II OZ 630/16

Dnia 17 czerwca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 746/15 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2015 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 746/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2015 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny, wskazując, że skarżący, pomimo dwukrotnego wezwania skierowanego do niego o uzupełnienie braków formalnych skargi przez nadesłanie 1 odpisu skargi, nie usunął w zakreślonym terminie tego braku formalnego skargi. Zażalenie od powyższego postanowienia złożył Konstanty Leszczyński, reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, podnosząc, że skarżący jest osobą nieporadną, a niewykonanie wezwania Sądu wynikało z niewiedzy i braku doświadczenia skarżącego w załatwianiu spraw administracyjnych. W ocenie strony, Sąd I instancji błędnie uznał, że w realiach niniejszej sprawy zachodzą przesłanki uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie sprawy. Istniejący brak formalny nie jest brakiem uniemożliwiającym nadanie sprawie należytego biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Wobec podnoszonej w zażaleniu kwestii braku zaistnienia przesłanki uniemożliwiającej merytoryczne rozpoznanie sprawy wskazania wymaga, że stosownie do art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.). Natomiast osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 p.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika niewątpliwie, że odpisy złożonego do akt spraw pisma doręcza się zarówno stronom w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., jak również uczestnikom postępowania w rozumieniu art. 33 p.p.s.a., ponieważ ustawa p.p.s.a. przyznaje uczestnikom postępowania prawa strony. Jednym z zasadniczych praw strony postępowania jest prawo do czynnego udziału w tym postępowaniu, któremu to prawu odpowiada obowiązek sądu do doręczania wszystkim stronom postępowania zarówno pism składanych przez inne strony do akt sprawy w toku tego postępowania, jak również odpisów rozstrzygnięć podejmowanych przez sąd. Prawa uczestnika postępowania nie zostały w art. 33 p.p.s.a. w żaden sposób ograniczone, a w szczególności nie wynika z treści tego przepisu, że uczestnikom postępowania nie doręcza się odpisów pism procesowych składanych przez inne strony toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. W innym wypadku interpretacja ww. przepisów w sposób nieuzasadniony ograniczałaby uprawnienia przysługujące uczestnikom postępowania. Trafnie zatem Sąd I instancji wydał zarządzenie w zakresie wezwania skarżącego do nadesłania jednego odpisu skargi w celu doręczenia go uczestnikowi postępowania. Oznacza to, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie można uznać aby istniejący brak formalny nie był brakiem uniemożliwiającym nadanie sprawie należytego biegu. Zarzuty zażalenia opierają się na tym, że zdaniem strony skarżącej owy brak formalny wynika z nieporadności i niewiedzy skarżącego. Tego rodzaju argumentacja nie może jednak służyć próbie wykazania braku zaistnienia przesłanki uniemożliwiającej merytoryczne rozpoznanie sprawy. Taka argumentacja ewentualnie może stanowić próbę uzasadnienia z jakich względów nastąpiło niewykonanie wezwania Sądu i w zasadzie potwierdza, że skarżący rzeczywiście nie wykonał wezwania Sądu w zakreślonym terminie. Wobec tego uznać należy, że zaskarżone postanowienie wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie bowiem z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Ponadto zaskarżone postanowienie zasadniczo odpowiada uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r. o sygn. akt I OPS 13/13, zgodnie z którą niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Dlatego Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucając skargę, w sytuacji gdy na wezwanie Sądu skarżący nie nadesłał 1 odpisu skargi. Z tych względów, na podstawie 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.