VI SA/Wa 2636/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. staż. Katarzyna Skurzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia o uznaniu przedsięwzięcia za grę losową oddala skargę Pismem z dnia [...] października 2011 r. I. Sp. z o.o. - skarżąca w niniejszej sprawie - zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie decyzji rozstrzygającej w trybie art. 2 ust. 6 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), czy przedstawione we wniosku przedsięwzięcie stanowi grę losową w rozumieniu tej ustawy. Jak wskazano we wniosku planowane przedsięwzięcie ma polegać na przeprowadzaniu badań marketingowych na zlecenie odrębnych podmiotów gospodarczych wśród osób, które będą widzami programu telewizyjnego. Uczestnicy badań sondażowych będą mieli prawo wziąć udział w badaniu poprzez wysłanie sms. Uczestnicy będą pozyskiwani poprzez prezentacje pytań na ekranie telewizora podczas trwania programu realisty show. Badanie sondażowe będzie przeprowadzane wśród wszystkich oglądających program TV. Wylosowani uczestnicy badań sondażowych otrzymają nagrody rzeczowe i/lub pieniężne. Zdaniem skarżącej opisane badanie sondażowe nie stanowi gry losowej w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, bowiem brak w nim elementu przypadkowości. Po rozpatrzeniu wniosku strony Minister Finansów decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o grach hazardowych rozstrzygnął, że przedstawione we wniosku strony przedsięwzięcie określone jako "badania sondażowe" polegające na nagradzaniu losowo wybranych uczestników, jest grą losową w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Organ wyjaśnił, że jak wynika z informacji zawartych we wniosku oraz w pismach uzupełniających, strona zamierza urządzać i przeprowadzać "badania marketingowe" na zlecenie odrębnych podmiotów gospodarczych. Przedsięwzięcia te mają być adresowane do telewidzów, słuchaczy, internautów bądź nabywców samochodów. Udział w badaniach polegać ma na wypełnieniu i wysłaniu przez uczestników ankiety dostępnej w różnej formie (sms, papierowa, internetowa). Ankieta zawiera dane uczestnika oraz pytania określające jego preferencje konsumenckie. Uczestnicy mogą wielokrotnie przesyłać odpowiedzi. Zebrane w tym trybie dane są przez spółkę wykorzystywane w prowadzonej działalności. W celu pozyskania jak największej liczby uczestników, a tym samym jak największej bazy danych, spółka zachęca respondentów do wypełniania kwestionariuszy poprzez system nagród. Nagrody te przyznawane są w drodze losowania, a warunkiem ich wydania laureatom jest udzielenie poprawnych odpowiedzi na pytania związane z przedmiotem badania. Oceniając działalność będącą przedmiotem postępowania organ uwzględnił ogólną definicję pojęcia "badania sondażowe", nawiązującą do właściwego doboru respondentów (reprezentatywna grupa) oraz wymagającą zastosowania odpowiedniej metody interpretacji uzyskanych wyników. Wskazał, że warunki i zasady przeprowadzania badań sondażowych określone przez stronę są wzajemnie sprzeczne oraz nie są zgodne z ogólnie przyjętymi zasadami prowadzenia sondaży. Z jednej strony spółka zamierza zdobyć jak najwięcej opinii uczestników, aby sondaże były miarodajne, z drugiej zaś dopuszcza do wielokrotnego udziału poszczególnych uczestników, co może doprowadzić do zafałszowania wyniku sondażu. Możliwość wielokrotnego udziału w badaniach, z punktu widzenia respondenta, może sugerować, że celem uczestnictwa jest zdobycie nagrody, nie zaś jest oddanie głosu. Ponadto analiza treści przykładowych pytań "sondażowych" pozwala stwierdzić, iż pytania te nie odpowiadają idei sondaży. W przedstawionej przez wnioskodawcę działalności nagrody otrzymają losowo wyłonieni uczestnicy, którzy następnie udzielą poprawnych odpowiedzi na pytania tematyczne. Zastosowany mechanizm wyłaniania laureatów, polegający na przeprowadzeniu losowania, kwalifikuje się jako zależny od przypadku. Z przedstawionych zasad konkursu jednoznacznie wynika, że na etapie przyznawania wygranych występuje element losowości (losowanie). Organ podkreślił, że w grach, w których jeden z etapów zależy od przypadku, również wynik całej gry zależy od przypadku i w konsekwencji gra ma charakter losowy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej zmianę, wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania poprzez: - naruszenie art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez niewyznaczenie stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; - naruszenie art. 180 § 1 i art. 187 § 1 w związku z art. 292 ustawy Ordynacja podatkowa przez nieuwzględnienie wyjaśnień złożonych przez stronę w dniu [...] marca 2012 r. i w dniu [...] listopada 2011 r.; - naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 190 Ordynacji podatkowej polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości na niekorzyść strony, nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka strony na okoliczność kwalifikacji czynności wykonywanych przez stronę jako gry losowej, przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, a także nieuwzględnieniu okoliczności istotnych dla rozpatrzenia sprawy; - naruszenie art. 120, 121 i 122, art. 187, a także art. 180, 181 i 188 oraz art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez: - nieprzeprowadzenie w ogóle postępowania dowodowego w zakresie kwalifikacji czynności planowanych przez stronę na gruncie ustawy o grach hazardowych; - prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania publicznego tj. poprzez wydanie odmiennej decyzji w takim samym stanie faktycznym; - prowadzenie postępowania przewlekle z naruszeniem terminów do rozpatrzenia sprawy, narażając stronę na negatywne konsekwencje ekonomiczne poprzez blokowanie działalności gospodarczej - wydanie decyzji po upływie 8 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania; - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ograniczając inicjatywę dowodową strony i niewyjaśnienie, czy świadczenie usług planowanych przez stronę zawiera element losowości, odpłatności i innych przesłanek warunkujących zaklasyfikowanie ich jako gry losowej w oparciu o ustawę o grach hazardowych; - naruszenie art. 187 w zw. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie i potraktowanie istniejących wątpliwości na niekorzyść strony; - naruszenie praworządności i zasady zaufania podatnika do organów podatkowych poprzez wydanie odmiennej decyzji w identycznym stanie faktycznym tj. decyzji o sygn. [...]; Strona wskazała również na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych poprzez lakoniczne stwierdzenie, że badania sondażowe są grą losową. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej, Minister Finansów decyzją z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 221 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 2 ust. 6 oraz z art. 2 ust. 1 ustawy o grach hazardowych utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że dysponował wystarczającym materiałem dowodowym niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w postaci wniosku strony zawierającego opis gry, a także dwóch uzupełnień zawierających szczegółowy opis planowanego przedsięwzięcia. Tym samym, nie istniały w ocenie organu okoliczności wymagające dodatkowych wyjaśnień, lub podjęcia ze strony organu dodatkowych działań. Organ oparł się na analizie złożonego przez stronę opisu przedsięwzięcia, co wyklucza m.in. zarzut nieuwzględnienia wyjaśnień złożonych przez stronę w dniu [...] marca 2012 r. i w dniu [...] listopada 2011 r. Niesłuszne są więc w ocenie organu twierdzenia strony, że w sposób niewłaściwy zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe. Materiał zebrany w sprawie był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a tym samym nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów, w tym przesłuchania w charakterze świadka wnioskodawcy. Nie istniały również okoliczności wymagające złożenia przez stronę dodatkowych wyjaśnień, a także podjęcia dodatkowych działań przez organ. W opinii organu nieprawdziwe jest stwierdzenie, że organ lakonicznie wskazał, iż planowe przez spółkę przedsięwzięcie stanowi grę losową. W decyzji szczegółowo zostało uzasadnione stanowisko organu, a także dokonano wnikliwej analizy planowanego przedsięwzięcia. Organ podkreślił, że w wypadku badań sondażowych (marketingowych) należy uwzględnić ogólną definicję pojęcia "badania sondażowe" oraz metodę doboru respondentów i interpretacji wyników. Sondaże i plebiscyty mają na celu wyłonienie najlepszego - zdaniem respondentów - produktu, aktora, zdarzenia itp. W ocenianym przedsięwzięciu nie ma właściwego doboru respondentów bowiem udział w badaniu może wziąć każdy telewidz, a w celu zmotywowania jak największej liczby uczestników do oddania swego głosu, skarżąca zamierza przyznawać nagrody i w tym celu przeprowadzi losowanie. Tak określone warunki i zasady przeprowadzania badań sondażowych są zdaniem organu wzajemnie sprzeczne oraz nie są zgodne z ogólnie przyjętymi zasadami prowadzenia sondaży. Z jednej strony spółka zamierza zdobyć jak najwięcej opinii uczestników, aby sondaże były miarodajne, z drugiej zaś dopuszcza do wielokrotnego udziału poszczególnych uczestników, co może doprowadzić do zafałszowania wyniku sondażu. Możliwość wielokrotnego udziału w badaniach, z punktu widzenia respondenta, może sugerować, że celem uczestnictwa jest zdobycie nagrody, nie zaś oddanie głosu. Analiza treści przesłanych na wezwanie organu przykładowych pytań "sondażowych" pozwala stwierdzić, iż pytania te nie odpowiadają idei sondaży przedstawianych w pierwotnym wniosku spółki. Ponadto jak wskazywała strona, celem przedmiotowej działalności ma być pozyskanie przez nią jak najszerszej bazy danych, która w dalszej kolejności podlega wynajmowaniu do jednokrotnego lub wielokrotnego wykorzystania przez kontrahentów. Na tym polega działalność gospodarcza wnioskodawcy. Jest to działalność komercyjna. Wielkość posiadanej przez spółkę bazy wpływa na jej wynik finansowy. Tym samym organ nie podzielił stanowiska prezentowanego przez stronę, iż opisana przez nią działalność stanowi badanie sondażowe. W ocenie organu, zastosowany mechanizm wyłaniania laureatów, polegający na przeprowadzeniu losowania, kwalifikuje się jako zależny od przypadku. Z przedstawionych zasad jednoznacznie wynika, że na etapie przyznawania wygranych występuje element losowości. Z twierdzeń strony zawartych w odwołaniu od decyzji jednoznacznie wynika, iż w niewłaściwy sposób interpretuje przepisy ustawy o grach hazardowych odnoszące się do rozstrzygania charakteru gry przez Ministra Finansów, charakteru katalogu gier losowych, a także definicji gry losowej. Stosownie do art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych, minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Organ podkreślił, że w trybie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych, Minister Finansów rozstrzyga co do charakteru organizowanego bądź planowanego (projektowanego) przedsięwzięcia w kontekście, czy posiada ono cechy wymienione w art. 2 ust. 1 -5 ustawy, a tym samym czy wypełnia znamiona (cechy) uznania za grę losową zakład wzajemny lub grę na automatach. A zatem organ kształtuje sytuację prawną organizatora lub projektodawcy przedsięwzięcia, rozstrzygając czy działalność ta wypełnia przesłanki do uznania jej za grę hazardową, a tym samym czy podlega reglamentacji uregulowanej ustawą o grach hazardowych. Kompetencja Ministra Finansów unormowana w art. 2 ust. 6 ustawy dotyczy tylko i wyłącznie rozstrzygnięcia, czy organizowane bądź projektowane przedsięwzięcie posiada cechy gry hazardowej (gry losowej, zakładu wzajemnego, gry na automatach), o której mowa w art. 2 ust. 1-5 ustawy o grach hazardowych. Organ zaakcentował, iż nie ma dowolności w uznaniu danej gry za grę losową Organ jest zobowiązany do zbadania, czy dane przedsięwzięcie posiada cechy wyróżnione ogólną definicją gry losowej, która wskazuje niezbędne ich elementy tj. wygrane pieniężne lub rzeczowe, zależność wyniku w szczególności od przypadku oraz określenie warunków gry w regulaminie. Po sprawdzeniu przez organ, że w danym przedsięwzięciu występują w/w elementy gry losowej organ przechodzi do zakwalifikowania danego przedsięwzięcia jako jednej z nazwanych gier losowych, bądź jako gry nienazwanej - w sytuacji, gdy dane przedsięwzięcie wypełnia niezbędne elementy gry losowej, ale nie posiada cech wymaganych dla konkretnej gry. Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o grach hazardowych grami losowymi są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik zależy w szczególności od przypadku, a warunki gry określa regulamin. Tym samym, aby określoną grę uznać za losową niezbędne jest łączne spełnienie trzech przesłanek: - warunki gry określa regulamin, - organizator oferuje wygrane rzeczowe lub pieniężne, - wynik zależy od przypadku. A zatem, cechy gry losowej, których wystąpienie determinuje uznanie danego przedsięwzięcia za grę losową zostały ściśle i jednoznacznie określone w powołanym przepisie. Tylko i wyłącznie wystąpienie tych cech przesądza o uznaniu określonego przedsięwzięcia za grę losową w rozumieniu ustawy. Tym samym w ocenie organu stanowisko prezentowane przez stronę w odwołaniu jest bezpodstawne i nie znajduje umocowania w powołanym przepisie. W skardze do tutejszego Sądu, na powyższą decyzję strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: - naruszenia zasady pewności prawa i równości wobec prawa, określonych w art. 2 i art. 32 Konstytucji RP poprzez uznanie, że sondaż i plebiscyt planowany przez spółkę będzie grą losową podczas, gdy inne podmioty w skali masowej organizują tego typu sondaże i plebiscyty, które nie są uznawane za gry losowe; - art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych poprzez przyjęcie, iż planowane przez stronę badania plebiscytowe i sondażowe spełniają przesłanki gry losowej w rozumieniu ustawy o grach hazardowych; - art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez niewyznaczenie stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; - naruszenie art. 180 § 1 i art. 187 § 1 w związku z art. 292 ustawy Ordynacja podatkowa przez nieuwzględnienie wyjaśnień złożonych przez stronę w dniu [...] marca 2012 r. i w dniu [...] listopada 2011 r.; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości na niekorzyść strony, nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchania w charakterze świadka strony na okoliczność kwalifikacji czynności wykonywanych przez stronę jako gry losowej, przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, a także nieuwzględnieniu okoliczności istotnych dla rozpatrzenia sprawy; - art. 120, 121 i 122, art. 187, a także art. 180, 181 i 188 oraz art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez: nieprzeprowadzenie w ogóle postępowania dowodowego w zakresie kwalifikacji czynności planowanych przez stronę na gruncie ustawy o grach hazardowych; prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania publicznego tj. poprzez wydanie odmiennej decyzji w takim samym stanie faktycznym; prowadzenie postępowania przewlekle z naruszeniem ustawowych terminów do rozpatrzenia sprawy, narażając stronę na negatywne konsekwencje ekonomiczne poprzez blokowanie działalności gospodarczej i wydanie decyzji po upływie 8 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania; - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ograniczając inicjatywę dowodową strony i niewyjaśnienie, czy świadczone usług planowanych przez spółkę zawiera element losowości, odpłatności i innych przesłanek warunkujących zaklasyfikowanie ich jako gry losowej w oparciu o ustawę o grach hazardowych; - naruszenie art. 187 w zw. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie i potraktowanie istniejących wątpliwości na niekorzyść strony, w aktach sprawy są sprzeczne ze sobą oświadczenia w tym względzie, które zostały zinterpretowane na niekorzyść strony; - naruszenie praworządności i zasady zaufania podatnika do organów podatkowych poprzez wydanie odmiennej decyzji w identycznym stanie faktycznym tj. decyzji o sygn. [...]; - naruszenie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych poprzez lakonicznie stwierdzenie, że badania sondażowe są grą losową i nieokreślenie ich charakteru jako gry losowej, niezaklasyfikowanie sondażu i plebiscytu do katalogu gier losowych, który ma enumeratywny charakter w świetle art. 2 ustawy z o grach hazardowych. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że pierwszorzędne znaczenie w sprawie ma określenie charakteru usług przez nią planowanych. Organ nie zbadał w ogóle okoliczności faktycznych związanych z działaniem strony w zakresie badań marketingowych. W sprawie nie wyjaśniono jaki charakter i rodzaj mają usługi będące przedmiotem wniosku. Jak wskazała, planowane usługi mają charakter badania opinii publicznej, a organ zupełnie pominął ten fakt. W ocenie skarżącej, plebiscyty nie noszą żadnych cech gry losowej. Fakt, że wynik plebiscytu będzie zależał od głosowania uczestników albo od głosu jury, w którym zasiądą osoby znane i które dokona wyboru zwycięzców danego plebiscytu, w żadnym miejscu nie zawiera elementu gry losowej. Organizowane przez stronę losowanie nagród nie jest grą losową - działalność polegająca na przeprowadzeniu ankiety, w której uczestnicy mogą zostać nagrodzeni, nie wypełnia ustawowych znamion gry losowej. Fakt, że w celu zmotywowania jak największej liczy uczestników do oddania swego głosu, zleceniodawca skarżącej zamierza przyznawać uczestnikom nagrody rzeczowe lub pieniężne, nie oznacza automatycznie, że akacja marketingowa "zamienia się" w grę losową. Organ pominął również fakt, że aby uzyskać nagrodę respondent badania będzie zobowiązany odpowiedzieć na dodatkowe pytania i dopiero w przypadku udzielenia prawidłowej odpowiedzi będzie miał prawo do uzyskania nagrody. Ten element nosi zatem znamiona konkursu opartego na wiedzy, a nie gry losowej. Nie zostało to zdaniem strony w sprawie wyjaśnione. Element losowości pojawia się bowiem tylko na etapie wyboru uczestników, a przyznanie nagrody nie jest uzależnione od przypadku. Tylko bowiem uczestnicy, którzy odpowiedzieli poprawnie na pytania mogą otrzymać nagrodę, więc przyznanie nagrody w żaden sposób nie ma charakteru losowego. Kolejnym argumentem wykluczającym uznania planowanych sondaży/plebiscytów za grę losową jest fakt, że nagrody będą finansowane ze środków zleceniodawców, a nie przez stronę. Głównym zaś założeniem planowanego badania sondażowego będzie poznanie opinii użytkowników danych produktów znajdujących się w ofercie handlowej zleceniodawców np. poznanie opinii na temat nowego wyposażenia standardowego samochodu, lub poznanie opinii na temat komfortu jazdy nowym modelem samochodu, czy stosunku respondentów do zakazu reklamy produktów leczniczych aptekach i wobec innych usług. Mając powyższe na uwadze strona wskazała, że planowane badanie sondażowe/plebiscyty nie są grą losową, brak w nim bowiem elementu przypadkowości, nie są organizowane na podstawie regulaminu, a przyznanie nagrody uzależnione jest od wykazania się wiedzą w danej dziedzinie przez uczestnika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia sprawy wyjaśnienia wymaga, że Sąd w dniu 25 lipca 2013 r. nie uwzględnił kolejnego wniosku pełnomocnika skarżącej o odroczenie terminu rozprawy. Przedmiotowy wniosek został wniesiony do Sądu faxem w dniu rozprawy. Do wniosku dołączono kopię zwolnienia lekarskiego udzielonego pełnomocnikowi skarżącej od 16 lipca 2013 r. do 29 lipca 2013 r. Należy dodać, że poprzednie dwa terminy rozpraw wyznaczonych na 9 kwietnia 2013 r. oraz 4 czerwca 2013 r. zostały odroczone na wniosek tego pełnomocnika umotywowany jego chorobą. Pełnomocnik organu oponowała wnioskowi o odroczenie rozprawy w dniu 4 czerwca 2013 r. oraz w dniu 25 lipca 2013 r. Należy dodać, że Sąd postanowieniem z dnia 4 czerwca 2013 r. wezwał pełnomocnika skarżącej do rozważenia przez niego możliwości skorzystania z instytucji pełnomocnika substytucyjnego. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 7 czerwca 2013 r. (k.71 akt sądowych). Pełnomocnik substytucyjny skarżącej nie został w tej sprawie ustanowiony a o terminie rozprawy wyznaczonej na 25 lipca 2013 r. został prawidłowo zawiadomiony zarówno pełnomocnik skarżącej jak i skarżąca spółka (zpo k.81, 82 akt sądowych). Na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. stawiła się jedynie pełnomocnik organu. Zgodnie z art. 99 p.p.s.a. Sąd może odroczyć jedynie posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. W myśl art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli Sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną Sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba, że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Jako przyczynę odroczenia rozprawy w dniu 25 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącej podała niezdolność do pracy wykazaną zwolnieniem lekarskim, na którym lekarz we wskazaniach zaznaczył, że chory może chodzić. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że nie jest to przeszkoda, której nie można przezwyciężyć, a tym samym nie jest to ważna przyczyna, uzasadniająca odroczenie rozprawy. Należy zauważyć, że przedłożone zwolnienie lekarskie zostało wystawione 15 lipca 2013 r. a więc na 10 dni przed terminem rozprawy. Ponadto, z wniosku o odroczenie rozprawy nie wynika, że radca prawny K. R. miała problem z ustanowieniem pełnomocnika substytucyjnego a możliwość ustanowienia pełnomocnika substytucyjnego nie została wyłączona w pełnomocnictwie udzielonym temu radcy prawemu (v. k. 39 akt sądowych). Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia należy uznać, że decyzja Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nie narusza prawa. Grami losowymi są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku, a warunki gry określa regulamin (art. 2 ust. 1 u.g.h.). Ilekroć w ustawie jest mowa o grach hazardowych, rozumie się przez to gry losowe, (...) o których mowa w art. 2 (art. 4 ust. 2 u.g.h.). Minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy (art. 2 ust. 6 u.g.h.). Zwrócenia uwagi wymaga, że to uprawnienie Ministra obejmuje ocenę czy gra losowa posiada cechy wymienione w ust. 1 art. 2 u.g.h., a nie czy należy do katalogu w nim zawartego. Zatem przyjąć należy, że każda gra o wygrane pieniężne lub rzeczowe i określona regulaminem, a wymieniona wprost w omawianym przepisie jest grą losową. Nie jest to jednak katalog zamknięty, bowiem uprawniony organ może decyzją rozstrzygnąć, że także gra spoza zawartego w art. 2 ust. 1 katalogu jest taką grą, jeżeli spełnia wskazane warunki. Do warunków tych należy, co nie jest sporne pomiędzy stronami, spełnienie łącznie trzech przesłanek: organizator oferuje nagrody rzeczowe lub pieniężne, wynik w szczególności zależy od przypadku, warunki gry określa regulamin. Zatem zasadniczym elementem gry losowej jest zależność jej wyniku od przypadku. Należy przy tym dodać, że przez "regulamin" należy rozumieć zasady (reguły) rządzące przedsięwzięciem sformułowanym we wniosku. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił i w efekcie uznał, że proponowane przez skarżącą przedsięwzięcie należy zakwalifikować jako grę losową w rozumieniu art. 2 ust. 1 ww. ustawy. Przedstawione przedsięwzięcie zawiera niewątpliwie element losowy, co kwestionuje skarżąca, a mianowicie wynik przedsięwzięcia tj. otrzymanie nagród przez uczestników zależeć będzie od przypadku gdyż wyłonienie uczestników będąc pierwszym (nieodzownym) etapem spornego przedsięwzięcia zawiera element losowy. W świetle wyjaśnień zawartych w piśmie spółki z [...] marca 2010 r. wyłanianie finalistów gry następuje przez system komputerowy spośród wszystkich osób, które wysłały sms. Nie zmienia tej oceny wprowadzenie na późniejszym etapie dodatkowego elementu w postaci konieczności odpowiedzi na pytanie. W grach, w których jeden z etapów zależy od przypadku, również wynik całej gry zależy od przypadku a w konsekwencji taka gra ma charakter losowy. W wyroku z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II GSK 1010/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, m.in., że przepis art. 2 ust. 1 ustawy o grach hazardowych należy tak wykładać, że w sytuacji, gdy wyniki jakiegokolwiek etapu określonej mianem konkursu gry jest przypadkowy, a więc niezależny od woli (wiedzy, zręczności) uczestnika gry, to należy przyjąć, że etap ten ma wpływ na ostateczny wynik gry, co przesądza o jej losowym charakterze. Powyższy pogląd Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela. W konsekwencji powyższego chybiony jest zarzut, iż Minister Finansów wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem prawa przez co Sąd zobowiązany byłby do jej uchylenia. Wbrew bowiem wywodom skargi uznanie przedmiotowego przedsięwzięcia za grę losową znajduje oparcie w stanie faktycznym sprawy, ustalonym na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, ocenionego w granicach prawem przyznanej organowi administracji swobody, która nie została naruszona dowolnością oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.