I OZ 290/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. i B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 2218/15 odrzucające zażalenie W. K. i B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 2218/15 w sprawie ze skargi W. K. i B. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2016 r., odrzucił skargę kasacyjną W. K. i B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2016 r., jako wniesioną po terminie. Pismem z dnia 10 sierpnia 2016 r. kwalifikowany pełnomocnik z urzędu reprezentujący skarżących wniósł zażalenie na ww. postanowienie Sądu. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2016 r., dwoma oddzielnymi wezwaniami wezwano pełnomocnika z urzędu skarżących do uzupełnienia braków formalnych złożonego zażalenia poprzez: nadesłanie 2 dwóch egzemplarzy jego odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz uiszczenie wpisu – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Zarządzenia, zgodnie z poczynioną na nich adnotacją, zostały wykonane w dniu 3 października 2016 r. poprzez przekazanie wezwań do biura podawczego Sądu. W aktach sprawy znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru z dnia 5 października 2016 r. przesyłki skierowanej do pełnomocnika, opisanej na potwierdzeniu jako wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia i do wpisu. Wpis od zażalenia został uiszczony w dniu 10 października 2016 r., natomiast brak formalny nie został usunięty. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie z powodu nieusunięcia braków formalnych zażalenia. Na powyższe postanowienie zażalenie w imieniu skarżących złożył ich pełnomocnik z urzędu podnosząc, że w dniu 5 października 2016 r. otrzymał zarządzenie do uiszczenia wpisu sądowego, jednak w załączonym piśmie przewodnim brak było wezwania do uzupełnienia jakichkolwiek innych braków formalnych. Wskazał, że wpis sądowy został uiszczony w terminie. Do zażalenia dołączono dwa odpisy zażalenia poświadczone za zgodność z oryginałem Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 49 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej" "p.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Jeśli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie – jak w niniejszej sprawie – wydawane jest postanowienie o odrzuceniu wniesionego środka. Jednym z formalnych wymogów pisma jest, zgodnie z przepisem art. 47 § 1 p.p.s.a., dołączenie do pisma jego odpisów i odpisów załączników, celem doręczenia ich pozostałym stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W niniejszej sprawie należy zauważyć, że z akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, iż wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, tj. wezwanie do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do nadesłania odpisów zażalenia przesłano w jednej przesyłce (zwrotne potwierdzenie odbioru k-189), co odnotowano na formularzu doręczenia podpisanym przy odbiorze przez osobę do tego upoważnioną. W terminie 7 dni od doręczenia w/w przesyłki pełnomocnik skarżącego nie nadesłał dwóch egzemplarzy zażalenia. Pełnomocnik skarżącego twierdzi, że przesyłka, którą otrzymał w dniu 5 października 2016 r. zawierała jedynie wezwanie do uiszczenia wpisu, nie zawierała zaś wezwania do uzupełnienia jakichkolwiek innych braków formalnych. Wskazać w tym miejscu należy, że jak z akt sprawy wynika, na zarządzeniu wzywającym pełnomocnika do nadesłania dwóch odpisów zażalenia (k-184) widnieje adnotacja o jego wykonaniu, zaś na wezwaniu wydanym w wykonaniu tego zarządzenia (k-187) widnieje adnotacja o przekazaniu tego wezwania do biura podawczego. Natomiast na wezwaniu do uiszczenia wpisu (k-188) poczyniono adnotację, że zarządzenie to zostaje wysłane w jednej kopercie z wezwaniem do nadesłania brakujących odpisów zażalenia. Również na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki sądowej (k– 189) zaznaczono, jakie dokumenty są w niej zawarte. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka, o której mowa, została skutecznie doręczona w dniu 5 października 2016 r. (k-189) – jej odbiór pokwitował pracownik Kancelarii. Pełnomocnik podał, że stosowne wezwanie nie zostało mu doręczone. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec okoliczności niniejszej sprawy oraz dokumentacji znajdującej się w jej aktach, zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zauważyć bowiem należy, że skarżący działali przez profesjonalnego pełnomocnika, który podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu adwokata, w związku z czym oczekiwać można od niego należytej staranności w prowadzeniu spraw przed sądem. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. Zaniedbania osób, którymi posługuje się skarżący, obciążają jego samego. Dotyczy to także personelu i pracowników kancelarii ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Zatem osoba dokonująca w niniejszej sprawie odbioru korespondencji w imieniu pełnomocnika winna dołożyć należytej staranności, a podpisując odbiór przesyłki winna zweryfikować zgodność zawartości przesyłki z informacjami zawartymi na poświadczeniu doręczenia, czego jednak nie uczyniła. Tym samym uznać należy, że zaniedbań pełnomocnika, jak również zaniedbań pracowników jego kancelarii nie można traktować jako skuteczny argument usprawiedliwiający niedopełnienie przed sądem określonej czynności. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.