II SA/Wa 1456/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Iwona Maciejuk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania K. D. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. na podstawie art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), § 6 pkt 3, § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że K. D. pełni służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...]. Policjantem w służbie stałej został mianowany z dniem [...] lipca 2007 r. W złożonym oświadczeniu z dnia [...] marca 2008 r. do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości K. D. poinformował, że zamieszkuje w domu mieszkalnym położonym w [...] przy ul. [...], do którego tytuł prawny posiadają jego rodzice. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznając, że zainteresowany nie posiada mieszkania w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. przyznał zainteresowanemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] lipca 2007 r. Od niniejszej decyzji zainteresowany nie złożył odwołania, a zatem stała się ona ostateczna. K. D. raportem z dnia [...] listopada 2009 r. zwrócił się do Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o przydział lokalu mieszkalnego z zasobów Policji. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. L.dz. [...] (doręczonym stronie [...] marca 2013 r.) Zastępca Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów KWP w [...] poinformował zainteresowanego, iż Zastępca [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji przychylił się do propozycji Komisji Mieszkaniowej działającej w KWP w [...] i wyraził zgodę na przydział K. D. lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], składającego się z jednego pokoju, kuchni i pozostałych przynależności o powierzchni użytkowej 33,28 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 16,28 m2, zgodnego z przysługującymi zainteresowanemu normami zaludnienia, jak również znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Oświadczeniem z dnia [...] marca 2013 r. (data wpływu do KWP [...] [...] marca 2013 r.) Pan K. D. poinformował o rezygnacji z proponowanego do przydziału lokalu mieszkalnego, uzasadniając odmowę przyjęcia lokalu zbyt małą powierzchnią mieszkalną. Jak wyjaśnił zainteresowany, wkrótce jego sytuacja rodzinna ulegnie zmianie, gdyż w dniu [...] kwietnia 2013 r. zawrze związek małżeński, a ponadto wraz z przyszłą żoną planują w niedalekiej przyszłości potomstwo. W tej sytuacji zaproponowany do przydziału lokal mieszkalny nie spełni, pod względem normatywnym, oczekiwań jego rodziny. W dniu [...] marca 2014 r. K. D. został zaproponowany do przydziału kolejny lokal mieszkalny, pozostający w zasobach [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, położony w [...] przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 36,91 m2 i powierzchni mieszkalnej 17,49 m2. W piśmie datowanym [...] kwietnia 2014 r. (data wpływu do KWP w [...] - [...]kwietnia 2014 r.) K. D. oświadczył, że rezygnuje z proponowanego do przydziału lokalu mieszkalnego. Jednocześnie zakomunikował, że podtrzymuję swój wniosek złożony w dniu [...] września 2010 r. do KWP w [...] o wycofanie raportu o przydział lokalu mieszkalnego złożonego do Wydziału Inwestycji i Remontów KWP w [...] w dniu [...] listopada 2009 r. Oznajmił również, że aktualnie wraz z przyszłą żoną oczekuje na rozwiązanie ciąży bliźniaczej. Oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] października 2014 r. policjant zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, albowiem nie posiada własnego lokalu mieszkalnego i aktualnie zamieszkuje wraz z żoną M.D. oraz dwiema córkami S. i A. (ur. [...].05.2014 r.) w budynku mieszkalnym położonym w [...] przy ul. [...], do którego tytuł prawny posiadają teściowie, tj. E.i S. Z. Po zapoznaniu się w dniu [...] października 2014 r. z aktami sprawy, zainteresowany oświadczył, że w zgromadzonych dokumentach brak jest jego wniosku z dnia [...] września 2010 r. o wycofanie raportu z dnia [...] listopada 2009 r. o przydział lokalu mieszkalnego z zasobów Policji. [...] Komendant Wojewódzki Policji uznając, iż zainteresowany bezzasadnie odmówił przyjęcia zarówno lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], jak również lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] zgodnych (na dzień złożenia propozycji) z przysługującymi normami zaludnienia decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. odmówił przyznania K.D. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej według stawki przewidzianej dla policjanta posiadającego członków rodziny. Komendant Główny Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego decyzja o odmowie przyznania stronie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest błędna, albowiem w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o przyznaniu Panu K. D. przedmiotowego świadczenia pieniężnego. [...] Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] marca 2015 r. L.dz. [...] zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia stronie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. cofnął stronie prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przyznanego decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w wysokości przewidzianej dla policjanta nieposiadającego członków rodziny. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia organ I instancji powołał § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130 z późn. zm.), tj. bezzasadną odmowę przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym zainteresowanemu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Komendant Główny Policji przywołał treść art. 88 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Organ wskazał, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest pochodną prawa do lokalu mieszkalnego i ma charakter ekwiwalentu za niezaspokojenie policjantowi potrzeb mieszkaniowych w drodze przydziału z zasobów Policji lokalu mieszkalnego. W myśl § 6 ust. 3 powołanego rozporządzenia, decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, lub zmienił się jego stan rodziny, albo bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. W rozpoznawanej sprawie do cofnięcia stronie uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego doszło w wyniku bezzasadnej - jak wskazał organ I instancji - odmowy przyjęcia przez Pana K. D. lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Organ oceniając, czy odmowa przyjęcia lokalu była bezzasadna wskazał, że poza sporem pozostaje okoliczność, że lokal mieszkalny położony w [...] przy ul. [...] o pow. użytkowej 32,72 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 16,27 m2 odpowiadał na dzień złożenia propozycji jego przydziału normom zaludnienia przysługującym K.D., albowiem zainteresowany legitymował się, w tym czasie, uprawnieniami do dwóch norm zaludnienia, a więc do lokalu w rozmiarze od 14 m2 do 20 m2 powierzchni mieszkalnej. KGP wskazał, że jak wynika z akt sprawy, w związku z wyrażeniem zgody przez Ministra Spraw Wewnętrznych na przekazanie do dyspozycji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], Dyrektor Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSW w dniu [...] lutego 2013 r. postawił [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Policji do rozdysponowania i zasiedlenia przedmiotowy lokal mieszkalny, jednocześnie informując, iż lokal ten "został już przygotowany przez ZZM MSW do ponownego zasiedlenia poprzez przeprowadzenie niezbędnych prac remontowo-konserwacyjnych". Ponadto nadmienił, iż zasiedlenie przekazanego lokalu mieszkalnego zostanie zrealizowane, w ten sposób, że Komenda Wojewódzka Policji w [...] jako nowy dysponent lokalu mieszkalnego dokona jego przydziału (w formie decyzji administracyjnej) i po jej uprawomocnieniu skieruje nowego użytkownika do zawarcia umowy najmu z ZZM MSW. Po dokonaniu formalności meldunkowych, przydzielony lokal mieszkalny zostanie przekazany najemcy na podstawie protokołu przekazania spisanego przy udziale przedstawicieli ZZM MSW oraz odpowiednich służb dysponenta. KGP podał, że W złożonym w dniu [...] marca 2013 r. oświadczeniu zainteresowany nie kwestionuje stanu technicznego i sanitarnego zaproponowanego do przydziału lokalu mieszkalnego, jednakże odmowę jego przyjęcia argumentuje małą powierzchnią mieszkalną lokalu dla potrzeb jego planowanej przyszłej rodziny. fakt, iż przedmiotowy lokal mieszkalny znajdował się w należytym stanie technicznym i sanitarnym potwierdza protokół zdawczo - odbiorczy spisany w dniu [...] kwietnia 2013 r. KGP podał, że organ I instancji zrealizował obowiązki i przedstawił do przydziału stronie lokal będący w odpowiednim stanie zarówno technicznym i sanitarnym. Natomiast w ocenie organu II instancji argument K. D. odmowy przyjęcia przedmiotowego lokalu mieszkalnego nie stanowi przesłanki warunkującej zasadność odmowy przyjęcia lokalu mieszkalnego. Organ stwierdził, że względy subiektywne, osobiste funkcjonariusza muszą ustąpić przed obowiązkiem służby. Istotą bowiem omawianych uregulowań prawnych jest to, aby funkcjonariusz mógł wykonywać swoje obowiązki służbowe bez przeszkód i zbędnej zwłoki. KGP stwierdził, że obowiązkiem organów Policji jest stosownie do postanowień art. 88 ust. 1 ustawy o Policji propozycja przydziału policjantowi mieszkania (znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym oraz zgodnego z normami zaludnienia). Równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przysługuje w przypadku, gdy organ Policji nie posiada możliwości przydziału policjantowi lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. KGP stwierdził też, że w niniejszej sprawie sporny jest fakt złożenia przez K. D. do Wydziału Inwestycji i Remontów KWP w [...] wniosku o wycofanie raportu o przydział lokalu mieszkalnego. Niemniej jednak, w sytuacji gdy, jak twierdzi strona, dokument taki został faktycznie złożony, to okoliczność ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie cofnięcie uprawnienia do dotychczas przyznanego stronie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego uzasadniało inicjatywę organu i zaproponowanie policjantowi przydział odpowiedniego lokalu mieszkalnego, także z uwagi na zastępczy charakter tego świadczenia mający zastosowanie w przypadku, gdy organy Policji nie posiadają możliwości przydziału policjantowi lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Ponadto, organ II instancji nie podzielił zarzutu strony naruszenia przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji przepisu § 1 ust. 2 pkt 4 powołanego rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., albowiem wskazany przepis nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. KGP zaznaczył, że niewątpliwie decyzja o cofnięciu stronie uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego powinna być wydana przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji niezwłocznie po otrzymaniu od K. D. oświadczenia o rezygnacji z proponowanego do przydziału lokalu mieszkalnego. Fakt wydania takiej decyzji po upływie dwóch lat bezspornie świadczy o przewlekłości prowadzonego przez organ I instancji postępowania administracyjnego i tym samym narusza przepisy art. 12 Kpa, jednakże nie w sposób istotny, mający wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. stała się przedmiotem skargi K. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skarżący przedstawił sytuację faktyczną, wskazał na okoliczności, które towarzyszyły sporządzeniu oświadczenia z dnia [...] marca 2013 r., wskazał także, iż nie kwestionował wówczas stanu technicznego, jednakże przed dniem wizytacji w budynku przy ul. [...] wystąpiła awaria pionu kanalizacyjnego wskutek tej usterki uniemożliwiony został odpływ nieczystości miedzy innymi z lokalu [...] - powyższe nie zostało ujęte w protokole zdawczo - odbiorczym. Skarżący podniósł, że cofnięcie prawa do dotychczas pobieranego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w związku z zaproponowaniem przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] nastąpiło bez wydana w terminie decyzji administracyjnej skutkującej cofnięciem dalszego wypłacania ekwiwalentu. Skarżący podniósł, że nadanie lokalu mieszkalnego nastąpiło po wycofaniu raportu z dnia [...] listopada 2009 r. o przyznaniu prawa do lokalu mieszkalnego w miejscowości pobliskiej tj. wnioskiem z dnia [...] września 2010 r. W ocenie skarżącego pozbawienie prawa do równoważnika za brak lokalu nastąpiło z naruszeniem § 1 ust. 2 pkt 4 powołanego rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasowe ustalenia. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 1 lutego 2016 r. skarżący wniósł o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego. Skarżący nie oświadczył o wysokości poniesionych kosztów i nie przedstawił ich spisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, choć z powodów innych niż w niej podniesione. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sad rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W sprawie niniejszej jest bezsporne, że uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] lipca 2007 r. w wysokości przewidzianej dla policjanta nieposiadającego członków rodziny w myśl art. 89 ustawy o Policji przyznane zostało K. D. decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...]z dnia [...] kwietnia 2008 r. Następnie, zawiadomieniem z dnia [...] marca 2015 r. wszczęte zostało przez organ postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Nie jest w sprawie kwestionowane, że policjantowi w dniu [...] marca 2013 r. przedstawiono propozycję przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu wówczas normom zaludnienia. Nie jest sporne, że K.D., odmawiając (pismo z dnia [...] marca 2013 r.) przyjęcia lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], składającego się z jednego pokoju, kuchni i pozostałych przynależności o powierzchni użytkowej 33,28 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 16,28 m2, zgodnego z przysługującymi wówczas policjantowi normami zaludnienia, nie kwestionował stanu technicznego i sanitarnego lokalu. Treść pisma policjanta z dnia [...] marca 2013 r. potwierdza ustalenia organu, iż policjant odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego z uwagi na to, że zamierzał w niedługim czasie zawrzeć związek małżeński i z uwagi na plany rodzinne proponowany lokal miałby zbyt małą powierzchnię. Z oświadczenia policjanta wynika również, że zajmowanie lokalu należącego do rodziców narzeczonej, także przy powiększeniu rodziny, nie będzie stanowiło uciążliwości dla należytego funkcjonowania. W świetle powyższego, za prawidłowe Sąd uznał ustalenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, że odmowa przyjęcia przez policjanta lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym była bezzasadna w rozumieniu § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130 ze zm.). Kwestionowanie przez K. D. stanu technicznego wskazanego lokalu mieszkalnego w chwili obecnej, na etapie skargi do Sądu, pozostaje bez wpływu na trafność ustalenia organu co do bezzasadnej odmowy jego przyjęcia. Odmawiając przyjęcia lokalu mieszkalnego policjant nie podnosił bowiem żadnych argumentów poddających w wątpliwość stan techniczny i sanitarny lokalu. Organ wykazał nadto, że lokal mieszkalny, o którym mowa znajdował się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Powód odmowy przyjęcia lokalu mieszkalnego, choć zrozumiały, nie mógł jednakże usprawiedliwić tej odmowy, albowiem względy osobiste, jak zasadnie podał organ nie mogą mieć pierwszeństwa przed obowiązkiem służby. Pamiętać należy przy tym, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest pochodną prawa do lokalu mieszkalnego (świadczenia jakim jest przydział lokalu mieszkalnego). Zasadnie organ wskazał, że obowiązkiem organów Policji jest – stosownie do art. 88 ust. 1 ustawy o Policji – zapewnienie policjantowi lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Obowiązek ten organ Policji wypełnił, zaś policjant – kierując się planami osobistymi – odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego. Zasadnie Komendant Główny Policji wskazał przy tym, że podnoszona przez policjanta okoliczność złożenia wniosku z dnia [...] września 2010 r. o wycofanie raportu o przydział lokalu mieszkalnego (co pozostało sporne), nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Pamiętać należy bowiem, że wybór świadczenia, o którym mowa w rozdziale 8 ustawy o Policji "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" nie należy do policjanta. Przyznanie określonego w tym rozdziale uprawnienia jest warunkowane przede wszystkim potrzebami służby i możliwościami przydzielenia lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. To nie wybór policjanta w zakresie uzyskania wygodniejszego świadczenia decyduje zatem o tym, które uprawnienie będzie mu przyznane. W świetle powyższego ustalenie organu, co do bezzasadności odmowy przyjęcia przez policjanta lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], Sąd uznał za prawidłowe. Zasadnie zatem organ przyjął, iż istnieje podstawa do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (równoważnika w wysokości przewidzianej dla policjanta nieposiadającego członków rodziny). Stosownie bowiem do § 6 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, lub zmienił się jego stan rodziny, albo bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. W sprawie niniejszej jednak, treść rozstrzygnięcia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie uwzględnia przyjętego przez organ stanu faktycznego i przedstawionego stanu prawnego. Skoro bowiem organ stwierdził, że miała miejsce bezzasadna odmowa przyjęcia lokalu mieszkalnego, którą to przesłankę organ wyprowadził, zasadnie, z faktu odmowy przyjęcia lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], dokonanej przez policjanta pismem z dnia [...] marca 2013 r., to nie było dopuszczalne sformułowanie rozstrzygnięcia w taki sposób, jak dokonał tego organ I instancji. [...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął bowiem K. D. prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przyznanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. w wysokości przewidzianej dla policjanta nieposiadającego członków rodziny. Tak sformułowane rozstrzygnięcie wskazuje na cofnięcie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia, od którego przyznany został równoważnik za brak lokalu mieszkalnego, tj. od dnia [...] lipca 2007 r., co w stanie faktycznym tej sprawy nie jest rozstrzygnięciem trafnym. Ziszczenie się bowiem (w określonej dacie) przesłanki cofnięcia prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu pieniężnego nie daje uprawnienia do cofnięcia przez organ prawa do równoważnika za okres przed ziszczeniem się przesłanki z § 6 pkt 3 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., co w istocie w tej sprawie nastąpiło. Powyższe naruszenie przepisu § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie miało wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę, że decyzja administracyjna stanowi władcze działanie organu nakierowane na wywołanie konkretnego, indywidualnie oznaczonego skutku prawnego, w tym przypadku pozbawienia strony określonego uprawnienia, nie może być wątpliwości, od kiedy dane uprawnienie stronie nie przysługuje. Pamiętać należy bowiem, że z konkretyzacją uprawnienia, czy obowiązku, która następuje w decyzji administracyjnej ściśle związana jest następnie realizacja danego uprawnienia lub egzekwowanie obowiązku. Nie zmienia tego okoliczność, że po odmowie przyjęcia przez policjanta lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] organ wstrzymał wypłatę równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, co wskazane zostało w decyzji organu I instancji. Powyższe nie zwalniało organu od obowiązku skonkretyzowania utraty uprawnienia poprzez określenie, w rozstrzygnięciu decyzji, z jaką datą organ cofa prawo do równoważnika. Rozstrzygnięcie decyzji powinno być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji. Decyzja powinna nadawać się do wykonania i nie powinna pozostawiać strony w niepewności, co do zakresu uprawnienia (utraty uprawnienia) lub obowiązku. Skutki, jakie wywołuje decyzja są bowiem ściśle związane z konkretyzacją prawa materialnego. W świetle powyższego, Komendant Główny Policji utrzymując w mocy decyzję wydaną z naruszeniem przepisu § 6 pkt 3 powołanego rozporządzenia, naruszył także przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), co miało wpływ na wynik sprawy. Za nietrafny Sąd uznał natomiast zarzut naruszenia § 1 ust. 2 pkt 4 powołanego wyżej rozporządzenia, albowiem przepis ten dotyczy innego zagadnienia, niż rozstrzygnięte zaskarżoną decyzją. W sprawie niniejszej przepis ten nie miał zastosowania, albowiem organ nie rozpatrywał w tej sprawie wniosku policjanta posiadającego członków rodziny o przyznanie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku. O kosztach postępowania sądowego Sąd nie orzekł w wyroku, albowiem skarżący nie oświadczył na rozprawie o wysokości poniesionych kosztów.