II GSK 947/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1061/15 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji lub Sąd) wyrokiem z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1061/15 po rozpoznaniu skargi J. L. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] oraz zasądził na rzecz Skarżącego kwotę 2.800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W wyniku kontroli w lokalu "P.w Ł. ujawniono urządzenie włączone do sieci i udostępnione grającym. Po przeprowadzeniu eksperymentu stwierdzono, że automat do gier spełniał wymogi do zakwalifikowania gier na nim prowadzonych za gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.; dalej u.g.h.). Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. (dalej: NUC) decyzją wymierzył Skarżącemu karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie Video Games Autogames poza kasynem gry. W ocenie NUC urządzającym gry na automacie poza kasynem był Skarżący, który nie posiadał koncesji na prowadzenie kasyna ani zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub gier na automatach o niskich wygranych, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h. W związku z powyższym, został naruszony art. 6 ust. 1 u.g.h., czego konsekwencją było na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nałożenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w Ł. (dalej: DIC lub organ) utrzymał w mocy decyzję NUC. DIC podkreślił, że Skarżący wynajął własny lokal w celu ustawienia automatu do gier i miał wiedzę co do rodzaju prowadzonej przez najemcę w jego lokalu działalności. Podpisując umowę zobowiązał się do czynności, mających na celu monitorowanie poprawności działania wstawionego urządzenia, był więc zaangażowany w udostępnienie tego automatu grającym. Tym samym Skarżący urządzał gry na automacie poza kasynem gry. Organ stwierdził ponadto, że w związku z obowiązywaniem art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i art. 107 § 4 k.k.s. ukształtowany został mechanizm prawny pozwalający na ukaranie tej samej osoby fizycznej za ten sam czyn karą pieniężną oraz pociągnięcie jej do odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe. W rozumieniu konstytucyjnym przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie jest bowiem przepisem karnym. Skarżący zaskarżył decyzję do Sądu. Sąd I instancji uznał, że decyzja naruszyła przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania, jednakże nie wszystkie zarzuty okazały się zasadne. Sąd wskazał m.in., że nie ulega wątpliwości, iż w świetle przepisów u.g.h. prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach dozwolone jest na podstawie koncesji i wyłącznie w kasynach gry (zgodnie z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1). Ponadto zwrócił uwagę, że zgodnie z uchwałą z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16: 1) art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L z 1998 r. Nr 204, s. 37, z późn. zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz art. 14 ust. 1 tej ustawy nie jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Sąd I instancji wywiódł również, że posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem "urządzającego gry" ma na celu identyfikację sprawcy naruszenia i musi prowadzić do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za delikt polegający na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Nie ma przy tym znaczenia, czy podmiot ten legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc w sposób sprzeczny z ustawą urządza gry na automatach. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry nawet wówczas, gdy gry te urządza bez koncesji lub zezwolenia (a od 14 lipca 2011 r. także bez zgłoszenia lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry), podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie zaś karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Sąd zaznaczył także, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12 orzekł, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 k.k.s. są zgodne z zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Dlatego zarzut o niedopuszczalności "podwójnego" karania za urządzanie gry na automatach okazał się pozbawiony podstaw. Ponadto stwierdzono, że automat do gier spełniał wymogi do zakwalifikowania gier na nim prowadzonych za gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 w związku z art. 2 ust. 4 i art. 2 ust. 5 u.g.h., co potwierdził eksperyment przeprowadzony na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej. Gry prowadzone na tym automacie zawierały element losowości oraz miały charakter komercyjny. W okolicznościach tej sprawy nie było żadnego powodu dodatkowego przeprowadzania dowodu z ekspertyzy automatu przez uprawnioną przez Ministerstwo Finansów jednostkę badającą. Według Sądu I instancji organy prawidłowo zastosowały art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., bowiem bezspornie ustaliły: 1. podmiot urządzający gry na automatach; 2. charakter urządzanych gier oraz 3. miejsce prowadzenia gier tj. poza kasynem gry. Za zasadny uznał Sąd natomiast zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie niewłaściwego rozumienia przez organy pojęcia "urządzającego gry", o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W ocenie Sądu uznanie danego podmiotu za "urządzającego gry" każdorazowo wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w tym ustalenia, czy osoba taka lub podmiot podejmował czynności polegające m.in. na aktywnych działaniach wskazujących na istotny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych lub też w sposób bezpośredni odnosił korzyści finansowe w związku z urządzaniem gry na automatach w niedozwolonym do tego miejscu. Pojęcie "urządzanie gier" obejmuje w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiedniego przeszkolonego personelu (jego szkolenie) i wtedy podmiot realizujący (wykonujący) te działania może być uznany za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. Dla zrealizowania zamierzenia – działalności w zakresie gier na automatach – dojść może w wyniku zaangażowania i współdziałania więcej niż jednego podmiotu. Nie może to jednak oznaczać automatyzmu skutkującego uznaniem, że podmioty, które w jakimś zakresie uczestniczą w ciągu zdarzeń prowadzących do udostępnienia użytkownikom automatu do gier, objęte są bezwarunkowo dyspozycją art. 89 ust. 1 u.g.h. jako "urządzający gry". Według Sądu I instancji na gruncie przepisów u.g.h. brak jest tożsamości pomiędzy urządzaniem gier, a zawarciem umowy zobowiązaniowej oddającej prawo do korzystania z lokalu (lub gruntu). Brak jest bowiem podstaw prawnych, by już samą czynność cywilnoprawną (umowę najmu lub dzierżawy) oddania lokalu lub jego części do władania innemu podmiotowi dla eksploatacji automatów, utożsamiać z pojęciem "urządzanie gier" w znaczeniu art. 89 ust. 1 u.g.h. O udziale wynajmującego w oparciu o umowę najmu, zgodnie z którą automat do gry zostaje umieszczony w lokalu, w urządzaniu gier można byłoby mówić, dopiero wtedy gdyby wynajmujący aktywnie i bezpośrednio uczestniczyłby w przynajmniej części czynności i działań związanych z eksploatacją automatu. Przy czym jego zachowanie powiązane winno być z porozumieniem dokonanym z podmiotem wstawiającym automat i go eksploatującym, a dotyczącym wspólnego prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach. W konkluzji Sąd stwierdził, że organy administracyjne nie wykazały, aby Skarżący poza udostępnieniem powierzchni lokalu i pobieraniem z tego tytułu stałej kwoty czynszu wykonywał także czynności związane chociażby z obsługą automatu, objaśnianiem zasad gier i wypłacaniem wygranych, czy też jakiekolwiek inne czynności, które wpływałyby na wysokość przychodu generowanego przez przedmiotowy automat i przekładałaby się na jego zysk. Takich ustaleń nie można było bowiem wywieść z zawartej umowy najmu lokalu. Skargą kasacyjną DIC zaskarżył w całości powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie w całości na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie o jego uchylenie na podstawie art. 188 p.p.s.a. i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. organ zarzucił naruszenie przepisów: a) prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.g.h., poprzez ich niezastosowanie polegające na błędnym uznaniu przez Sąd, że Skarżącego nie można uznać za podmiot urządzający gry, a w konsekwencji brak było podstaw do wymierzenia kary pieniężnej określonej w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., podczas gdy Skarżący aktywnie uczestniczył w urządzaniu gier oraz wykonywał czynności wpływające na wysokość uzyskiwanego przychodu generowanego przez automat, a w konsekwencji w sprawie zasadne było wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.; b) postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.; dalej: O.p.), w powiązaniu z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wskutek wadliwej oceny stanu faktycznego sprawy przez Sąd i uznaniu, że organ nie dokonał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie wykazał, że Skarżący poza udostępnieniem powierzchni lokalu i pobieraniem z tego tytułu czynszu wykonywał takie czynności związane z obsługą automatu, które wpływałyby na wysokość przychodu generowanego przez przedmiotowe automaty, która przekładałyby się na zysk Skarżącego uzyskiwany z faktu urządzania gier na automatach. Pismem z dnia 13 lutego 2017 r. organ zrzekł się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, iż jest związany granicami przedstawionego mu środka odwoławczego, chyba że zachodzi któraś z przesłanek nieważności postępowania, enumeratywnie określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., uwzględniana przez Sąd z urzędu. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono jednakże uchybień, które mogłyby świadczyć o nieważności postępowania przeprowadzonego przez Sąd I instancji. Skarżący kasacyjnie organ oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Z uwagi na to, że zakres ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy wyznaczają przepisy prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności dokonał oceny zarzutu objętego podstawą wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. i dotyczącą wadliwej wykładni przepisu prawa materialnego. Przypomnieć należy, że w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (tak też NSA np. w wyroku z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 5336/16). Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej wskazującego na naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.g.h stwierdza, że jest to zarzut nietrafny. Otóż przedstawione okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy nie dają podstawy do uznania Skarżącego jako urządzającego gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Innymi słowy wskazane w decyzji DIC przyczyny, były niewystarczające do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej. W tym miejscu zasadne jest odniesienie się do poszczególnych elementów wskazywanych przez DIC, jako mających świadczyć o uznaniu Skarżącego za "urządzającego gry na automatach". Pierwszym takim wskazywanym elementem było zawarcie umowy najmu części powierzchni lokalu w celu ustawienia automatu do gier oraz czerpaniu korzyści z faktu zainstalowania i użytkowania tego automatu. Okoliczność ta, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w ogóle nie przesądza, że Skarżący urządzał gry na automatach. Wynajmujący (Skarżący) miał bowiem obowiązek udostępnić najemcy przedmiot najmu w stanie umożliwiającym umówione używanie, a więc zainstalowanie i eksploatacje urządzeń do gier, co jest rzeczą oczywistą. Z kolei czerpanie korzyści w tym przypadku wiązało się z uzyskiwaniem przez wynajmującego czynszu w wysokości 600 zł kwartalnie (netto). Najem ze swojej istoty ma bowiem charakter odpłatny. Wskazane wynagrodzenie wynajmujący uzyskiwał tytułem najmu, a nie w związku z urządzaniem gier. Kolejnymi wskazanymi przez organ przesłankami było zapewnienie przez wynajmującego nadzoru i zapewnienie ciągłości przebiegu gry hazardowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego także i te okoliczności, nie dają podstaw do uznania Skarżącego (wynajmującego) za współurządzającego gry na automatach. Samo bowiem udostępnienie miejsca, czy lokalu w celu urządzania gier nie jest przejawem aktywnego uczestnictwa w tym procesie, lecz co najwyżej warunkiem rozpoczęcia tego procesu – czyli swego rodzaju pośrednim uczestnictwem w procesie urządzania, które jednak ze względu na sankcyjny i dotkliwy charakter odpowiedzialności przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., na tym etapie działania nie może być jeszcze utożsamiane z zachowaniem wypełniającym ustawowe znamiona "urządzania gier". Formułując tezę przeciwną koniecznym jest poczynienie ustaleń w kwestii zakresu obowiązków spoczywających na podmiocie udostępniającym lokal, które wskazywałyby na czynne uczestnictwo w tej działalności, a także pobieranie zysków z tej działalności, wykraczających jednak ponad sam czynsz za najem lokalu, a wskazujących na partycypowanie w zysku z urządzanych gier. Ustalenie udziału w zyskach z gry hazardowej czyni bowiem partycypującego zainteresowanym nie tylko tym, aby gry były urządzane, ale również skalą tych gier, co przecież przekłada się na wysokość uzyskiwanego zysku. W interesie takiej osoby jest więc zachęcanie do rozegrania gry, a co za tym idzie wyjaśnianie jej zasad grającym oraz udzielanie wszelkiej pomocy w tym zakresie. Zgoła inaczej jawi się sytuacja podmiotu, takiego jak w niniejszej sprawie Skarżący, który bez względu na to czy gry na automacie się odbywają, czy też nie, otrzymywał stałe kwoty (600 zł kwartalnie), bynajmniej nie związane z samym urządzaniem gier, lecz z udostępnieniem na ten cel w drodze najmu części lokalu. Podkreślić trzeba, że sam nadzór lokalu przez wynajmującego jest zwykłym prawem wynajmującego do ochrony jego prawa własności (por. art. 690 i art. 222 k.c.). Wskazać przy tym należy, że wyłącznym dysponentem automatu był Roger Teper. Przy czym Skarżącemu nie przysługiwały żadne prawa do automatu. To najemca ponosił ryzyko gospodarcze związane z rentownością automatu i to do niego trafiał w całości utarg. Istotne jest również to, że w sprawie nie wykazano, aby Skarżący przykładowo miał klucze do automatu, czy też, aby do niego grający zgłaszali roszczenia reklamacyjne związane z funkcjonowaniem automatu, co mogłoby świadczyć o czynnościach innych niż wynikające z zawartej umowy najmu. Nie można też traktować jako elementu przesądzającego o uznaniu Skarżącego za urządzającego gry na automatach okoliczności, że zobowiązał się on do informowania właściciela automatu o wszelkich stwierdzonych usterkach, uszkodzeniach i nieprawidłowościach. Obowiązek przeciwdziałania uszkodzeniom automatu przez osoby trzecie, a także obowiązek informowania najemcy o ewentualnej wadliwości działania jego mienia, mieści się bowiem w zakresie rzetelnego wykonywania wiążącej strony umowy najmu, jak również wynika z troski i z zapobiegliwości wynajmującego przed ewentualną odpowiedzialnością za cudzą rzecz pozostawioną w jego lokalu. Mając na uwadze powyższe, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że organy administracyjne nie wykazały, aby Skarżący poza udostępnieniem powierzchni lokalu i pobieraniem z tego tytułu stałej kwoty czynszu wykonywał także czynności związane chociażby z obsługą automatu, objaśnianiem zasad gier i wypłacaniem wygranych, czy też jakiekolwiek inne czynności, które wpływałyby na wysokość przychodu generowanego przez przedmiotowy automat i przekładałaby się na jego zysk. Takich ustaleń nie można było bowiem wywieść z zawartej umowy najmu lokalu. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez niezastosowanie tych norm. W konsekwencji niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia procedury, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w powiązaniu z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zebrany materiał dowodowy został bowiem wadliwie oceniony przez organy administracyjne. Organy te nie wykazały bowiem, żeby Skarżący poza udostępnieniem powierzchni lokalu i pobieraniem z tego tytułu czynszu wykonywał inne czynności, które pozwoliłyby uznać go za podmiot "urządzający gry" w rozumieniu postanowień art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Na tle powyższego, wobec niezasadności zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił ten środek odwoławczy.