II FSK 3590/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA (del.) Jan Grzęda (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. S.A. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 455/13 w sprawie ze skargi R. S.A. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Legnicy z dnia 29 października 2012 r. nr FN.RPO.3120.526.5.2012.XV w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 9 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 455/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") oddalił skargę R. Spółki Akcyjnej w L. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta L. z 29 października 2012 r. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikało co następuje. Spółka wniosła o udzielnie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Opisując stan faktyczny stanowiący kanwę dla żądanej interpretacji, stwierdziła, że w ramach działalności gospodarczej zajmuje się m. in. organizacją budowy domów, obiektów biurowych i handlowych oraz wynajmem powierzchni użytkowych. Działalność prowadzi na terenie miasta L.. W latach 2007-2009 spółka korzystała z pomocy horyzontalnej, polegającej na zwolnieniu z podatku od nieruchomości, przyznanej na podstawie uchwały nr [...] Rady Miejskiej L. z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie przyjęcia Programu pomocy horyzontalnej na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw na terenie miasta L. (Dz. Woj. [...] z 2005 r., nr 255, poz. 4316 – dalej: Uchwała) Spółka ma też prawo do korzystania z tej pomocy w latach kolejnych. Pomoc horyzontalną przyznano spółce w związku z tym, że nabyła, celem prowadzenia działalności gospodarczej na terenie miasta L., szereg działek gruntu (niezabudowanych, zabudowanych) wraz ze znajdującymi się na nich budynkami i budowlami. Następnie poczyniła znaczne nakłady na posiadane na terenie miasta L. nieruchomości, w szczególności rozpoczęła budowę galerii handlowej, w której obecnie prowadzi działalność operacyjną. Przed rozpoczęciem planowanej inwestycji spółka w dniu 14 grudnia 2006 r. złożyła do Prezydenta Miasta L. wnioski o zwolnienie z podatku od nieruchomości w 2007 r. położonych w Legnicy i nalężących do spółki czterech, indywidualnie określonych we wniosku działek gruntu. Podstawą zwolnienia z podatku od nieruchomości, o które wnosiła spółka, był § 1 ww. uchwały Rady Miasta L., stanowiący że zwalnia się od podatku od nieruchomości na okres 5 lat (...) nieruchomości lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz grunty pod tymi nieruchomościami, będące w posiadaniu podatników dokonujących nowych inwestycji. Przy czym nową inwestycją, zgodnie z § 2 ust. 1 ww. Uchwały, są związane z rozbudową przedsiębiorstwa poniesione nakłady finansowe w środki trwałe. Spółka spełniła przesłanki zwolnienia określone w § 1 ww. Uchwały i decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia 16 maja 2007 r. uzyskała zwolnienie z podatku od nieruchomości w 2007 r.. W 2007 r. spółka spełniła warunek dotyczący wielkości nakładów, wobec czego w następnych latach złożyła kolejne wnioski o zwolnienie z podatku od nieruchomości na lata 2008 i 2009 i uzyskała zwolnienie od podatku od nieruchomości. Spółka zamierza złożyć wniosek o zwolnienie w latach 2010-2011. W 2009 r. spółka sprzedała składniki majątku znajdujące się na wskazanych działkach gruntu, a obecnie rozważa sprzedaż następnych, ale nadal będzie prowadzić na terenie miasta L. dotychczasową działalność związaną z prowadzeniem galerii handlowej, przynajmniej 5 lat od momentu zakończenia budowy tej galerii. Na gruncie tak opisanego zdarzenia przyszłego spółka zapytała: jakie spoczywają na niej obowiązki w razie sprzedaży części składników majątku spółki związanych z działkami gruntu wyszczególnionymi we wniosku o zwolnienie z podatku od nieruchomości z 2006r. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, stwierdziła, że sprzedaż pojedynczych składników majątku spółki, będących nieruchomościami, związanymi z działkami gruntu zgłoszonymi przez spółkę we wniosku z 2006 r., nie będzie oznaczała utraty zwolnienia, pod warunkiem, że spółka nadal będzie prowadzić działalność gospodarczą związaną z rozbudowanym przedsiębiorstwem – galerią handlową. Strona wskazała na przepis § 10 ust. 5 pkt 2 Uchwały i stwierdziła, że jednym z warunków korzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości jest to aby działalność związana z rozbudowanym przedsiębiorstwem była prowadzona przez co najmniej 5 lat od dnia zakończenia rozbudowy. Podkreśliła, że warunkiem zwolnienia w podatku od nieruchomości jest wyłącznie prowadzenie działalności przez 5 lat. Ani Uchwała, ani powołane w tej Uchwale przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L. 10 z 13.01.2001 r. z e zm. – dalej : Rozporządzenie WE) nie formułują warunków, że spółka musi być właścicielem wszystkich posiadanych przez siebie składników majątkowych przez okres prowadzenia inwestycji, czy też przez okres 5 lat od zakończenia inwestycji, tak jak uregulowano to np. w § 5 Uchwały w odniesieniu do wartości niematerialnych i prawnych zakupionych w ramach inwestycji. Spółka, powołując się na wykładnię gramatyczną § 1 Uchwały, wskazuje, że zwolnieniu podlegają wszystkie składniki majątku będące nieruchomościami, położone na terenie gminy, które znajdują się w posiadaniu spółki i są związane z działalnością gospodarczą. Z wykładni tej nie wynika, że wszystkie składniki majątku podlegające zwolnieniu muszą być bezpośrednio związane z rozbudową przedsiębiorstwa – czyli budową galerii handlowej - część składników majątkowych może mieć z rozbudową przedsiębiorstwa związek pośredni. Wobec takiego unormowania zwolnienia przedmiotowego (tj. objęcie zwolnieniem wszystkich składników majątkowych spółki), nie do przyjęcia jest twierdzenie, że sprzedaż jednego składnika majątkowego, np. będącego tymczasowym funkcjonalnym zapleczem dla budowy galerii handlowej, pozbawiałaby spółkę zwolnienia z podatku od nieruchomości, którego podstawą są kilkumilionowe nakłady na rozbudowę przedsiębiorstwa – galerii handlowej. Podsumowując spółka stwierdziła, że w przypadku sprzedaży części składników majątku spółki związanych z działkami gruntu wyszczególnionymi we wniosku z 2006 r. o zwolnienie z podatku od nieruchomości, spółka powinna skorygować pierwotne wnioski o zwolnienie z podatku od nieruchomości, jak również skorygować dokumenty, określające wysokość nakładów poniesionych przez spółkę, o wartość nakładów odnoszących się do sprzedanych składników majątku. Jeśli zmniejszenie wartości nakładów spowoduje że limit maksymalnej dopuszczalnej pomocy w poszczególnych latach jest mniejszy niż kwota otrzymanej pomocy, spółka ma obowiązek zwrotu otrzymanej pomocy w części przekraczającej kwotę maksymalnego limitu, w trybie § 14 ust. 1-3 Uchwały. Prezydent Miasta L. w interpretacji indywidualnej z dnia 29 października 2012 r. stanowisko wnioskodawcy uznał nieprawidłowe. Wyjaśnił, że warunkiem przyznania zwolnienia w ramach pomocy horyzontalnej dla małych przedsiębiorców, zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 1 lit. a) Uchwały, jest zainwestowanie ogółem w działalność gospodarczą prowadzoną na tych nieruchomościach kwoty przekraczającej równowartość 20.000 Euro, przy czym w pierwszym roku obowiązywania zwolnienia kwota poniesionych nakładów nie może być niższa niż 10.000 Euro. Ponadto, zgodnie z § 10 ust. 5 Uchwały, warunkiem uzyskanie pomocy horyzontalnej jest także: (1) udział własny przedsiębiorcy w nakładach związanych z nową inwestycją, wynoszący co najmniej 25 %, przy czym przez udział własny należy rozumieć środki, które nie zostały uzyskane w związku z udzieloną pomocą publiczną, w szczególności w formie kredytów preferencyjnych oraz dopłat do oprocentowania kredytów preferencyjnych, gwarancji i poręczeń na warunkach korzystniejszych od oferowanych na rynku; (2) prowadzenie działalności gospodarczej związanej z nową inwestycją przez co najmniej pięć lat od dnia zakończenia inwestycji; (3) złożenie wniosku przed rozpoczęciem inwestycji. Przepis § 14 Uchwały nakład na podatnika obowiązek powiadomienia organu podatkowego o utracie warunków zwolnienia i określa skutki zarówno utraty warunków zwolnienia, jak i braku zawiadomienia. W ocenie Prezydenta L. spółka spełniła warunki uprawniające do przyznania pomocy w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości przedmiotowych nieruchomości. Indywidualne zwolnienie obejmowało lata 2007-2011. W 2009 r. spółka zbyła cześć jednej z nieruchomości objętych zwolnieniem dotyczyło to zbycia lokalu wraz z przynależnymi gruntami. Zdaniem organu interpretacyjnego, treść § 10 ust. 5 pkt 2 Uchwały jest jasna i precyzyjna. Zwolnieniem od podatku od nieruchomości objęto tych przedsiębiorców, którzy prowadzić będą działalność gospodarczą związaną z nową inwestycją przez co najmniej 5 lat od dnia zakończenia inwestycji. Prezydent wskazał też na § 1 Uchwały, który stanowi, że nieruchomości lub ich części oraz grunty pod tymi nieruchomościami muszą być w posiadaniu podatnik który dokonał tej inwestycji. Podobnie reguluje to art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Posiadanie nieruchomości jest, zdaniem organu, oprócz prowadzenia działalności, warunkiem uzyskanie zwolnienia. Zwolnienie ma charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy. Jeśli zatem podatnik wyzbywa się nieruchomości lub zaprzestaje prowadzenia działalności gospodarczej, to zgodnie z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wygasa obowiązek podatkowy w tym zakresie. Wraz z wygaśnięciem obowiązku podatkowego wygasa prawo do zwolnienia z podatku. Prezydent L. stwierdził, że wyzbycie się przez spółkę części majątku związanego z inwestycją objętą zwolnieniem podatkowym jest równoznaczne z tym, że spółka nie prowadzi działalności z wykorzystaniem inwestycji, na którą wcześniej otrzymała zwolnienie podatkowe. Wskazał także, że § 1 Uchwały daje podatnikowi prawo wyboru czy ubiega się o zwolnienia z podatku całej nieruchomości, czy tylko części nieruchomości tj. tych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jeśli przed rozpoczęciem inwestycji wnioskodawca nie złożył wniosku o zwolnienie części nieruchomości, nie może, na podstawie przepisów Uchwały, ubiegać się o korektę wcześniej złożonego wniosku, który obejmował całość nieruchomości, gdyż byłoby to sprzeczne z §10 ust. 5 pkt 3 Uchwały. Powołany przepis wprowadza warunek uzyskanie zwolnienia w postaci złożenia wniosku przed rozpoczęciem inwestycji. Integralną częścią wniosku jest oświadczenie o wysokości nakładów poniesionych na tę inwestycję. Ponadto, zgodnie z przepisem § 10 ust. 3 Uchwały, wielkość środków publicznych przeznaczonych na udzielenie pomocy w ramach programu określa organ stanowiący Gminy. W ocenie organu podatkowego, spółka utraciła warunki do korzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, wynikającego z wniosku złożonego w związku z nową inwestycją prowadzoną na jednej z nieruchomości położonej, gdyż sprzedała część tej nieruchomości. Dokonując sprzedaży spółka uchybiła przepisowi § 10 ust. 5 pkt 2 Uchwały, który zobowiązywał ją do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z nową nieruchomością przez co najmniej 5 lat od dnia zakończenia inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucając: – błędną wykładnię § 10 ust. 5 w zw. z § 1 Uchwały w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. z 2010 r., Dz. U. Nr 95 Poz. 613 ze zm. dalej "u.p.o.l."), polegającą na błędnym uznaniu, że sprzedaż przez skarżącą spółkę jednego z kilku składników majątkowych, będących elementem inwestycji (nieruchomości), ale nie stanowiących całości inwestycji, znajdujących się na terenie miasta Legnicy, może powodować obowiązek zwrotu przez skarżącą całej kwoty pomocy udzielnej w odniesieniu do danej inwestycji. – błędną wykładnię § 10 ust. 5 pkt 2 Uchwały przez stwierdzenie, że po sprzedaży nawet jednego, drobnego składnika majątkowego stanowiącego część składową inwestycji, skarżąca nie prowadzi już działalności gospodarczej związanej z nową inwestycją, mimo że de facto taką działalność bez żadnej zmiany w dalszym ciągu prowadzi; – błędną wykładnię § 