II FZ 906/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. K. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2445/15 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 2 lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: oddalić zażalenie. Decyzją z dnia 26 sierpnia 2014 r. burmistrz miasta ustalił H. K. (dalej: skarżący) wymiar podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 72 zł. Powyższej decyzji skarżący zarzucił niekonsekwencję i zaniechanie opodatkowania nieruchomości corocznie, a wyłącznie jednorazowo w ciągu 5 lat wstecz. Zaznaczył, że skoro organ czekał tyle lat z wydaniem decyzji, to skarżący nie powinien płacić SKO w Warszawie podzieliło stanowisko organu I instancji. Skarżący wniósł skargę do WSA (karta nr 2). Następnie skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi (karta nr 6). Wpis został ustalony stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm. – dalej: rozporządzenie). Wysokość wpisu została ustalone przy uwzględnieniu, że sporna między stronami kwota wynosi 72 zł. W takiej wysokości bowiem organ I instancji ustalił zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Wpis wynosi 100 zł bowiem wpis zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Jeżeli należność pieniężna wynosi mniej niż 10.000 zł (jak w niniejszej sprawie – wynosi ona bowiem 72 zł) to wpis wynosi 4% tej kwoty, jednak nie mniej niż 100 zł. 4% z kwoty 72 zł to 2,88 zł. Jednak ustawodawca wyraźnie wskazał, że nie może to być kwota mniejsza niż 100 zł. W "odwołaniu od zarządzenia" skarżący podniósł, że "nie skarżył żadnej kwoty i nie wie skąd sąd wziął taką kwotę. Skarżył od zawsze zaniedbania starosty i burmistrza o nieuzasadnioną zwłokę w naliczeniu wymiaru podatkowego". Skarżący wniósł o zmianę decyzji w sprawie wpisu sądowego i anulowanie jej jako niezasadnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Skarżący wniósł zażalenie na wezwanie o uiszczenie wpisu. To, że pismo zatytułował "odwołanie" nie jest istotne. Ustawa przewiduje, że w takiej sytuacji można jedynie wnieść zażalenie, zatem pismo zostało potraktowane jak zażalenie, bez względu na jego tytuł. Skoro zażalenie dotyczy wezwania o uiszczenie wpisu to Sąd może się skupić tylko i wyłącznie na sprawdzeniu, czy wezwanie było prawidłowe. Sąd nie bada teraz zatem, czy organ mógł określić skarżącemu wysokość należności podatkowej, czy zrobił to w prawidłowej wysokości, czy zwlekał za długo i nastąpiło przedawnienie zobowiązania. Sąd skupia się tylko na wysokości wpisu. Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej zwana p.p.s.a. - od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Sporna należność pieniężna wynosi 72 zł. Gdy skarżący wniesie skargę, musi ją opłacić. Jeżeli tego nie zrobi – skarga zostanie odrzucona, czyli nie zostanie w ogóle rozpoznana. Sporna suma między skarżącym, a organem wynosi 72 zł – tyle bowiem wynosi należność w podatku od nieruchomości za 2009 r. Skarżący domaga się, by sąd zbadał, czy organ prawidłowo ustalił kwotę zobowiązania. Jeżeli skarżący chce, by sąd zbadał tę kwestię – musi skargę opłacić. Jeżeli sąd po rozpoznaniu skargi wskaże, że zobowiązanie podatkowe w podatku zostało nieprawidłowo ustalone, czyli przyzna racje skarżącemu – to skarżący dostanie od organu zwrot kwoty, która uiścił w ramach wpisu. Stosownie do art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Tym samym konieczne jest, by skarżący uiścił kwotę wpisu od skargi, jeśli chce, by skarga została w ogóle rozpoznana. Jeżeli sąd przyzna "rację" skarżącemu – organ zwróci skarżącemu kwotę, która skarżący uiścił (100 zł), by dochodzić swoich praw przed sądem. Powyższe wezwanie było prawidłowe. Zażalenie jest niezasadne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia