II OZ 1310/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 994/15 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 994/15 odrzucił zażalenie B. A. na postanowienie Sądu z dnia 21 kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2016 r. odmówił M. C. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 10 lutego 2016 r., umarzające postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie z jego skargi na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. W dniu 5 maja 2016 r. uczestniczka postępowania B. A. złożyła zażalenie na postanowienie z dnia 21 kwietnia 2016 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 10 maja 2016 r. wezwano B. A. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu sądowego B. A. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie opłaty od zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 22 czerwca 2016 r. o pozostawieniu powyższego wniosku bez rozpoznania. Wobec nieuwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, w wykonaniu zarządzenia z dnia 5 września 2016 r. B. A. została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 10 maja 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Powyższe wezwanie doręczono B. A. dniu 8 września 2016 r., jednakże pozostało ono bez odpowiedzi. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że B. A., pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach nieuiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, pozostawiła wezwanie Sądu bez odpowiedzi. Wskazał, że bezsprzecznie do dnia wydania postanowienia strona nie uiściła wpisu sądowego od zażalenia. Z tego powodu Sąd odrzucił zażalenie na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie B. A. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniosła, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia przyczyną odrzucenia zażalenia był brak jej odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu sądowego. Zarzuciła, że nie została poinformowana przez Sąd, że poza uiszczeniem wpisu konieczne jest również udzielenie pisemnej odpowiedzi na wezwanie w tym przedmiocie. Stwierdziła, że w tej sytuacji brak jego złożenia nie może skutkować odrzuceniem zażalenia, gdyż przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. nie przewiduje takiego rygoru. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od zażalenia pobiera się wpis sądowy. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, że zażalenie B. A. na postanowienie z dnia 21 kwietnia 2016 r. podlegało wpisowi sądowemu, jak też że została ona prawidłowo wezwana do jego uiszczenia zarządzaniem z dnia 10 maja 2016 r. a następnie do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 10 maja 2016 r. Przyznać rację należy stronie wnoszącej zażalenie, że przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. nie wiąże rygoru odrzucenia zażalenia z brakiem udzielenia przez stronę pisemnej odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia należnego wpisu sądowego (wykonania prawomocnego wezwania w tym przedmiocie), lecz z faktycznym niewykonaniem tego wezwania, tj. nieuiszczeniem wpisu. Poinformowanie Sądu o wykonaniu wezwania w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego oraz złożenie dowodu uiszczenia tego wpisu nie jest obowiązkiem strony, bowiem Sąd z urzędu winien ustalić, czy w dokumentach księgowych odnotowano stosowną kwotę tytułem należnego wpisu sądowego. Udzielenie przez stronę takiej pisemnej informacji jest jednak działaniem pożądanym, gdyż strona w ten sposób umożliwia Sądowi szybsze i łatwiejsze odnotowanie właściwego wpisu sądowego. Uwaga ta ma o tyle istotne znaczenie, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zaakcentował właśnie okoliczność braku udzielenia odpowiedzi na wezwanie w przedmiocie uiszczenia wpisu od zażalenia. Brak jest jednak podstaw, aby przyjąć, że Sąd odrzucił zażalenie właśnie z uwagi na nieudzielenie tej odpowiedzi. Sąd wskazał bowiem, że "bezsprzecznie, do dnia wydania niniejszego postanowienia B. A. nie uiściła wpisu sądowego od zażalenia". Argumentacja Sądu wskazuje zatem, że przez brak udzielenia odpowiedzi na wezwanie w przedmiocie uiszczenia wpisu od zażalenia Sąd rozumiał nie tylko nienadesłanie pisma informującego o uiszczeniu należnego wpisu, ale przede wszystkim niewykonanie wezwania do jego uiszczenia. Nie budzi zatem wątpliwości, że Sąd zbadał, czy należny wpis sądowy od zażalenia został uiszczony. Stwierdzenie zaś, że B. A. nie uiściła wpisu sądowego, było podstawą odrzucenia jej zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo, w wykonaniu wezwania z dnia 18 listopada 2016 r., Sąd pierwszej instancji przy piśmie z dnia 23 listopada 2016 r. nadesłał notatkę służbową, z której wynika, że B. A. w okresie od 8 września 2016 r. do 22 listopada 2016 r. nie uiściła wpisu sądowego od przedmiotowego zażalenia. Stwierdzić zatem należy, że w sprawie zaistniała przesłanka do odrzucenia zażalenia B. A. na postanowienie z dnia 21 kwietnia 2016 r., określona w art. 220 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zasadnie zatem odrzucił zażalenie Odnosząc się do argumentacji zażalenia należy zwrócić uwagę, że B. A. w zażaleniu w żaden sposób nie odniosła się do kwestii uiszczenia wpisu sądowego, o który była wzywana. Przyznała jedynie, że nie udzieliła pisemnej odpowiedzi na wezwanie Sądu, nie potwierdziła jednak ani nie zaprzeczyła, czy wpis ten uiściła zgodnie z wezwaniem. Naczelny Sąd Administracyjny zarządzeniem z dnia 18 listopada 2016 r. wezwał zatem B. A. do przedstawienia dowodu uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 21 kwietnia 2016 r. W odpowiedzi na powyższe przy piśmie z dnia 1 grudnia 2016 r. nadesłała ona potwierdzenie uiszczenia wpisu od zażalenia. Jak wynika z wygenerowanego elektronicznie dokumentu potwierdzenia przelewu skarżąca uiściła kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od zażalenia dopiero w dniu 1 grudnia 2016 r. (data dokonania polecenia przelewu). Dokonanie wpłaty kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od zażalenia nastąpiło po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności, liczonego od doręczenia B. A. wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 10 maja 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Wskazany termin upłynął z dniem 15 września 2016 r., zatem uiszczenie wpisu po tym terminie jest równoznaczne z jego nieuiszczeniem i nie mogło skutkować odmienną oceną prawidłowości zaskarżonego postanowienia z dnia 29 września 2016 r. Na marginesie wskazać należy, że kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu od odrzuconego zażalenia podlegać będzie zwrotowi w myśl art. 232 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.