II OSK 1445/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant asystent sędziego Anita Lewińska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1183/13 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. prostuje z urzędu oznaczenie strony zawarte w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1183/13 w ten sposób, że w miejsce słów: "D. K." wpisuje słowa: "D. K.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1183/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o warunkach zabudowy, oddalił skargę. Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. D. i R. D. od decyzji Wójta Gminy Krzymów z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] o odmowie w trybie wznowienia postępowania uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy Krzymów z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego w części na pomieszczenia usługowe (stolarnia) i w części na pomieszczenia mieszkalne na działce nr [...] położonej w m. G., gm. K., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozpoznając sprawę Sąd wywodził, że osią sporu w sprawie jest kwestia, czy A. D. i jej mężowi R. D. przysługiwał przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., w zakończonym decyzją Wójta Gminy Krzymów z dnia [...] maja 2012 r. postępowaniu i w związku z tym, w przypadku pozytywnej odpowiedzi, czy nie wzięli oni udziału bez własnej winy w tymże zakończonym postępowaniu. Sąd przytoczył istotne fakty. Pismem z dnia 22 lutego 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 25 lutego 2013 r. A. D. i R. D. zażądali wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy Krzymów z dnia [...] maja 2012 r. Wskazali, że w dniu sporządzenia pisma, a więc 22 lutego 2013 r., uzyskali w Starostwie Powiatowym w Koninie informację o fakcie wydania decyzji. Podnieśli, że jako właściciele działki sąsiedniej o nr [...] domagają się uznania ich za strony w tym postępowaniu. Tym samym jako przyczynę żądania wznowienia postępowania podnieśli oni okoliczność określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., że jako strony bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnił, że organ I instancji, a w rezultacie również organ odwoławczy, trafnie uznał, że A. D. i R. D. zgodnie z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. złożyli podanie o wznowienie postępowania w terminie miesiąca od dnia, w którym dowiedzieli się o decyzji. Nie widząc konieczności szerszych wyjaśnień w tym zakresie, wystarczy wskazać, że złożyli oni podanie o wznowienie w dniu, w którym dowiedzieli się o decyzji (22 lutego 2013 r.). Sąd podzielił również stanowisko organów orzekających, zgodnie z którym ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna, gdyż ustalenie, czy zachodzą podstawy wznowienia, może nastąpić wyłącznie w toku wznowionego postępowania. Innymi słowy jeśli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 k.p.a. Trafnie zatem Wójt Gminy Krzymów wydał na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. o wznowieniu postępowania zakończonego jego decyzją z dnia [...] maja 2012 r. i dopiero następnie przeszedł do oceny przyczyn wznowienia. Sąd nie podzielił stanowiska organu I instancji oraz stanowiska skarżącego D. K. co do uznania, że A. D. jako właścicielce działki nr [...] nie przysługiwał przymiot strony w zakończonym decyzją Wójta Gminy Krzymów z dnia [...] maja 2012 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego w części na pomieszczenia usługowe (stolarnia) i w części na pomieszczenia mieszkalne na działce nr [...] położonej w m. G., gm. K. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego co do sposobu określenia przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w oparciu o przepis art. 28 k.p.a., w tym w szczególności w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że obiektywną legitymację strony, bowiem interes prawny określonego podmiotu, wynikający z prawa materialnego, jest konstytutywnym elementem, sprawy administracyjnej (T. Kiełkowski, Sprawa administracyjna, Kraków 2004, s. 51–52). Innymi słowy stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego, Przy czym, co istotne interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., może wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego należącej do każdej gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego. Sąd podzielił pogląd, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy krąg stron powinien być określany możliwie szeroko, z uwzględnieniem zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, a stroną w tym postępowaniu będą również, w zależności od okoliczności, właściciele lub użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji. Zatem uczestnikami postępowania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości przeznaczonych pod inwestycje oraz właściciele i użytkownicy wieczyści terenów bezpośrednio sąsiadujących z terenami, na których będzie realizowana inwestycja oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na które oddziałuje zamierzenie (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., II OSK 1697/12, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsagov.pl). Przechodząc do okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że poza sporem jest, że A. D., jedna z osób wnioskujących o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy Krzymów z dnia [...] maja 2012 r., jest właścicielką działki nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji (działka nr [...]) polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego w części na usługowy (stolarnia) i w części na mieszkalny. Wynika to z wypisu z rejestru gruntów (k. 47 akt adm.) aktualnego na dzień 22 maja 2013 r. W związku z tym należało ustalić, czy należało uznać ją za stronę w postępowaniu zakończonym wspomnianą decyzją z [...] maja 2012 r. Tym samym należało stwierdzić, czy posiadała ona interes prawny uprawniający ją do udziału w tym postępowaniu. Szczególnie istotną okolicznością, na którą zwrócił uwagę organ odwoławczy jest fakt, że na działce nr [...] należącej do A. D. istnieje budynek mieszkalny dwukondygnacyjny jednorodzinny, gdy tymczasem postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla zaplanowanej inwestycji na sąsiedniej o nr geod. [...] dotyczyła zmiany sposobu użytkowania z budynku gospodarczego na usługowy (w części) polegający na utworzeniu stolarni, w pozostałej części zaś na mieszkalny. Faktem jest, że rozmiary określonej przez inwestora stolarni nie kwalifikowały do uznania jej za przedsięwzięcie mogące choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dz. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Przepis § 3 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia określa bowiem, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. tartaki i stolarnie posiadające instalacje do impregnacji drewna lub o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 10.000 m3 drewna na rok. Tymczasem inwestor – D. K. charakteryzując inwestycje na etapie składania wniosku o ustalenie warunków zabudowy oświadczył, że nie będzie posiadał instalacji do impregnacji drewna, a przerób drewna w nowopowstałej stolarni nie będzie przekraczał 180 m3/rok. Niemniej jednak trafnie zwrócił uwagę organ II instancji, że w zamiarze inwestora przedsięwzięcie to ma powstać w bliskim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej na działce nr [...] należącej do A. D. A. D. wskazała, że stolarnia znajduje się ok. 10 m od granicy należącej do niej nieruchomości. Działki rozgradza betonowe ogrodzenie, co przy pracy związanej ze stolarnią na zewnątrz budynku generuje znaczny hałas, który rezonuje o ten właśnie płot. A. D. udokumentowała zdjęciami okoliczność, iż prace stolarskiej i lakiernicze prowadzone są nie tylko wewnątrz budynku, ale i na zewnątrz, co powoduje nie tylko znacznym rozmiarów hałas, ale i odór z używanych farb i lakierów. Skarżący podniósł zaś, że budynek Państwa D. oddalony jest o ok. 40 m od stolarni, zaś od stolarni do granicy działek [...] i [...] jest ok. 12 m. Zaznaczył, że nie prowadzi działalności stolarskiej na zewnątrz budynku (na terenie posesji), bowiem nie jest to możliwe ze względów technologicznych. Mając powyższe dowody w ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie uznał, że ze względu na ochronę interesu prawnego wynikającego z art. 140 Kodeksu cywilnego właścicielka nieruchomości nr [...] posiada przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Wójta Gminy Krzymów z dnia [...] maja 2012 r. Na sposób wykonywania oraz korzystania z prawa własności jako najszerszego spośród praw rzeczowych niewątpliwie wpływa prowadzona, a wedle decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2012 r. zamierzona, działalność gospodarcza polegająca prowadzeniu stolarni. Lokalizacja tego rodzaju działalności na działce o nr [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie w stosunku do nieruchomości nr [...] należącej do A. D., wpływa na zagospodarowanie i korzystanie z przysługującego jej prawa własności. Sąd podkreślił, że zgoda na zmianę sposobu użytkowania budynku na sąsiedniej nieruchomości zmienia funkcję tegoż terenu i pośrednio wpływa na możliwości ustalenia funkcji dla terenów znajdujących się w najbliższym otoczeniu. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu określa, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji m.in. funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Tym samym zgoda na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na działce sąsiedniej względem działki należącej do A. D. wpływa na sposób zagospodarowania tej ostatnio wymienionej. Innymi słowy rzutuje na możliwości zagospodarowania tej nieruchomości. Ponadto potwierdzona przez A. D. w toku postępowania odwoławczego okoliczność wykonywaniu licznych prac związanych z prowadzeniem stolarni nie tylko wewnątrz budynku, ale i na zewnątrz jego, wprowadzać może uciążliwości na działce sąsiedniej z działką nr [...] w postaci nadmiernego hałasu, odorów powstałych na skutek stosowania w stolarni farb i lakierów. Zważyć przy tym należy, iż tak rolą Sądu, jak i organów orzekających nie było ustalenie, czy doszło do naruszenia interesu prawnego A. D., a więc czy rzeczywiście w sposób niezgodny z prawem dochodzi do naruszenia jej uprawnień właścicielskich na skutek wydania decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2012 r. Niezbędnym było jedynie ustalenie, czy istnieje norma prawa materialnego, która pozwala uznać, że A. D. powinna posiadać przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Interes taki trafnie Kolegium dostrzegło w przepisie art. 140 k.c. Odnosząc się do zarzutu skarżącego jakoby organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny jedynie dowodów przedłożonych przez stronę przeciwną – A. D. oraz niedokonanie weryfikacji tychże dowodów, Sąd uznał, że nie jest on zasadny. Przepis art. 80 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ odwoławczy po przedstawieniu w sposób wyczerpujący przebiegu postępowania, wyjaśnił, iż w przeciwieństwie do twierdzeń skarżącego należało dać wiarę stanowisku A. i R. D., którzy podważając twierdzenia skarżącego przedłożyli zdjęcia obrazujące faktyczne działania związane z dokonaną zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na stolarski (w części). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest znacznie uciążliwe, bowiem obejmuje działalność gospodarczą polegającą na obróbce drewna i w związku z tym wpływa na komfort życia właścicielki nieruchomości nr [...]. Organ II instancji wyjaśnił, że z uwagi na skalę przedsięwzięcia pogorszeniu uległa jakość powietrza (znacząco wzrosła emisja pyłów, zwiększył się odór lakieru i farb) oraz zwiększył się poziom hałasu związany z funkcjonowanie stolarni. W ocenie Sądu nie sposób podważyć twierdzeń organu odwoławczego, wziąwszy pod uwagę, iż uprzednio obiekt ten miał charakter gospodarczy, w którym nie prowadzono żadnej działalności usługowej, która mogłaby generować wspomniane uciążliwości. W związku z tym, samo to wyjaśnienie Kolegium pozwala uznać, że organ ustosunkował się w zgodzie z art. 80 k.p.a. do stanowiska skarżącego, który podważał argumentację strony przeciwnej dotyczącą uciążliwości prowadzonego przez niego zakładu stolarskiego. Sąd nie podzielił też stanowiska skarżącego, jakoby w sprawie organy orzekające powinny były zastosować przepisy Prawa budowlanego (w szczególności art. 3 pkt 22) celem ustalenia obszaru oddziaływana obiektu objętego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy zakończone decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Podstawą do sprawdzania przez organ posiadania przez stronę interesu prawnego w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może być treść przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten stanowi lex specialis do art. 28 k.p.a. i może mieć zastosowanie, zgodnie z jego brzmieniem, wyłącznie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2007 r., II OSK 462/06, Lex nr 362459). W rezultacie nie można również uznać, by przy ustalaniu na podstawie art. 28 k.p.a., komu przysługuje w sprawie interes prawny, należało posługiwać się zdefiniowanym w art. 3 pkt 22 Prawa budowlanego pojęciem "obszaru oddziaływania obiektu". Pojęcie to jest bowiem immanentnie związane (stanowi element) z określeniem zakresu stron w postępowaniu o pozwoleniu na budowę, nie zaś w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Sąd podzielił również argumentację Kolegium w zakresie konieczności wyjaśnienia przez organ I instancji, jak wygląda sytuacja prawna R. D., w szczególności zaś, czy posiada on jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości nr [...]. Trafnie organ II instancji dostrzegł, że z wypisu z rejestru gruntów wynika, iż jedyną właścicielką tej nieruchomości jest A. D., jednakże wymienione przez R. D. akty notarialne z 2006 i 2009 r. rodzą pewne wątpliwości co do przedmiotu własności działki nr [...]. Jednocześnie Kolegium, powołując się na twierdzenia R. D. wskazało, że gdyby wywodził on interes prawny jedynie z faktu bycia mężem wyłącznej właścicielki nieruchomości nr [...], zamieszkiwania z nią i z dziećmi, organ I instancji zobowiązany byłby zakończyć postępowanie z jego wniosku jako bezprzedmiotowe umorzeniem (art. 105 k.p.a.). W związku z powyższym, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), oddalił skargę. A. K. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, na zasadzie art. 173, art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) zarzucając naruszenie: –/ przepisów postępowania polegające na naruszeniu art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (p.u.s.a.)., art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., tj. bezkrytycznym przyjęciu stanu faktycznego ustalonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Naruszenie ww. przepisów polega na zignorowaniu przez Sąd I instancji obowiązku zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4, obejmującego nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (art. 3 § 1). Uzasadniony jest zarzut, iż Sąd I instancji nie może ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił organ, lecz powinien wskazać, które ustalenia zostały przez niego przyjęte, a które nie. W konsekwencji przyjęcie przez Sąd I instancji stanu faktycznego, który organ administracji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten nie wskazuje, bowiem na obowiązek przedstawienia jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (tak m.in. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). Należy uznać za wadliwe przyjęcie przez Sąd I instancji, iż prawidłowe było uznanie przez organ administracji za wystarczające dowody w postaci fotografii, aby stwierdzić, iż zamierzenie inwestycyjne jest znacznie uciążliwe i wpływa na komfort życia właścicieli działki nr [...]. Sąd I instancji bezkrytycznie przyjął, ustalenia organu administracji, iż dowody w postaci fotografii pozwalają na poczynienie ustalenia o skali przedsięwzięcia, pogorszeniu, jakości powietrza (rzekomy wzrost emisji pyłów), zwiększeniu poziomu hałasu. Uzasadniony jest zarzut, iż tego rodzaju dowody (dokumentacja fotograficzna) nie pozwalają na uznaniu za udowodnione pogorszenie, jakości powietrza czy zwiększenie poziomu hałasu. Organ administracji przeprowadził postępowanie dowodowe nie dokonując właściwej oceny stanu faktycznego, bez wyczerpującej oceny materiału dowodowego, a więc z naruszeniem przepisów art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., co skutkuje tym, iż Sąd I instancji wyrokował bezkrytycznie w oparciu o ustalenia organu administracji poczynione z naruszeniem przepisów prawa. Należy zważyć, że mimo naruszenia przez organ administracji art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., Sąd I instancji nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Wskazane naruszenia przepisów postępowania są tak poważne, iż z pewnością mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; – prawa materialnego: – poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego polegającą na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej wyrażonej w art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, tj. uznaniu, iż Państwo A. i R. D. powinni występować w charakterze strony w sprawie dotyczącej warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego w części na pomieszczenie usługowe (stolarnia) i w części na pomieszczenia mieszkalne na działce nr [...] położonej w miejscowości G., gmina K. Niewłaściwe zastosowanie art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego spowodowało wadliwe określenie kręgu osób, które miałyby występować w charakterze strony w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego w części na pomieszczenie usługowe (stolarnia) i w części na pomieszczenie mieszkalne na działce nr [...] (m. G., gm. K.). – polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzucił, iż Sąd i instancji przytoczył brzmienie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i poprzestał na stwierdzeniu, że zgoda na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na działce sąsiedniej względem działki należącej do A. D. wpływa na sposób jej zagospodarowania. Innymi słowy, zdaniem Sądu I instancji, rzutuje na możliwość zagospodarowania tej nieruchomości. Zarzucił, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie, ani Sąd I instancji nie dokonały analizy przesłanek wskazanych w powołanym przepisie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nieuprawnione jest, więc powoływanie przepisów ww. ustawy dla wywodzenia istnienia wpływu inwestycji na działce [...] na sposób zagospodarowania działki nr [...]. Na tych podstawach wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, 2) rozpoznanie skargi, 3) ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji, 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są zasadne. Sąd prowadząc kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z [...] września 2013 r. nr [...] nie naruszając art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i w pełni zachował standardy wymagane przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut naruszenia art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest zasadny, Sąd nie uchylił się od kontroli decyzji, a poddał kontroli jej zgodność z prawem, nie naruszając art. 3 § 1, zastosowanie bowiem środków jest uzależnione od wyników tej kontroli. Nie naruszył art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stan faktyczny został w uzasadnieniu w sposób pełny i wyczerpujący przedstawiony w zakresie rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy Krzymów z [...] maja 2012 r. znak: [...]. Rozpoznanie i rozstrzygniecie zostało ograniczone wyłącznie do ustalenia interesu prawnego A. D. i R. D. Przedmiotem w związku z tym nie było ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy ustalenia warunków zabudowy terenu dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego w części na pomieszczenie usługowe (stolarnia) i w części na pomieszczenie mieszkalne na działce nr [...] położonej w m. G., gm. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie decyzją z [...] września 2013 r. nr [...], uchyliło decyzję Wójta Gminy Krzemów z [...] kwietnia 2013 r. i sprawę ustalenia warunków zabudowy przekazało, na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Sprawy tej Wójt Gminy Krzemów nie rozpoznał w toku postępowania w sprawie wznowienia postępowania, ograniczając się wyłącznie do ustalenia co do przyznania przymiotu strony A. D. i R. D. Sąd dokonując kontroli w zakresie rozstrzygnięcia sprawy nie naruszył art. 145 § 1 lit. a/ i c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie nie dawała podstaw do zastosowania środków prawnych wobec decyzji – uchylenia decyzji. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". W zaskarżonym wyroku Sąd w pełni zasadnie ocenił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Artykuł 6 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 647), stanowi o prawie ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Daje to właścicielowi nieruchomości położonej przy nieruchomości objętej ustaleniem warunków zabudowy przymiot strony. Z reguły dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) wynika interes prawny właściciela nieruchomości położonej przy nieruchomości objętej ustaleniem warunków zabudowy. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez uwzględnienie przy wyprowadzeniu interesu prawnego A. D. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 156 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny sprostował sentencję wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie oczywistej omyłki nazwiska skarżącego. Z akt sprawy wynika, że skargę wniósł D. K., a w sentencji omyłkowo wpisano "K.".