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 Uchwały, polegającą na błędnym uznaniu, że posiadanie wszystkich składników nieruchomości (inwestycji) objętej zwolnieniem należy do katalogu warunków wymienionych w § 8 ust. 2 pkt 1 Uchwały, których utrata powoduje utratę w całości prawa do pomocy horyzontalnej (tj. zwolnienia z podatku od nieruchomości w odniesieniu do danej inwestycji nieruchomości), mimo braku ku temu podstawy prawnej; – art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14b § 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. nr 749 ze zm. – dalej: O.p.) przez sporządzenie uzasadnienia interpretacji bez wskazania prawidłowego stanowiska w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uzasadniając oddalenie skargi stwierdził, że zaskarżona interpretacja nie naruszała art. 14c § 2 w zw. z art. 14b § 1 o.p. W przedstawionym przez spółkę we wniosku stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, spółka nie wskazała szczegółowo ile i jakie inwestycje prowadzi na poszczególnych działkach gruntu i w związku z którymi z tych inwestycji wystąpiła w 2006 r. o zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie Uchwały. Nie wskazała jaką cześć i której z objętych zwolnieniem w od podatku od nieruchomości nieruchomości sprzedała i jaką część i której inwestycji (nieruchomości) zamierza sprzedać w przyszłości. Organ podatkowy, mając w tym zakresie wiedzą z urzędu (co do stanu faktycznego), jedynie na marginesie wskazał, że spółka złożyła wnioski dotyczące 4 nieruchomości i zbyła lokal wraz z gruntem na jednej z tych nieruchomości. Przedstawiając własne stanowisko, organ podatkowy w sposób jednoznaczny stwierdził, że utrata zwolnienia podatkowego dotyczy tej inwestycji która została w części sprzedana. Chybione są zatem zarzuty skarżącej. Sąd podkreślił, że skarżąca nie może domagać się od organu podatkowego odniesienia się do stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, którego nie przedstawiła we wniosku o wydanie interpretacji, ponieważ w przypadku interpretacji indywidualnych organ podatkowy nie ustala stanu faktycznego, a jedynie bazuje na tym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym), który wynika z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. WSA za trafne uznał również stanowisko co do merytorycznej oceny wniosku o udzielenie interpretacji. Sąd przypomniał, że uchwała została wydana na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.o.l oraz Rozporządzenia Komisji WE nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. i przewiduje zwolnienia z podatku od nieruchomości realizowane w ramach pomocy horyzontalnej. WSA stwierdził nadto, że przy obliczaniu wielkości pomocy horyzontalnej na wspieranie nowych inwestycji uwzględnia się: cenę nabycia gruntu, nakłady na budowle i budynki, nakłady na wyposażenie obiektów w środki trwałe związane z prowadzeniem działalności, w tym maszyny, urządzenia, narzędzia, przyrządy infrastrukturę techniczną, wyposażenie techniczne do prac biurowych (§ 4 Uchwały). Uwzględniane są zatem wszystkie wydatki ponoszone na nową inwestycję. Warunkiem przyznania pomocy, tym samym warunkiem zwolnienia z podatku od nieruchomości, jest m in.: – zainwestowanie w działalność prowadzoną na nieruchomościach wskazanych kwot (§ 8 ust. 2 pkt 1 lit.a i § 10 ust.5 pkt 1 Uchwały), oraz – prowadzenie działalności związanej z nową inwestycją przez co najmniej 5 lat od dnia zakończenia tej inwestycji (§ 10 ust. 5 pkt 2 Uchwały), oraz – złożenie wniosku o przyznanie zwolnienia przed rozpoczęciem inwestycji. (§10 ust. 5 pkt.3 Uchwały). Sąd stwierdził, że skoro skarżąca zbyła przed upływem 5 lat od zakończenia tej inwestycji i jak wynika z wniosku, spółka zamierza zbyć kolejne składniki majątkowe (nieruchomości) wchodzące w skład, objętych zwolnieniami na podstawie wniosków z 2006 r., nowych inwestycji, to takie działanie spółki zasadnie organ podatkowy uznał za skutkujące utratą warunków zwolnienia z podatku od nieruchomości co do całej inwestycji objętej wnioskiem. Spółka bowiem od daty sprzedaży części nieruchomości objętej zwolnieniem nie realizuje warunków wynikających z uchwały. Działalność gospodarcza prowadzona przez spółkę jest związaną jedynie z tą częścią nowej inwestycji, która pozostała jeszcze własnością spółki. Stosownie do § 1 Uchwały, zwolnieniem z podatku od nieruchomości na okres pięciu lat objęte są tylko te nieruchomości, które są w posiadaniu podatników dokonujących nowych inwestycji, zaś zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 2 i 3 przedsiębiorca może uzyskać pomoc pod warunkiem, że działalność gospodarcza związana z nową inwestycją, prowadzona będzie przez 5 lat od dnia zakończenia tej inwestycji, a wniosek złoży przed rozpoczęciem prac inwestycyjnych. Warunkiem uzyskania pomocy jest zatem nie tylko prowadzenie działalności gospodarczej przez 5 lat od dnia zakończenia nowej inwestycji, ale prowadzenie działalności związanej z nową inwestycją wskazaną we wniosku złożonym przed rozpoczęciem tej inwestycji. W ocenie WSA nie bez znaczenia jest także fakt, że przy obliczaniu wielkości pomocy horyzontalnej, która wpływa na wysokość zwolnienia z podatku od nieruchomości, uwzględniona została także wartość sprzedanej części nowej inwestycji (także tej którą w przyszłości spółka zamierza sprzedać). Spółka, dokonując zbycia części nowej inwestycji, którą we wniosku o zwolnienie z podatku od nieruchomości z 2006 r., wykazała jako w całości objętą zwolnieniem podatkowym (stanowiącą nową inwestycję) naruszyła warunki zwolnienia wskazane w § 1 i w § 10 ust. 5 pkt 2 Uchwały. Wobec powyższego spółka utraciła prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości w odniesieniu do tej inwestycji. Zasadnie podnosi organ podatkowy, że zgodnie z §1 Uchwały spółka mogła wnosić o zwolnienie jedynie części nieruchomość związanych z nową inwestycją, wnosząc jednak o zwolnienie w całości, winna dochować warunków zwolnienia także w odniesieniu do całej nieruchomości związanej z nowa inwestycją. Prawidłowo także organ podatkowy wskazał, że na gruncie przepisów Uchwały nie jest możliwa jakakolwiek korekta wniosku o zastosowanie zwolnienia w podatku od nieruchomości. Sąd uznał, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku zaktualizował się wynikający z § 14 uchwały obowiązek pisemnego powiadomienia organu podatkowego o utracie warunków zwolnienia. Sąd stwierdził też, że sam fakt, iż skarżąca nadal prowadzi działalność gospodarczą wykorzystując pozostałą część nowej inwestycji nie ma znaczenia dla zwolnienia z podatku od nieruchomości. Zwolnienie to jest bowiem zwolnieniem przedmiotowym, a nie zwolnieniem o charakterze podmiotowym, co w sposób jednoznaczny wynika z art. 7 ust. 3 u.p.o,l. Warunkiem korzystania ze zwolnienia przedmiotowego jest prowadzenie działalności, ale co słusznie podkreślał organ podatkowy z wykorzystaniem nowej inwestycji, jako całości, tj. w takiej postaci jaka została zgłoszona we wniosku o zastosowanie zwolnienia podatkowego. Stanowiska spółki nie potwierdza też przepis art. 4 ust. 3 i fine Rozporządzenia WE, który stanowi, że utrzymanie inwestycji przez okres pięciu lat od dnia jej zakończenia jest obligatoryjne tylko wówczas, gdy pomoc jest przyznana w wyższych pułapach przewidzianych dla pomocy regionalnej. Przepis ten nakłada na organ podatkowy stosujący Rozporządzenie obowiązek wprowadzenia w pewnych warunkach utrzymania inwestycji przez okres pięciu lat, nie zakazuje jednak wprowadzenia takiego obowiązku przez Państwo Członkowskie w przypadku przyznania pomocy w niższych pułapach. Skarżąca spółka nie zgodziła się z wyrokiem WSA i w złożonej skardze kasacyjnej zarzuciła temu sądowi: I. przepisów postępowania, a mianowicie: 1) naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez uzasadnienie wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności wobec niedoniesienia się do części zarzutów Skarżącej sformułowanych w skardze i argumentacji powołanej na ich uzasadnienie, dotyczącej w szczególności: a. prowadzenia przez Skarżącą działalności gospodarczej w oparciu o tą samą nową inwestycję, niezależnie od faktu zbycia jednego lokalu, który to fakt nie wpływa na możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o tą samą nową inwestycję oraz tożsamości pojęcia nowej inwestycji w rozumieniu Uchwały Rady Miejskiej z pojęciem przedsiębiorstwa, zgodnie z którym przedsiębiorstwem jest zespół składników majątkowych umożliwiających prowadzenie działalności, niezależnie od zbycia jednego lub kilku składników majątkowych wchodzących w skład całości, b. błędnego uznania przed organ podatkowy, iż posiadanie wszystkich składników nieruchomości (inwestycji) objętej zwolnieniem należy do katalogu warunków wymienionych w § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej, których utrata powoduje utratę w całości prawa do pomocy horyzontalnej (tzn. zwolnienia z podatku od nieruchomości) w odniesieniu do danej inwestycji (nieruchomości), mimo braku ku temu podstawy prawnej, co skutkuje niemożliwością poznania przez Skarżącą rzeczywistych motywów rozstrzygnięcia, 2) naruszeniu art. 146 § 1 ustawy P.p.s.a. poprzez nieuchylenie przez Sąd interpretacji indywidualnej organu podatkowego w oparciu o powołany przepis pomimo wydania jej z naruszeniem przepisów art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14b § 2 o.p., polegającym na pominięciu okoliczności, iż organ podatkowy nie udzielił odpowiedzi na pytania Skarżącej przedstawione we wniosku, w szczególności na pytania dotyczące skutków utraty prawa do pomocy horyzontalnej udzielonej w związku z realizacją jednej z inwestycji na terenie miasta L., w sytuacji realizacji pozostałych inwestycji dających prawo do pomocy horyzontalnej. II. przepisów prawa materialnego, poprzez: 1) błędną wykładnię § 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 10 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 1 uchwały nr XL/409/05 Rady Miejskiej L. z dnia 28 listopada 2005 roku (dalej - "Uchwała Rady Miejskiej") polegającą na błędnym uznaniu, że sprzedaż przez Skarżącą jednego lub kilku składników majątkowych, będących elementem inwestycji (nieruchomości), ale nie stanowiących całości inwestycji (nieruchomości), znajdujących się na terenie miasta. L., może skutkować utratą prawa do pomocy horyzontalnej, bowiem w sprawie nie występuje już cała inwestycja, a jedynie jej część;  2) błędną wykładnię § 1 uchwały, polegającą na błędnym wskazaniu, iż prawidłowe jest stanowisko zgodnie z którym pomoc horyzontalna w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości obejmuje wyłącznie nieruchomość będącą nową inwestycją, w sytuacji, gdy zgodnie z uchwałą, zwolnieniu podlegają wszystkie nieruchomości położone na terenie L., a więc jeżeli skarżąca korzysta z pomocy horyzontalnej w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości w związku z nową inwestycją, to pomoc przyznana w związku z tą inną inwestycją również obejmuje zwolnienie wszystkich nieruchomości skarżącej na terenie Miasta L.. Podnosząc tej treści zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Stwierdzić należy, że uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymagane tym przepisem elementy. Zawarte w orzeczeniu wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia jest wyczerpujące. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, na stronach 13-15 wyroku, znajduje się odniesienie do zarzutów dotyczących pojęcia "nowej inwestycji" jak i warunków utraty prawa do pomocy horyzontalnej. Zwięzłość wywodu w tym zakresie, wynikająca z konstrukcji przepisów uchwały, nie może zostać uznana za wadę dyskwalifikującą prawidłowe rozstrzygnięcie sądu I instancji. Sąd w niniejszym składzie nie podziela również zarzutu naruszenia art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14b § 2 O.p. Wskazać należy, że podstawowym obowiązkiem składającego wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego, albo zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Konsekwencją niewypełnienia tego obowiązku jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Jednak w sytuacji gdy obowiązek ten jest spełniony, jednak w sposób niepełny lub zbyt mało konkretny, organ podatkowy może wydać interpretację podatkową w zakresie, na jaki pozwala treść wniosku. W takim wypadku, składający wniosek nie może oczekiwać, że interpretacja wyjdzie poza tak zakreślone ramy i obejmie wszystkie możliwe scenariusze jego działań. Obowiązek wynikający z art. 14b § 2 i 3 O.p. należy rozumieć również jako konieczność możliwie najbardziej precyzyjnego i szczegółowego przedstawienia okoliczności i czynności, których konsekwencje podatkowe ma wskazać organ wydający interpretację. Prezydent Miasta L. wydał interpretację przepisów prawa podatkowego w takim zakresie na jaki pozwoliły ramy wniosku o jej wydanie. Podkreślił to również, prawidłowo, sąd I instancji. Pytanie "jakie obowiązki spoczywają na Spółce w razie sprzedaży przez Spółkę części składników majątku Spółki związanych z działkami gruntu wyszczególnionymi we wnioskach o zwolnienie z podatku od nieruchomości z 2006 r." jest niezwykle szerokie. Zaprezentowany stan faktyczny oraz własne stanowisko wnioskodawcy nie pozwalało jednak na wydanie interpretacji w zakresie jakiego oczekiwałby autor skargi kasacyjnej. Zarzut braku odpowiedzi na wszystkie pytania postawione we wniosku nie może być uznany za uzasadniony. Na marginesie, Sąd pragnie zauważyć, że wydana interpretacja nie zamykała podatnikowi prawa do złożenia wniosku o wydanie nowej interpretacji, z bardziej precyzyjnym pytaniem o treści wskazanej w zarzucie naruszenia art. 146 § 1 P.p.s.a. Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, stwierdzić należy, że wydana interpretacja przepisów oraz aprobujące ją rozstrzygnięcie wojewódzkiego sądu administracyjnego są prawidłowe. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd wyrażony w zaskarżonej interpretacji, że zwolnieniem od podatku od nieruchomości objęto tych przedsiębiorców, którzy prowadzić będą działalność gospodarczą związaną z nową inwestycją przez co najmniej 5 lat od dnia zakończenia inwestycji. Natomiast nieruchomości lub ich części oraz grunty pod tymi nieruchomościami muszą być w posiadaniu podatnika, który dokonał tej inwestycji. To właśnie posiadanie nieruchomości jest jednym z warunków uzyskania zwolnienia. Wyzbycie się przez podatnika nieruchomości lub zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej skutkuje wygaśnięciem prawa do zwolnienia z podatku. Zatem wyzbycie się przez spółkę części majątku związanego z inwestycją objętą zwolnieniem podatkowym jest równoznaczne z tym, że spółka nie prowadzi działalności z wykorzystaniem inwestycji, na którą wcześniej otrzymała zwolnienie podatkowe. Podatnik ma prawo wyboru czy ubiega się o zwolnienie z podatku całej nieruchomości, czy tylko części nieruchomości tj. tych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Złożenie wniosku o zwolnienie całości nieruchomości jest ostatecznie i nie podlega korekcie. Tym samym, sprzedając część nieruchomości spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej związanej z całością nowej nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że sama konstrukcja zwolnienia wprowadzonego przepisami Uchwały nie jest jasna i tworzy szereg wątpliwości interpretacyjnych. Jednakże stanowisko strony skarżącej, oparte o definicję przedsiębiorstwa z Kodeksu cywilnego, nie może zostać uznane za prawidłowe. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę przepis §10 ust. 5 pkt 2 Uchwały odnosi się bowiem do działalności związanej z konkretną inwestycją, w skład której wchodzi całość, zgłoszonej we wniosku, nieruchomości. Konstrukcja skargi kasacyjnej uniemożliwia rozpoznanie ostatniego z jej zarzutów. Jej autor zarzucił sądowi I instancji nie udzielenie odpowiedzi na pytanie dotyczące skutków utraty prawa do pomocy horyzontalnej w sytuacji realizacji innych inwestycji dających do niej prawo. Zarzut ten został uznany za niezasadny z uwagi na niedoskonałości konstrukcyjne samego wniosku o wydanie interpretacji. Nie jest zatem możliwe postawienie skutecznego zarzutu błędnej wykładni przepisu, którego, zdaniem autora skargi kasacyjnej, sąd wykładni nie poddał. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.