II FZ 417/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 16 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 122/16 w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi L. N. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON za miesiące od grudnia 2008 r. do kwietnia 2009 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 122/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") odmówił L. N. (dalej: "Skarżąca") przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "Minister") z dnia 18 marca 2015 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezes zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON") za miesiące od grudnia 2008 r. do kwietnia 2009 r. Podstawą prawną wydanego orzeczenia był art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Ze stanu faktycznego przedstawionego przez WSA wynika, że decyzją z dnia 18 marca 2015 r. Minister utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia 13 maja 2014 r., mocą której orzeczono o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON za miesiące od grudnia 2008 r. do kwietnia 2009 r. Powyższą decyzję doręczono Skarżącej w dniu 3 kwietnia 2015 r. Pismem z dnia 14 grudnia 2015 r. Skarżąca zwróciła się do WSA z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyższą decyzję. Wraz z wnioskiem Skarżąca złożyła skargę z dnia 14 grudnia 2015 r. W osnowie wniosku Skarżąca podniosła, że w dniu 28 maja 2015 r. wniosła odwołanie od decyzji z dnia 13 maja 2014 r. W ocenie Skarżącej odwołanie to nie zostało rozpatrzone, gdyż Skarżąca nie otrzymała nigdy żadnej decyzji Ministra w przedmiocie wydanej przez Prezesa PFRON decyzji. Według Skarżącej okoliczność tę podnosiła wielokrotnie w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. O wydaniu decyzji z dnia 18 marca 2015 r. dowiedziała się dopiero w dniu 7 grudnia 2015 r. gdy doręczono jej postanowienie oddalające, jako niezasadne, zarzuty Skarżącej do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia WSA wskazał, że Skarżąca poza twierdzeniem, iż zaskarżona decyzja nie została jej doręczona, nie wskazała żadnej argumentacji ani okoliczności, z których mogłoby wynikać, że w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające brak winy Skarżącej w uchybieniu terminu. Z kolei twierdzenie Skarżącej dotyczące rzekomego niedoręczenia decyzji Ministra z dnia 18 marca 2015 r. nie zasługiwało na uwzględnienie, ponieważ w aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji Ministra z dnia 18 marca 2015 r., z którego wynika że zaskarżoną decyzję Skarżąca odebrała osobiście w dniu 3 kwietnia 2015 r., co potwierdziła złożonym podpisem. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła nieuwzględnienie podnoszonej okoliczności niewiedzy Skarżącej o doręczeniu jej decyzji Ministra z dnia 18 marca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że dokonywanie przez stronę czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym wyraźnie stanowi art. 85 p.p.s.a. Od negatywnych skutków uchybienia terminowi strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że WSA słusznie uznał, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy wiąże się bowiem z koniecznością dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a powołane przez Skarżącą okoliczności nie wskazują na to, że niedokonanie czynności w ustawowym terminie spowodowane było przeszkodą nie do przezwyciężenia przy dochowaniu najwyższej staranności. Za okoliczność braku winy w uchybieniu terminu nie może być uznany powołany przez Skarżącą argument rzekomego niedoręczenia jej decyzji Ministra z dnia 18 marca 2015 r., skoro w aktach administracyjnych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru powyższej decyzji podpisane przez Skarżącą w dniu 3 kwietnia 2015 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniając merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, WSA zasadnie uznał brak podstaw do jego uwzględnienia. Należy zgodzić się z twierdzeniem WSA, że w niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu. Nie sposób uznać, że Skarżąca dołożyła staranności, która winna przemawiać za uznaniem braku jej winy w niedotrzymaniu przedmiotowego terminu. Podkreślić należy, że Skarżąca nie może oczekiwać, że brak staranności i nadzoru nad własnymi sprawami będzie rekompensowany przez Sąd, poprzez przywrócenie terminu do złożenia skargi. Z uwagi na fakt, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, to w ustalonych przez WSA okolicznościach faktycznych Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 p.p.s.a. Dlatego też w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji postanowienia.