II SA/Wa 1131/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Kwiecińska Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowa wypłaty uposażenia z tytułu wyrównania odprawy – oddala skargę – Postępowanie w sprawie zainicjował pozew skierowany przez R. T, przeciwko Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego o zasądzenie kwoty 30 000 zł, tytułem brakującej części odprawy. Sąd Rejonowy dla [...] w W. – [...] Wydział [...] przekazał ww. pozew Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego do rozpoznania. Decyzją personalną z [...] kwietnia 2015 r. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego odmówił wnioskodawcy wypłaty pięciokrotności uposażenia z tytułu wyrównania odprawy. Rozpoznając sprawę wskutek wniosku o jej ponowne rozpoznanie, Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z [...] maja 2015 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że strona została zwolniona ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym decyzją z [...] września 2014 r. Podkreślił, że do czasu zwolnienia funkcjonariusz pełnił służbę przygotowawczą i nie została wydana w stosunku do niego decyzja o mianowaniu go funkcjonariuszem służby stałej. Z powyższego, a także z treści art. 97 ust. 2 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, organ wywiódł, że skarżącemu przysługiwało uprawnienie do odprawy w wysokości jednomiesięcznego uposażenia, które to prawo strona zrealizowała. Stąd uznał, że wniosek nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym. Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł R. T, wnosząc o wypłatę kwoty 30 000 zł. W uzasadnieniu strona wskazała, że przepracowała w CBA prawie pięć lat i zgodnie z art. 53.3 powinna zostać przeniesiona do służby stałej, a w konsekwencji powinien w stosunku do strony znaleźć zastosowanie przepis art. 97.1 ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie naruszała ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy w chwili zwalniania ze służby, skarżący był funkcjonariuszem służby przygotowawczej czy stałej. Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy z 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1411) osobę przyjętą do służby w CBA mianuje się funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej na okres trzech lat. W myśl ustępu 3 wyżej powołanej regulacji prawnej, po upływie okresu służby przygotowawczej i uzyskaniu pozytywnej oceny ogólnej w opinii służbowej, funkcjonariusz zostaje mianowany funkcjonariuszem w służbie stałej. Sformułowanie użyte przez ustawodawcę – "zostaje mianowany", świadczy o tym, że prawodawca uzależnił zmianę statusu funkcjonariusza od podjęcia określonej czynności przez organ, tj. mianowania. Nadto przesłanką mianowania funkcjonariuszem w służbie stałej nie jest tylko okoliczność upływu okresu oznaczonego w ustępie 1 omawianego przepisu. Mianowanie takie musi bowiem zostać jeszcze poprzedzone opiniowaniem danego funkcjonariusza i uzyskaniem przez niego pozytywnej oceny ogólnej. Takie uregulowanie jest zaś ze wszech miar zrozumiałe, biorąc pod uwagę charakter służby przygotowawczej. Służba taka ma bowiem na celu sprawdzenie umiejętności funkcjonariusza i jego przygotowanie do pełnienia służby stałej. W świetle powyższego za chybione należało więc uznać wywody skarżącego zawarte w badanej skardze. Zmiana statusu funkcjonariusza, z funkcjonariusza służby przygotowawczej na funkcjonariusza służby stałej, nie zachodzi z mocy prawa. Następuje ona dopiero wskutek wydania stosownego aktu władczego przez organ, w postaci mianowania. Akt mianowania ma bowiem charakter konstytutywny. Na marginesie dodać można także, że powyższa wykładnia pozostaje w zgodzie z treścią rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 503), którego § 4 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 stanowi, że sprawy służbowe funkcjonariusza, w szczególności mianowanie funkcjonariuszem w służbie stałej po upływie okresu służby przygotowawczej lub po skróceniu służby przygotowawczej, załatwia się na piśmie w formie decyzji. Treść przywołanej normy prawnej świadczy więc niezbicie o tym, że również w mniemaniu prawodawcy zmiana statusu służby pełnionej przez funkcjonariusza, nie następuje z urzędu, lecz wskutek wydania decyzji. W związku z powyższymi dywagacjami, skarżone rozstrzygnięcie jawiło się jako poprawne. Okolicznością niesporną w sprawie było bowiem to, że skarżący pełnił służbę tylko przygotowawczą. Nie została bowiem w stosunku do niego wydana żadna decyzja, mocą której przeniesiono by go do służby stałej. Stąd więc, organ, ustalając wysokość należnej funkcjonariuszowi odprawy, poprawnie zastosował przepis art. 97 ust. 2 ustawy pragmatycznej. W chwili zwalniania ze służby strona nie była bowiem funkcjonariuszem służby stałej. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).