I OSK 1464/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Czesława Nowak - Kolczyńska (spr.) Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Zientala po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1493/15 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 lutego 2016 r. oddalił skargę K. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody T. z [...] marca 1998 r. wygaszającą decyzję z [...] maja 1993 r. o przyznaniu K. G. zasiłku stałego w wysokości 28% średniej płacy krajowej. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z [...] maja 1993 r. Wojewoda T. przyznał K. G. zasiłek stały w pełnej wysokości, tj. 28% średniej płacy krajowej oraz dodatek do zasiłku stałego w wysokości 9% średniego wynagrodzenia od dnia 1 maja 1993 r. Organ uwzględnił, że skarżący został uznany inwalidą I grupy przed 16 rokiem życia, dlatego też przyznał zasiłek stały bez względu na dochody w rodzinie. Decyzją z [...] sierpnia 1995 r. Wojewoda T. - na podstawie art. 155 k.p.a. - zmienił własną decyzję z [...] maja 1993 r. w ten sposób, że od dnia 1 sierpnia 1995 r. zaprzestana została wypłata dodatku do zasiłku stałego, zgodnie z wybranym przez stronę zasiłkiem pielęgnacyjnym w wysokości 10% średniej płacy krajowej, który jest korzystniejszy dla zainteresowanego (ZUS). Wnioskiem z [...] grudnia 1996 r. K. G. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w P. o wypłatę zaległego zasiłku stałego (renty socjalnej). W wyniku rozpoznania tego wniosku Wojewoda T. decyzją z [...] lutego 1997 r. uchylił decyzję własną z [...] maja 1993 r. oraz odmówił wypłaty K. G. renty socjalnej. Organ wskazał, że ustawa z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 147 poz. 687) zmieniła zasiłek stały dla inwalidów od dzieciństwa w rentę socjalną, jednakże tylko dla tych osób, które nie posiadają własnych świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Ponieważ skarżący pobiera własną rentę inwalidzko-uczniowską, dlatego też nie może otrzymać renty socjalnej. Minister Pracy i Polityki Socjalnej decyzją z [...] maja 1997 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody T. z [...] lutego 1997 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 listopada 1997 r., sygn. akt I SA 1030/97 stwierdził nieważność obu tych decyzji. Sąd stwierdził, że w sprawie nie miał zastosowania przepis art. 163 k.p.a., lecz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Za błędne uznał też stanowisko Ministra, iż uchybienie to nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Wydanie decyzji w trybie art. 163 k.p.a. powoduje, że inny jest okres wypłacania zasiłku stałego, niż w sytuacji wydania jej na podstawie art. 162 k.p.a. Ponadto w przypadku zastosowania przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organem właściwym do wydania decyzji byłby organ administracji, który wydał decyzję w I instancji, a więc Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Ten ostatni organ jest też właściwy do rozpoznania wniosku K.G. o przyznanie mu renty socjalnej, jeżeli wniosek taki został złożony. Sąd uznał, że Wojewoda T., wydając decyzję z [...] lutego 1997 r., błędnie zastosował przepis art. 163 k.p.a. i naruszył przepisy o właściwości, zaś Minister - utrzymując w mocy decyzję dotkniętą wadą nieważności - rażąco naruszył prawo. Decyzją z [...] stycznia 1998 r. Rada Gminy w P. wygasiła z dniem [...] września 1996 r. decyzję Wojewody T. z [...] maja 1993 r. przyznającą K. G. zasiłek stały. Po rozpoznaniu odwołania K. G. Wojewoda T. decyzją z [...] marca 1998 r. utrzymał w mocy decyzję Rady Gminy w P. z [...] stycznia 1998 r. Skarga na tę decyzję została przez Naczelny Sąd Administracyjny odrzucona postanowieniem z 24 czerwca 1998 r., sygn. akt SA/Rz 730/98. K. G. złożył w dniu [...] października 1998 r. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] stycznia 1998 r. oraz o wypłacenie zaległego zasiłku stałego. We wniosku wskazał, że organ stwierdził wygaśnięcie decyzji Wojewody z [...] maja 1993 r. z mocą wsteczną, tj. z dniem [...] września 1996 r. co nastąpiło w wyniku mylnej interpretacji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 1997 r. Wojewoda P. decyzją z [...] marca 1999 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przyznającej K. G. zasiłek stały, zakończonej ostateczną decyzją Wojewody T. z dnia [...] marca 1998 r. Wojewoda uznał, że żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z [...] stycznia 1998 r. i przedstawione na tę okoliczność