarzut naruszenia art. 28 ust. 1, art. 32 i art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 89 z 1994 r., poz. 414 ze zm.) oraz § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 r. nr 10, poz. 46 ze zm.) zauważyć należy, że ze sposobu jej przytoczenia oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż dotyczy ona w istocie tego, że w ocenie skarżącej w okolicznościach sprawy, w szczególności tego, że zostały wydane dwie decyzje o pozwoleniu na budowę w dniu [...] czerwca 1997 r., należało uznać, iż doszło do rażącego naruszenia prawa. Charakterystyczne jest przy tym to, że skarżąca nie twierdzi w skardze kasacyjnej, że podstawą stwierdzenia nieważności powinien być art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., w którym stanowi się, że organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją. Jest to zrozumiałe, gdyż z niekwestionowanych w tym zakresie ustaleń organów administracji wynika, że do naruszenia prawa w związku z wydaniem dwóch decyzji tego samego dnia doszło jedynie w przypadku wydawania tej decyzji, która dotyczy także budowy przyłącza wodociągowego. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę ustalone okoliczności sprawy, znajdujące potwierdzenie w aktach administracyjnych, stanowią podstawę do przyjęcia, że decyzja z [...] czerwca 1997 r., dotycząca budowy także przyłącza wodociągowego, nie została, jak by z niej wynikało, wydana [...] czerwca 1997 r., lecz później, mianowicie co najmniej dopiero w sierpniu 1997 r. Wskazuje na to to, że dotyczy ona budowy przyłącza wodociągowego, którego projekt budowlany został sporządzony dopiero w sierpniu 1997 r. i na podstawie dokumentów pochodzących z lipca i sierpnia 1997 r. Mając to na uwadze stwierdzić należy, że trafne jest stanowisko organu odwoławczego, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, według którego fakt istnienia dwóch decyzji o pozwoleniu na budowę z tego samego dnia nie wpływa na zgodność z prawem tej decyzji, co do której organy administracji przyjęły, że jest ona przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Istotne bowiem w rozpoznawanej sprawie jest to, że organy administracji obu instancji przyjęły, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczy jedynie decyzji, którą zatwierdzono tylko projekt budowlany rozbudowy budynku mieszkalnego i gospodarczego, czyli tej decyzji, która została rzeczywiście wydana [...] czerwca 1997 r. i przed drugą decyzją noszącą taką samą datę, w istocie wydaną nie wcześniej niż w sierpniu 1997 r. Analizowana podstawa kasacyjna dotyczy także tego, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przyjął, iż decyzja o pozwoleniu na budowę, której dotyczy sprawa, została wydana zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z [...] maja 1997 r. Oceniając tak ujętą podstawę kasacyjną stwierdzić należy, że w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej bierze się pod uwagę okoliczności faktyczne i prawne istniejące w chwili wydania tej decyzji. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie istotne było to, jaką decyzję o warunkach zabudowy wnioskodawca dołączył do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono decyzję o warunkach zabudowy "w wersji", która przewidywała budowę werandy z lewej strony budynku mieszkalnego stojącego na działce nr [...] oraz rozbudowę znajdującego się na tej działce budynku gospodarczego w taki sposób, że miał on być usytuowany bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, obecnie nr [...]. W tej sytuacji trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa, które stanowią, że projekt budowlany powinien być zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Trafne jest też wówczas stanowisko organu odwoławczego, według którego nie można twierdzić, że doszło do rażącego naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przede wszystkim nie można przyjąć, że doszło do rażącego naruszenia tych przepisów przez przyjęte w projekcie budowlanym, opracowanym na podstawie tej decyzji o warunkach zabudowy, usytuowanie budynków, skoro budynki zostały usytuowane tak jak przewidziano to w decyzji o warunkach zabudowy. Faktem jest, że istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja o warunkach zabudowy, która stanowiła podstawę sporządzenia projektu budowlanego i następnie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę została sfałszowana. Do takiego przekonania można dojść porównując tę decyzję z kopią tej samej decyzji o warunkach zabudowy przesłanej przez Burmistrza Miasta [...] na żądanie Wojewody [...]. Rację ma jednak organ odwoławczy, gdy wskazuje, że ewentualne sfałszowanie dokumentu będącego podstawą decyzji nie jest podstawą stwierdzenia nieważności, ale podstawą wznowienia postępowania. Jest to istotne rozróżnienie, gdyż powszechnie przyjmuje się, że podstawy nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji administracyjnych, a więc np. stwierdzenia nieważności decyzji oraz wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją są konkurencyjne w tym znaczeniu, że ta sama okoliczność nie może być jednocześnie podstawą stwierdzenia nieważności decyzji i podstawą wznowienia postępowania zakończonego tą samą decyzją. Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia art. 28 ust. 1, art. 32 i art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie jest zasadna. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jedna z podstaw kasacyjnych, przy czym nie wyjaśniono dokładnie która, dotyczy tego, że zdaniem skarżącej doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania dlatego, że decyzja o pozwoleniu na budowę z [...] czerwca 1997 r. została wydana następnego dnia po złożeniu wniosku o udzielenie pozwolenia. Charakterystyczne jest, że podnosząc taki zarzut nie wskazano konkretnych przepisów prawa, które miały być rażąco naruszone tak szybkim załatwieniem sprawy. Odwołano się ogólnie do podstawowych zasad rządzących postępowaniem administracyjnym. Jest to o tyle istotne, że ustawodawca preferuje szybkie załatwienie sprawy, czego wyrazem jest choćby zasada szybkiego załatwienia sprawy wyrażona w art. 12 k.p.a. Faktem jest, że często szybkie załatwienie sprawy pociąga za sobą niewłaściwe jej wyjaśnienie. Jednakże, aby postawić zarzut, że szybkie załatwienie sprawy spowodowało, że nie została ona właściwie wyjaśniona należałoby podać konkretne okoliczności, które nie zostały wyjaśnione i powiązać to z naruszeniem konkretnych przepisów prawa, przy czym należałoby to uczynić w kontekście podstaw stwierdzenia nieważności. W taki sposób wskazana podstawa kasacyjna nie została ani przytoczona, ani uzasadniona. Odnosząc się do podstaw kasacyjnych zawierających zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 i art. 8 k.p.a. zauważyć należy, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że wiąże się je ze "zmiennością" rozstrzygnięć organów administracji w tej samej sprawie. Niestety podstawy te nie zostały bliżej objaśnione. Jeżeli wiązać je z tym, że zaskarżoną decyzją orzeczono reformatoryjnie, to zarzut ten nie jest zasadny, gdyż na takie orzeczenie pozwala art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Dodać też należy, że w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie, którym organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i odmówił stwierdzenia nieważności było uzasadnione, gdyż wynikało z odmiennej prawnej oceny niekwestionowanego stanu faktycznego. Odnosząc się do podstaw kasacyjnych zawierających zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 77, art. 78, art. 80, art. 107 k.p.a. stwierdzić należy, że nie wskazano konkretnie, o jakie naruszenia powołanych przepisów chodzi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ogranicza się do ogólnych stwierdzeń i nawet jest wewnętrznie sprzeczne, gdyż odwołano się w nim do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, którego ogólny wydźwięk jest taki, aby ograniczać możliwość stwierdzania nieważności decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił ją.