II SA/Wa 1121/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Ewa Marcinkowska, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2014 r. sprawy ze skargi S. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o przyznanie dodatku służbowego oddala skargę Postanowieniem z [...] maja 2014 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania S. L. dodatku specjalnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następstwie złożenia przez stronę wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. Powołał też przepisy art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którymi prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, a wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby. Zestawiając ww. regulacje z faktem, że wnioskodawca został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] października 2008 r., organ wysnuł wniosek, że nie ma możliwości orzekania o prawie do dodatku specjalnego, z uwagi na to, że strona nie posiada już statusu policjanta. Dodatek taki może zaś być przyznany tylko osobie, która aktualnie posiada uprawnienie do uposażenia. Organ zwrócił też uwagę na to, że sporny dodatek przyznawany jest po uprzedniej pozytywnej weryfikacji wywiązywania się przez funkcjonariusza z zadań i czynności służbowych. Na marginesie podkreślono również, że dochodzone świadczenie uległo przedawnieniu. Od dnia zwolnienia ze służby, będącego początkowym dniem biegu terminu przedawnienia, upłynęły już bowiem ponad trzy lata. Od powyższego postanowienia skargę do tutejszego Sądu wywiódł S. L., wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił organowi naruszenie przepisów: - art. 6, 7, 8, 9, 10, 75 § 1, 77 § 1, 80, 81, 107 § 1 i 3, 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. poprzez pomijanie praw strony i brak wnikliwego działania oraz pominięcie faktów istotnych dla sprawy, - art. 61 § 1 i 61a § 1 K.p.a. przez wydanie rozstrzygnięcia mimo braku wniosku strony, - art. 170 p.p.s.a. i art. 19, 127 § 2 i 144 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wytycznych zawartych w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 349/10. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. W pierwszej kolejności należało zbadać zasadność najdalej idącego zarzutu skargi, tj. kwestię tego, czy skarżone postanowienie zostało wydane przez właściwy organ. Materia właściwości została uregulowana w art. 32 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687). Zgodnie z ust. 3 powyższej regulacji prawnej, jeżeli decyzję w przedmiocie mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia lub zwalniania, ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, to od takiej decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Sformułowanie powołanego przepisu wskazuje więc wprost na właściwość ministra właściwego do spraw wewnętrznych przy rozpoznawaniu odwołań dotyczących jedynie materii oznaczonej w ustępie 1 art. 32 ustawy o Policji. A contrario, wszelka inna tematyka może być badana w postępowaniu wywołanym wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy przez Komendanta Głównego Policji. Powyższe konkluzje są zbieżne z aktualnie ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, czego przykładem może być m.in. teza zawarta w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 166/12, zgodnie z którą: "jeżeli decyzja Komendanta Głównego Policji nie dotyczy żadnej ze spraw, o których mowa w art. 32 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy o Policji, to należy uznać, że jest to decyzja ostateczna, pochodząca od "ministra" w rozumieniu K.p.a. To z kolei oznacza, że jak stanowi art. 127 § 3 K.p.a. od decyzji takiej nie służy odwołanie do innego organu, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Komendanta Głównego Policji. W świetle powyższych dywagacji oraz powołanego dorobku judykatury, z którym tutejszy Sąd w pełni się zgadza, skarżone postanowienie zostało wydane przez organ właściwy. Wbrew zaś zarzutom skargi, organ nie był związany wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 349/10. Powołana sprawa dotyczyła bowiem innego postępowania. Zgodnie zaś z regulacją zawartą w przepisie art. 153 p.p.s.a., tylko organ, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Badane postępowanie nie toczyło się zaś w wyniku uprzedniego uchylenia przez sąd administracyjny wcześniejszego rozstrzygnięcia organu. Tutejszy Sąd nie podziela też zarzutu skargi, jakoby działanie organu nie było wywołane stosownym wnioskiem. W aktach administracyjnych znajduje się pismo strony z dnia [...] stycznia 2014 r., w którym powołano się na toczące się postępowania dotyczące świadczeń pieniężnych, oraz w którym zawarto żądanie przyznania dodatku specjalnego w wysokości 30 %. Treść powyższego pisma zawiera więc w sobie czytelne wyartykułowanie żądania przyznania dodatku specjalnego. Organ otrzymawszy taki wniosek był zobowiązany do ustosunkowania się do jego treści i do podjęcia stosownego postępowania, lub też do odmowy jego wszczęcia. W świetle powyższego, nie sposób skutecznie zarzucać organowi, że ustosunkował się procesowo do zgłoszonego przez stronę żądania. Brak bowiem reakcji organu uzasadniałby skargę wnioskodawcy na bezczynność w rozpoznaniu jego żądania. Na marginesie podnieść zaś można, że we wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. strona nie nawiązała wprost do wniosku z [...] lipca 2007 r. Po stronie organu nie istniała więc podstawa do przyjęcia, że wnioskiem z [...] stycznia 2014 r. strona modyfikuje wcześniejsze żądanie. Nadto, jak podniósł organ, strona nie miała wcześniej ustalonego prawa do dodatku specjalnego, a więc jego ewentualne przyznanie, wymagałoby wcześniejszego przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego. Przechodząc zaś do meritum sprawy wskazać należało, że skarżone postanowienie było poprawne. Organ zasadnie wywiódł, że prawo do dodatków do uposażenia istnieje jedynie w okresie, w jakim stronie przysługuje prawo do samego uposażenia. Stąd w sytuacji, gdy skarżący na dzień złożenia badanego wniosku nie był już funkcjonariuszem Policji w służbie czynnej, to nie przysługiwało mu uprawnienie zarówno do uposażenia, jak i do dodatków do niego. Powyższa konkluzja pozostaje w zgodzie z przepisami regulującymi zasady przyznawania omawianego dodatku. Skoro bowiem dodatek ten odzwierciedla jakość wywiązywania się przez funkcjonariusza z zadań i czynności służbowych, to osoba domagająca się przyznania takiego dodatku musi te zadania i czynności służbowe realizować. To zaś oznacza, że osoba taka musi pozostawać w służbie czynnej. Brak spełnienia tej przesłanki uniemożliwia natomiast możliwość skutecznego domagania się przyznania dodatku specjalnego. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).