argumenty, stoją w rażącej sprzeczności z ustaleniami wyrażonymi w wiążącym organy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] maja 2001 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody P. z [...] marca 1999 r. K.G. złożył skargę na ww. decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 grudnia 2001 r., sygn. akt I SA 1603/01 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody P. z [...] marca 1999 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że właściwym organem do orzekania w niniejszej sprawie jest Minister Pracy i Polityki Społecznej - jako organ wyższego stopnia nad Wojewodą T., którego decyzji z [...] marca 1998 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z [...] stycznia 1998 r. dotyczył zarzut nieważności. Zatem zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności – bowiem została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Dodał, że decyzje organów obu instancji są wadliwe również z uwagi na sposób rozstrzygnięcia. Rozpoznając ponownie sprawę Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] marca 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody T. z [...] marca 1998 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] stycznia 1998 r., podpisaną przez Aspiranta Pracy Socjalnej w Ośrodku Pomocy Społecznej w P.N., działającego na mocy upoważnienia Rady Gminy, wygaszającą decyzję Wojewody T. z [...] maja 1993 r. przyznającą K. G. zasiłek stały wraz z dodatkiem na podstawie art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ II instancji). Organ stwierdził, że kwestie trybu wygaszenia decyzji, jak i ustalenie organu właściwego były już przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Biorąc zaś pod uwagę treść zaskarżonej decyzji, w zestawieniu z art. 156 k.p.a., organ nie stwierdził istnienia w decyzji przesłanek nieważnościowych. K. G. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy. Wskazał, że decyzja Wojewody P. z dnia [...] marca 1999 r. dotknięta jest wadą o jakiej mowa w art. 156 pkt 1 k.p.a. - wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Wniósł o zmianę decyzji, a także o stwierdzenie nieważności decyzji w całości i przyznanie odszkodowania w wysokości zasiłku stałego za okres bezdecyzyjny wraz z należnymi odsetkami za zwłokę Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Minister Pracy i Polityki decyzją z [...] maja 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody T. z [...] marca 1998 r., powtarzając argumenty, które podniósł w decyzji wydanej w I instancji. Na powyższą decyzję K. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 2524/14 Sąd uchylił decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] maja 2014 r. - z uwagi na fakt, iż decyzja organu zawiera rozstrzygnięcie, którego nie przewiduje przepis art. 138 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję własną z [...] marca 2014 r. W uzasadnieniu podniósł, że decyzją z [...] maja 1993 r. Wojewoda T. przyznał K. G. zasiłek stały - na podstawie art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1993 r. Nr 13, poz. 60). Zgodnie z ówczesnym art. 27 ust. 3 zasiłek stały przysługiwał także osobie, która nie mogła podjąć pracy z powodu inwalidztwa powstałego w okresie do 18 roku życia, niezależnie od sytuacji materialnej osoby zobowiązanej do alimentacji, jak również niezależnie od przysługujących alimentów i innych świadczeń oraz należności przypadających z tytułu cywilnoprawnego. Następnie w dniu 14 września 1996 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 100, poz. 459), która zmieniła świadczenie przysługujące osobie niemogącej podjąć pracy z powodu inwalidztwa powstałego w okresie do 18 roku życia, niezależnie od sytuacji materialnej osoby zobowiązanej do alimentacji, jak również niezależnie od przysługujących alimentów i innych świadczeń oraz należności przypadających z tytułu cywilnoprawnego z art. 27 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej (zasiłek stały) na świadczenie, o którym mowa w nowopowstałym art. 27a, tj. zgodnie z treścią nadaną ustawą z dnia 14 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, na rentę socjalną. W ówczesnym brzmieniu art. 27a ust. 1 renta socjalna przysługiwała osobie całkowicie niezdolnej do pracy z powodu inwalidztwa powstałego przed ukończeniem 18 roku życia, niezależnie od dochodu, z zastrzeżeniem, że renta socjalna nie przysługuje osobie za miesiąc, w którym osiągnęła wynagrodzenie z tytułu pracy przekraczające