I SA/Gd 348/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. M. i G. M. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w S. z dnia 24 grudnia 2012 r. nr [...], będące stanowiskiem wierzyciela, uznające za niezasadne zarzuty zgłoszone przez G. M. i A. M. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w S., działający jako wierzyciel, postanowieniem z dnia 24 grudnia 2012 r., wydanym na podstawie art. 34 ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015), zwanej dalej u.p.e.a., zajął stanowisko w przedmiocie zgłoszonych przez G. M. i A. M. zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał na bezzasadność zarzutów zobowiązanych, zgłoszonych pismem z dnia 5 grudnia 2012 r., skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego, opartych na art. 33 pkt 1, 6 i 7 u.p.e.a. Organ podał, że decyzją z dnia 18 października 2006 r., nr [...], nakazał zobowiązanym rozbiórkę obiektu budowlanego – wiaty zlokalizowanej na posesji przy ul. C. [...] w S., wybudowanej bez pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w S. nałożył na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki ww. obiektu w kwocie 10.000 zł. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 259/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę wniesioną na powyższe postanowienie przez G. M. i A. M. Skarga kasacyjna wniesiona przez zobowiązanych od powyższego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r. (sygn. akt II OSK 312/11). Pomimo pisemnego upomnienia z dnia 6 sierpnia 2012 r., w którym wezwano zobowiązanych do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznego i prawomocnego postanowienia z dnia 22 stycznia 2010 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, obowiązek ten nie został przez zobowiązanych wykonany. Organ podał też, że wbrew twierdzeniom zobowiązanych kolejne oględziny posesji (w dniach 2 sierpnia, 23 sierpnia i 19 grudnia 2012 r.) wykazały, że przedmiotowy obiekt budowlany nie został rozebrany. Podsumowując organ stwierdził, że zobowiązani nie dokonali rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego i dobrowolnie nie uiścili naliczonej grzywny wraz z opłatami, w związku z czym wszczęcie egzekucji grzywny w celu przymuszenia było zgodne z prawem. Tytuł wykonawczy z dnia 12 listopada 2012 r. nr [...] zawiera prawidłowo sformułowane dane dotyczące obowiązku podlegającego egzekucji, podpis i pieczątkę z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli G. M. i A. M., zarzucając mu naruszenie art. 17 § 1 w związku z art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a. Zdaniem zobowiązanych postanowienie wierzyciela wydane zostało bez podstawy prawnej, nie jest on bowiem organem egzekucyjnym, a ponadto tytuł egzekucyjny nie został zaopatrzony w klauzulę wykonalności przez uprawniony organ władzy sądowniczej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) oraz art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ odwoławczy zacytował treść art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. i stwierdził, że przywołane przez zobowiązanych zarzuty nie wypełniają żadnej z wymienionych w tym przepisie przesłanek. W rezultacie organ ten uznał, że negatywne stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia przez organ skarbowy egzekucji obowiązku zapłaty grzywny w wysokości 10.000 zł – nałożonej w celu przymuszenia do wykonania prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w S. z dnia 18 października 2006 r., nakazującej rozbiórkę obiektu wiaty wybudowanej samowolnie na terenie posesji przy ul. C. [...] w S. - jest prawidłowe. Organ odwoławczy wyjaśnił, że klauzulę o kierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej wprowadza do tego dokumentu organ egzekucyjny (art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a.), a nie wystawiający ten tytułu wierzyciel. Ponadto podkreślił, że wierzyciel wielokrotnie sprawdzał, czy zobowiązani wykonali obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego. Do dnia 19 grudnia 2012 r. zobowiązani tego nie uczynili, co potwierdza zgromadzony materiał dowodowy (protokół i dokumentacja fotograficzna). W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wnieśli o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że wiata, której dotyczy nakaz rozbiórki, została rozebrana, o czym nadzór budowlany został poinformowany. Fakt rozebrania wiaty wyklucza możliwość dochodzenia zapłaty grzywny w celu przymuszenia. Organ powinien był przeprowadzić "czynność administracyjną z naszym udziałem celem poczynienia ustaleń, czy wiata została rozebrana". Ponadto zarzucili, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest organem egzekucyjnym, a zatem wydane przez niego postanowienie oparte zostało na niewłaściwej podstawie prawnej. Nie otrzymali tytułu egzekucyjnego, a informację o tytule wykonawczym otrzymali już po zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Zakwestionowali też wysokość grzywny i zasadność jej nałożenia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko. Zakwestionował prawidłowość przeprowadzonych w dniu 16 kwietnia 2013 r. oględzin oraz wysokość nałożonej na skarżących grzywny w celu przymuszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie wierzyciela zawierające stanowisko w sprawie zgłoszonych przez skarżących zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego o zapłatę grzywny w celu przymuszenia. Mając na uwadze zarzuty skargi należy podkreślić, że procedura ustanowiona w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co do zasady nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Zgodnie z art. 124 § 1 u.p.e.a. nałożone grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w niniejszej ustawie. Zgodnie natomiast z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 u.p.e.a.). Podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji są zarzuty, których katalog zawarty został w art. 33 §1 u.p.e.a. Mogą one być zgłoszone w terminie siedmiu dni od doręczenia zobowiązanemu przez organ egzekucyjny tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy "ostateczne" rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zgłoszone zarzuty organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie tych zarzutów, przy czym w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (§ 2). Jeżeli wierzyciel nie wyraził stanowiska w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego do czasu wydania postanowienia, o którym mowa w § 4 (§ 3). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4). Z przytoczonej wyżej regulacji trybu postępowania w sprawie zarzutów wynika, że postępowanie prowadzące do wyrażenia, w formie postanowienia, stanowiska wierzyciela inicjowane jest przez organ egzekucyjny. Ponadto postępowanie to dotyczy kwestii wynikłych w toku egzekucji, ale nie rozstrzygnięcia co do dalszego jej prowadzenia bądź umorzenia. Stąd niewątpliwie ma charakter uboczny, ale jednocześnie bezpośrednio wpływający na dalszy bieg egzekucji. Wierzyciel jest obowiązany zająć stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów do czasu, gdy prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Zgłoszone przez skarżących zarzuty oparte zostały na art. 33 pkt 1, 6 i 7 u.p.e.a., stanowiących, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1), niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (pkt 6), brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 (pkt 7). W ocenie Sądu słusznie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że żadna z ww. przesłanek w niniejszej sprawie nie występuje. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 18 października 2006 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w S. nakazał zobowiązanym G. M. i A. M. rozbiórkę obiektu budowlanego – wiaty zlokalizowanej na posesji przy ul. C. [...] w S., wybudowanej bez pozwolenia na budowę. Wobec niewykonania przez zobowiązanych obowiązku rozbiórki ww. obiektu budowlanego, postanowieniem z dnia 22 stycznia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w S. nałożył na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 10.000 zł. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lutego 2010 r. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 259/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę wniesioną na powyższe postanowienie przez G. M. i A. M. Skarga kasacyjna wniesiona przez zobowiązanych od powyższego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r. (sygn. akt II OSK 312/11). Skoro ww. postanowienia w przedmiocie nałożenia na skarżących grzywny w celu przymuszenia nie zostały ani uchylone, ani ich wykonanie nie zostało w żaden sposób wstrzymane, obowiązek w nich nałożony jest wymagalny. Skarżący powoływali się na fakt dokonania rozbiórki obiektu budowlanego – wiaty, co ich zdaniem miałoby świadczyć o bezprzedmiotowości wykonania nałożonej grzywny w celu przymuszenia. Zgodnie z art. 124 § 1 u.p.e.a. nałożone grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w niniejszej ustawie. W myśl art. 125 § 1 i § 2 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Ponadto zgodnie z art. 126 u.p.e.a. na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Jak wynika z powyższej regulacji, wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym nie skutkuje umorzeniem z mocy prawa grzywny nałożonej w celu przymuszenia do jego wykonania, lecz konieczne jest wydanie postanowienia w sprawie umorzenia grzywny. Postanowienie takie wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Nie ma więc możliwości, aby organ wydał takie postanowienie z urzędu. W interesie zobowiązanego jest więc złożenie takiego wniosku równocześnie z wykonaniem ciążącego na nim obowiązku, aby uniknąć ściągnięcia już nałożonej grzywny. Jeżeli zobowiązany nie wystąpi z wnioskiem o umorzenie grzywny w celu przymuszenia, organ egzekucyjny właściwy w sprawie egzekucji ma prawo wystawić tytuł wykonawczy obejmujący należność z tytułu grzywny w celu przymuszenia i skierować do właściwego urzędu skarbowego wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego tego obowiązku. Z akt sprawy nie wynika, aby wydane zostało na podstawie art. 125 u.p.e.a. postanowienie o umorzeniu grzywny, dlatego argumenty skarżących dotyczące rzekomego wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego nie mogły odnieść oczekiwanego