II SA/Sz 1400/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie zwrotu przechowywanej broni postanawia: 1.odrzucić skargę 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie 200 zł (słownie dwieście złotych). Pismem z dnia 26 sierpnia 2015r. K.G. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o zwrot, znajdującej się w depozycie Komendy Policji, broni myśliwskiej oraz amunicji. W odpowiedzi na powyższy wniosek, Komendant Wojewódzki Policji, w piśmie z dnia [...]r. nr [...], odmówił wnioskodawcy zwrotu przechowywanej w depozycie Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP broni palnej myśliwskiej i amunicji. K. G. pismem z dnia 26 października 2015 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjneg na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...]r. Skarżący oświadczył, że pismo to otrzymał w dniu 28 września 2015r. Zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2016 r. Sąd wezwał skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpał środek zaskarżenia poprzez skierowanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz do wykazania daty nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym, bądź bezpośrednio w siedzibie organu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego zobowiązania, pod rygorem odrzucenia skargi. K. G. w piśmie z dnia 1 lutego 2016r. oświadczył, iż dnia 26 sierpnia 2015 r. zwrócił się, za pośrednictwem pełnomocnika, do Komendy Wojewódzkiej Policji z wnioskiem o zwrot broni, amunicji oraz pozwolenia na broń, przechowywanych bez podstawy prawnej, które to pismo było jego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wniosek zawierał bowiem między innymi wskazanie naruszonych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji przepisów prawa oraz wezwanie do usunięcia naruszenia. W załączeniu skarżący przesłał kopię omawianego pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.) dalej zwanej: "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Akty lub czynności dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, aby podlegały kognicji sądu administracyjnego powinny wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2005 r. do istoty aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. należy to, że w sposób prawnie wiążący wpływają one na sytuację prawną określonego podmiotu przez to, że wywołują określony skutek prawny, jaki prawo wiąże z danym aktem lub czynnością (sygn. akt II GSK 96/05, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego wynika, że akt lub czynność podlegające kontroli sądu administracyjnego muszą spełniać następujące warunki: mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu i dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek określonego adresata. K. G. jako przedmiot skargi w niniejszej sprawie wskazał pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...]r. odmawiające skarżącemu zwrotu przechowywanej w depozycie Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP broni palnej myśliwskiej i amunicji. Niewątpliwie pismo to ma publicznoprawny charakter, gdyż wydane zostało przez organ władzy publicznej oraz w sposób jednostronny i władczy rozstrzyga o wniosku skarżącego oraz zostało skierowane do indywidualnie oznaczonego adresata. Stosownie do art. 19 ust. 1 a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012r. poz. 576) Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. Z akt sprawy wynika, że skarżącemu odebrano broń i amunicję w toku śledztwa (V Ds. 124/14) oraz że Prokurator Okręgowy w Warszawie w dniu [...]r. wydał postanowienie o wydaniu odebranych K. G. dowodów rzeczowych w postaci broni i amunicji. Powyższe fakty skutkują stwierdzeniem, że pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 września 2015r. odmawiające zwrotu skarżącemu broni palnej myśliwskiej i amunicji dotyczy jego uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa i podlega kognicji sądu administracyjnego. Jednakże, aby czynność taka mogła być skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego, powinna być poprzedzona wyczerpaniem złożenia, w ustawowym terminie, środków zaskarżenia do właściwego organu administracji publicznej. Skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. K. G. zaskarżył pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...]r. W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu skarżący oświadczył, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożył do Komendy Wojewódzkiej Policji pismem z dnia 26 sierpnia 2015 r. Wyjaśnić należy, że pismo to nie może stanowić wezwania do usunięcia naruszenia prawa, gdyż stanowi ono akt inicjujący postępowanie w przedmiotowej sprawie. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie może być aktem wcześniejszym niż zaskarżona czynność i powzięcie wiadomości o tej czynności. Z przepisu art. 52 § 3 P.p.s.a. jednoznacznie wynika właściwa kolejność działań poprzedzających wniesienie skargi na akt lub czynność z art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a.: 1) podjęcie czynności lub aktu przez organ, 2) dowiedzenie się o czynności lub akcie przez stronę skarżącą, 3) wniesienie do organu, który wydał akt lub czynność, w terminie czternastu dni, od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności- wezwania do usunięcia naruszenia prawa, 4) zaistnienie stanu bezskuteczności w usunięciu naruszenia prawa, mimo złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, 5) wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Z analizy powyższego przepisu wynika, że skuteczne zaskarżenie pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...]r. musiałoby poprzedzać wniesienie przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, złożonego w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o tej czynności. Skoro skarżący zapoznał się z zaskarżonym pismem w dniu 28 września 2015r. to powinien wykazać, że poprzedził wniesienie skargi w niniejszej sprawie, złożeniem do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa najwcześniej dnia 29 września 2015 r., a najpóźniej dnia 12 października 2015r. K. G. nie wykazał aby wyczerpał środki zaskarżenia w przedmiotowej sprawie. W tych okolicznościach uznać należy, że skarga nie została skutecznie wniesiona, co skutkować musiało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 3 P.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.