wysokość renty socjalnej. Prawo do renty socjalnej przysługiwało również osobie całkowicie niezdolnej do pracy z powodu inwalidztwa powstałego w trakcie nauki w szkole ponadpodstawowej lub w szkole wyższej przed ukończeniem 25 roku życia, a także w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej, niezależnie od dochodu, z zastrzeżeniem, iż również w tym przypadku renta socjalna nie przysługuje osobie za miesiąc, w którym osiągnęła wynagrodzenie z tytułu pracy przekraczające wysokość renty socjalnej. Osobie, której przysługiwało prawo do renty socjalnej, zgodnie z powyżej wskazanymi warunkami, posiadającej równocześnie uprawnienia do świadczeń z ubezpieczenia społecznego, przysługiwało tylko jedno świadczenie - wybrane przez tę osobę lub korzystniejsze. Natomiast przepisy przejściowe do przedmiotowej ustawy nie dotyczyły osób, którym przyznano zasiłek stały na podstawie poprzednio obowiązującego art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, a więc nie dotyczyły K. G. - który z dniem 14 września 1996 r. utracił prawo do zasiłku stałego. Jednocześnie organ wskazał, że K. G. nie dokonał wyboru pomiędzy dwoma przysługującymi mu świadczeniami, tj. rentą socjalną i rentą pobieraną z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu inwalidztwa (renta uczniowska). Biorąc pod uwagę, że osobie przysługuje tylko jedno świadczenie stwierdzono, iż K. G. przysługuje jedynie świadczenie z ZUS - jako korzystniejsze. W związku ze zmianą stanu prawnego Rada Gminy w P. N. decyzją z [...] stycznia 1998 r. stwierdziła wygaśnięcie - z dniem 14 września 1996 r. - decyzji Wojewody T. z [...] maja 1993 r. przyznającej ww. osobie zasiłek stały, zaś Wojewoda T. decyzją z [...] marca 1998 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Następnie organ powołał art. 156 § 1 k.p.a. i wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ma wyłącznie na celu ustalenie, czy decyzja administracyjna została dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych w wyżej wskazanym artykule. Po ponownym przeanalizowaniu decyzji Wojewody T. z [...] marca 1998 r. - pod kątem każdej z przesłanek zawartych w art. 156 k.p.a., nie tylko tych wskazanych przez stronę – Minister nie znalazł podstaw do stwierdzenia jej nieważności. K. G. wystąpił ze skargą na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz decyzji Wojewody T., ewentualnie o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie orzekał już uprzednio Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie i z mocy art. 153 p.p.s.a. jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku z 3 listopada 1997 r., które są jasne i nie pozostawiają żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Podzielając zatem powołane uprzednio stanowisko, Sąd I instancji orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że prawidłowo Minister Pracy i Polityki Społecznej uznał, iż nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w kontrolowanej nadzorczo decyzji. Orzeczenie to zostało wydane w oparciu o wskazaną i uznaną za właściwą - przez Naczelny Sąd Administracyjny - podstawę prawną oraz przez wskazany za właściwy rzeczowo organ. Przy czym – jak podkreślił Sąd - za rażące naruszenie prawa można uznać jedynie takie naruszenie, które wynika z oczywistej sprzeczności pomiędzy przepisem, a stanem faktycznym sprawy. Za takie naruszenie zaś nie może być uznana odmienna interpretacja przepisu prawa. Za powyższym poglądem przemawia także fakt, iż sądy administracyjne stoją na stanowisku, że jeśli skarga na decyzję wydaną w postępowaniu administracyjnym została oddalona prawomocnym wyrokiem, to nie można stwierdzić jej nieważności bowiem sąd administracyjny z urzędu bada przesłanki nieważności decyzji, określone w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd uznał, że Minister Pracy i Polityki Społecznej wnikliwie, rzetelnie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy. Szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy jej rozstrzyganiu oraz przekonująco uzasadnił zajęte stanowisko, w sposób spełniający wymagania, określone w art. 107 § 3 k.p.a. – zyskując całkowitą aprobatę Sądu. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku K. G., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, podniósł zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne zastosowanie tego przepisu i oddalenie skargi, przy przyjęciu, że zasadna była decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] czerwca 2015 r. w zakresie, w jakim przyjęto, że decyzja Rady Gminy w P. N. z [...] stycznia 1998 r. winna wygaszać decyzję Wojewody T. z [...] maja 1993 r. przyznającą skarżącemu zasiłek stały na podstawie art. 27 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej z datą wejścia w życie ustawy nowelizującej, to jest z dniem 14 września 1996 r., "podczas gdy prawidłowo decyzja o wygaszeniu powinna skutkować dla strony w dacie jej wydania, czyli w dniu [...] stycznia 1998 r., przy czym takie naruszenie powodowało brak zapłaty zasiłku na rzecz skarżącego za tzw. okres bezdecyzyjny". Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie oraz uchylenie obu wydanych w tej sprawie decyzji. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu wynagrodzenia według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymieniona w art. 183 § 2 powołanej ustawy, tym samym sprawa ta może być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w zw. z art. 174 powołanej ustawy – tworzą, podnoszone przez strony, zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez "bezpodstawne zastosowanie tego przepisu i oddalenie skargi". W pierwszej kolejności wskazać należy na błędne skonstruowanie podniesionego zarzutu. Podkreślić trzeba, że konstruując zarzuty skargi kasacyjnej, jej autor obowiązany jest do takiego ich przedstawienia, które nie będą zmuszały sądu kasacyjnego do samodzielnego ich precyzowania. Niedotrzymanie tego warunku powoduje niemożność rozpatrzenia takiego zarzutu. Taka też sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Wskazując bowiem na ww. podstawę prawną, autor skargi kasacyjnej faktycznie sformułował twierdzenie o wadliwym zaakceptowaniu przez Sąd I instancji wydanej w dniu [...] marca 1998 r. przez Wojewodę T. decyzji o wygaśnięciu decyzji tego organu z [...] maja 1993 r. przyznającą K. G. zasiłek stały na podstawie art. 27 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Charakter rozstrzyganej sprawy poddanej kontroli Sądu wymagał jednak powołania adekwatnej podstawy prawnej dla możliwości stwierdzenia nieważności decyzji ujętych w art. 156 § 1 k.p.a. Wyjaśnić należy, że postępowanie nieważnościowe - a takie w niniejszej sprawie zostało zakończone wydaniem kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji - jest samodzielnym, nowym postępowaniem, które nie ma na celu ponownego rozpoznania sprawy, lecz ustalenie wystąpienia kwalifikowanych wad prawnych postępowania wymienionych w przywołanym art. 156 § 1 k.p.a. Brak konkretnego wskazania na czym polegały te wady, szczególnie w przypadku przesłanki "rażącego naruszenia prawa", bez powiązania ich ze stosownymi normami prawnymi, którym w ten sposób uchybił organ wydający kontrolowaną decyzję, znacznie utrudnia przeprowadzenie analizy kasacyjnej stanowiska Sądu I instancji. Uwzględnić jednakże należało, że w uzasadnieniu rozpoznawanej skargi kasacyjnej strona skarżąca wskazała na to, iż decyzja o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu zasiłku została wydana z rażącym naruszeniem prawa w zakresie, w jakim decyzja ta ustala datę, z jaką pozbawiono skarżącego tego świadczenia. Odnosząc się zatem do powyższej kwestii koniecznym jest wyjaśnienie, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 1988 r., sygn. akt II SA 981/88, ONSA 1988/2/96; z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993/1/23). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej wadliwość zaskarżonego wyroku wywodzona jest z przyjęcia przez Sąd za prawidłowe ustalenie daty wygaszenia decyzji, której bezprzedmiotowość związana jest z art. 27a ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, przewidującym możliwość pobierania tylko jednego ze świadczeń, spośród renty socjalnej i świadczenia z ubezpieczenia społecznego, do których osoba pozostaje uprawniona. Nie sposób jednak uznać za nieprawidłowe stanowisko Sądu I instancji przyjęte w tym zakresie. Data wygaśnięcia decyzji o przyznaniu skarżącemu zasiłku stałego wynikała bowiem z jej bezprzedmiotowości na skutek ustania bytu prawnego, wobec zmiany w stanie prawnym, jaka nastąpiła w dniu 14 września 1996 r., tj. w dacie wejścia w życie ustawy z 14 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, na mocy której dodany został art. 27a, oraz ustalenia, że skarżący pobiera rentę z ubezpieczenia społecznego. W świetle powyższego należało uznać, że zarzuty postawione w skardze kasacyjnej nie są usprawiedliwione. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.