przez nich skutku. Dopóki takie postanowienie o umorzeniu grzywny nałożonej w celu przymuszenia nie zostanie wydane, grzywna podlega ściągnięciu. Należy przy tym zauważyć, że wbrew stanowisku strony skarżącej materiał dowodowy nie potwierdza faktu wykonania przez nich obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. Organy nadzoru budowlanego obu instancji (wierzyciel i organ wyższego stopnia) konsekwentnie wskazują, że przeprowadzone na nieruchomości skarżących oględziny (w dniach 2 sierpnia, 23 sierpnia i 19 grudnia 2012 r.) przeczą twierdzeniom skarżących. Jak już jednak wyżej wskazano, nawet wykonanie tego obowiązku nie skutkuje umorzeniem nałożonej grzywny z mocy prawa, konieczne jest bowiem wydanie postanowienia w trybie art. 125 u.p.e.a. w odrębnym postępowaniu, inicjowanym z wniosku zobowiązanego. Kwestia zgodności z prawem i prawidłowości przeprowadzonych w dniu 16 kwietnia 2013 r. oględzin nieruchomości leży poza granicami niniejszej sprawy nie tylko ze względu na powołane wyżej okoliczności, ale już choćby z tego względu, że oględziny te dokonane zostały już po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Sąd administracyjny orzeka natomiast na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Obowiązek zaś wydania wyroku na podstawie akt sprawy - rozumiany jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach sprawy stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego I instancji - oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i stanowiącego podstawę faktyczną wydania zaskarżonego aktu oraz zakaz wykraczania poza ten materiał (por. np.: wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 470/08; wyrok NSA z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 22/09). Zastrzeżenia skarżących budzi ponadto wysokość nałożonej na nich grzywny w celu przymuszenia, kwestia ta jednak także leży poza granicami niniejszej sprawy. Problem dotyczący wysokości grzywny był już przedmiotem badania w postępowaniu dotyczącym jej nałożenia na skarżących. W obu wydanych w tamtej sprawie wyrokach (WSA w Gdańsku z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 259/10 i NSA z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 312/11) sądy administracyjne obu instancji nie znalazły podstaw do uznania nałożonej grzywny za zbyt wygórowaną. Wobec istnienia ostatecznego postanowienia nakładającego na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia badanie jego prawidłowości w kwestii wysokości nałożonej grzywny wykracza poza zakres kompetencji organu egzekucyjnego badającego wniesione zarzuty, wierzyciela zajmującego stanowisko w przedmiocie tych zarzutów, jak i sądu administracyjnego dokonującego kontroli podjętych w tym przedmiocie rozstrzygnięć. Podsumowując, nie znajduje oparcia w okolicznościach faktycznych sprawy zarzut oparty na art. 33 pkt 1 u.p.e.a. – egzekwowany obowiązek nie został ani wykonany ani umorzony w całości bądź części, nie uległ też przedawnieniu. Jego istnienie także nie budzi wątpliwości. Podobnie bezpodstawne są także zarzuty niedopuszczalności egzekucji i zastosowanego środka egzekucyjnego. W przepisie art. 33 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Jako przykład wskazuje się na dopuszczalność egzekucji sądowej w stosunku do danego obowiązku czy też niemożność jej prowadzenia z uwagi na posiadany przez zobowiązanego immunitet. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Jak się wydaje, skarżący wiążą ten zarzut z brakiem klauzuli wykonalności nadanej tytułowi wykonawczemu przez organ władzy sądowniczej. Zarzut ten jest jednak oczywiście bezzasadny. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a. tytułowi wykonawczemu taką klauzulę - o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej – nadaje organ egzekucyjny, a nie Sąd. Środek egzekucyjny jest natomiast niedopuszczalny wówczas, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, albo został wprawdzie przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. W rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego, co niewątpliwie jest jednym ze środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie - art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 33 pkt 7 u.p.e.a., w myśl którego podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 tej ustawy. Ten przepis z kolei stanowi, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Takim przepisem szczególnym jest art. 122 § 2 pkt 1 u.p.e.a. stanowiący, że postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać m.in. wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. W przypadku zatem grzywien w celu przymuszenia nakładanych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym wierzyciel nie ma obowiązku wysyłania dodatkowego upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Niezależnie jednak od powyższego należy zauważyć, że w niniejszej sprawie wierzyciel, mimo braku takiego obowiązku, wysłał zobowiązanym upomnienie, które zostało im doręczone w dniu 20 sierpnia 2012 r. Mając powyższe na uwadze zarzut oparty na art. 33 pkt 7 u.p.e.a. uznać należało za bezpodstawny. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.