II GZ 376/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 15 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Bk 95/16 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. Postanowieniem z 15 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Bk 95/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., na wniosek zawarty w skardze do tegoż Sądu G. Sp. z o.o. w B., wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Sąd uznał, że spółka uprawdopodobniła w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W ocenie WSA wysokość kary w rozpoznawanej sprawie (12.000 zł) wiązałoby się z koniecznością sprzedaży mienia ruchomego (wyposażenia baru), co wiązałoby się z koniecznością zamknięcia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu I instancji wykonanie zaskarżonej decyzji zagraża więc zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, co stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). W związku z powyższym, za uzasadnione Sąd uznał udzielenie stronie ochrony tymczasowej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Dyrektor Izby Celnej w B., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w B. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a., polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, że warunek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej lub trudnych do odwrócenia skutków jest spełniony poprzez wykazanie w bilansie za 2015 r. straty w wysokości 53 000 zł bez badania stanu majątku na dzień orzekania oraz że świadczenie pieniężne może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zawiera usprawiedliwione argumenty, więc postanowienie podlega uchyleniu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13). W ocenie NSA Sąd I instancji uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera dostatecznej argumentacji wskazującej na przyczyny uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Należy pamiętać, że samo stwierdzenie skarżącej spółki nie poparte żadnym środkiem dowodowym, iż w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w wysokości 12 000 zł nastąpi skutek w postaci sprzedaży majątku ruchomego i nieruchomego nie świadczy w żaden sposób o jej rzeczywistej sytuacji. Nieodniesienie się przez Sąd I instancji do tych okoliczności tj. sytuacji majątkowej spółki nie przemawia za tym, że zasadne było wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji powinien więc ponownie rozpoznać wniosek skarżącej i zbadać, czy z okoliczności rozpoznawanej sprawy spółki zachodzą takie okoliczności, które spowodują, że wykonanie zaskarżonej decyzji przyczyni się do spowodowania trudnej sytuacji spółki bądź spowodowania znacznej szkody. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji