I OSK 242/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie NSA Olga Żurawska – Matusiak del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) Protokolant asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Z. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 1130/15 w sprawie ze skargi F. W. R. W. "W." w N. S. na bezczynność P. Z. A. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od F. W. R. W. "W." w N. S. na rzecz P. Z. A. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 lipca 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 1130/15, po rozpoznaniu skargi F. w N. S. na bezczynność Polskiego Związku Alpinizmu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, (1) zobowiązał Polski Związek Alpinizmu do rozpatrzenia wniosku F. w N. S. z [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; (2) stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy. F. w N. S. (F.), w formie elektronicznej, w dniu [...] r. przesłała do Polskiego Związku Alpinizmu (PZA) wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie na podany adres e-mail kopii wszystkich umów wraz z załącznikami, które zostały zawarte z W. P. (działającym jako [...]) w okresie od [...] r. do [...] r., w szczególności umów o pracę, umów cywilno-prawnych (np. o dzieło, zleceń, menadżerskich itp.), umów przeniesienia praw autorskich i in. PZA w e-mailu z [...]r. poinformował F. , że W. P. jest osobą prywatną zatrudnioną w PZA. Ujawnienie jego wynagrodzenia oraz innych danych jest naruszeniem ustawy o ochronie danych osobowych. Nie wykonuje on zadań publicznych i nie jest też osobą, w stosunku do której wymaga się składania oświadczenia majątkowego zgodnie z odrębnymi przepisami. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność PZA w przedmiocie wniosku z [...] r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie w nim określonym, zarzucając naruszenie przez PZA art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.; dalej: u.d.i.p.). F. wniosła o zobowiązanie PZA do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z [...] r. i zasądzenie na jej rzez kosztów postanowienia. PZA w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., bowiem wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i z tej przyczyny nie podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy, a zatem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, względnie o oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. ze względów, o których mowa wyżej, a ponadto z uwagi na prywatność osoby, której dane dotyczą, jak też ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, tj. PZA. F. w piśmie procesowym z [...]r. podtrzymała stanowisko przedstawione w uzasadnieniu skargi i ponadto podała, że wbrew twierdzeniu pełnomocnika PZA żądane informacje stanowią informację publiczną i nie jest prawdą, że wypłacane W. P. wynagrodzenie z tytułu zawartych z nim umów nie jest finansowane ze środków publicznych. Zdaniem F. PZA nie jest przedsiębiorcą, co oznacza, że zawierane przez PZA umowy nie korzystają z ochrony objętej tajemnicą handlową. Uwzględniając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem z 27 lipca 2016 r., II SAB/Wa 1130/15,Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ogólną zasadą, wynikającą z art. 61 Konstytucji RP jest dostęp do informacji publicznej. Wszelkie wyjątki od tej zasady winny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości winny przemawiać na rzecz dostępu do informacji publicznej. W myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, realizacja prawa do informacji publicznej jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek: – przedmiotem żądania udostępnienia informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 2 powołanej ustawy; – adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej na zasadach tej ustawy winien być podmiot obowiązany do jej udostępnienia, tj. zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", a ponadto organizacje związkowe i pracodawców oraz partie polityczne (ust. 2); – obowiązane do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 będące w posiadaniu tejże informacji. Ustawodawca w ustawie o dostępie do informacji publicznej wyodrębnia podmioty obowiązane do udzielania informacji publicznej według dwóch kryteriów. Pierwsze ma charakter ustrojowo-organizacyjny i dotyczy każdego, kto podmiotowo stanowi władzę publiczną lub sprawowanie władzy publicznej stanowi przedmiot jego działania. Drugie kryterium posiada charakter funkcjonalny i w związku z tym sama funkcja wykonywania zadań publicznych kwalifikuje dany podmiot do obowiązku udzielania informacji publicznej. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie ulega wątpliwości, że PZA jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o ile jest w jej posiadaniu, a przepisy prawa na to zezwalają. W związku z żądaniem F. udostępnienia informacji w zakresie i formie określonym w jej wniosku należało rozstrzygnąć, czy żądane dokumenty stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w jej art. 6. W świetle tego przepisu informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nimi zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Jednocześnie na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, władza publiczna lub inny podmiot w niej wskazany obowiązany jest do udzielenia żądanej informacji publicznej, która jest w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), w sposób i formie wskazanej we wniosku bądź do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia w oparciu o art. 16 u.d.i.p. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a) – c), oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. W rozpoznawanej sprawie żądanie udostępnienia informacji odnosi się do udostępnienia kopii wszystkich umów, które zostały zawarte przez PZA z W. P. i związanych z nimi wydatkami. Zgodnie z ust. 3 Statutu Polskiego Związku Alpinizmu, PZA jest zarejestrowanym związkiem stowarzyszeń kultury fizycznej i posiada osobowość prawną. Natomiast ust. 28 statutu stanowi, że majątek PZA powstaje ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów, dotacji, dochodów z własnej działalności, w tym gospodarczej prowadzonej według zasad określonych w odrębnych przepisach, dochodów z majątku PZA oraz z ofiarności publicznej. Z powyższego wynika, że jednym ze źródeł finansowania działalność PZA są m. in. dotacje z budżetu państwa (środki publiczne), co oznacza, że ich wydatkowanie podlega kontroli społecznej. Skoro tak, to zawierane przez PZA umowy o charterze odpłatnym podlegają takiej kontroli i stanowią one informację publiczną. Przy tak sformułowanym ust. 28 Statutu PZA nie sposób rozróżnić jaka działalność PZA finansowana jest z dotacji, a jaka z innych środków stanowiących majątek PZA. Na taką ocenę nie ma wpływu oświadczenie głównej księgowej PZA z [...]r., które odnosi się wyłącznie do wynagrodzenia W. P. i zawiera stwierdzenie, że nie jest ono realizowane w ramach umowy zawartej z Ministerstwem Sportu i Turystyki. Zasady finansowania poszczególnych zadań PZA powinny wynikać wprost ze statutu. W przypadku braku takiego uregulowania oraz w związku z uznaniem, że PZA jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, PZA powinien działać na podstawie ustawy o dostępie informacji publicznej. PZA zatem błędnie ocenił, że żądane przez F. informacje nie stanowią informacji publicznej. Podlegały one zatem udostępnieniu, chyba że korzystają one z ochrony przewidzianej w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Jednakże w takim przypadku podmiot obowiązany jest do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że PZA pozostaje w bezczynności, albowiem nie rozpatrzył wniosku F. z [...] r. na zasadach i w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, albowiem wynikała z błędnej oceny wniosku skarżącego, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a udzielona skarżącemu informacja stanowiła w pełni realizację jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie w nim określonej. Dlatego też Sąd I instancji na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a, orzekł jak w wyroku. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 lipca 2016 r., II SAB/Wa 1130/15, wniósł Polski Związek Alpinizmu. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 149 § 1 p.p.s.a. wobec wadliwego uwzględnienia skargi oraz naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiła bezczynność organu w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.d.i.p.; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. niewyjaśnienia, na jakiej podstawie Sąd I instancji uznał, że "nie ulega wątpliwości, że PZA jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej", co uniemożliwia poznanie pełnego toku rozumowania Sądu I instancji, a tym samym uniemożliwia dokonanie instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku, podczas gdy żądane informacje nie stanowiły informacji o sprawach publicznych i nie dotyczyły działalności związku sportowego w zakresie, w jakim wykonywałby on zadania władzy publicznej i dysponował mieniem publicznym (komunalnym lub Skarbu Państwa), a więc, mając na uwadze zakres wniosku o udostępnienie informacji publicznej, PZA nie był w przedmiotowej sprawie podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej; c) art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na przyjęciu przez Sąd, że "zasady finansowania poszczególnych zadań PZA powinny wynikać wprost ze statutu" oraz, że "nie sposób rozróżnić jaka działalność PZA finansowana jest z dotacji, a jaka z innych środków stanowiących majątek PZA. Na taką ocenę nie ma wpływu oświadczenie głównej księgowej PZA (...) które odnosi się wyłącznie do wynagrodzenia W. P. i zawiera stwierdzenie, że nie jest ono realizowane w ramach umowy zawartej z Ministerstwem Sportu i Turystyki", podczas gdy nie sposób określić w statucie związku sportowego poszczególnych celów na które mogłyby być wydatkowane środki z dotacji z budżetu państwa, a cele takie są określane w umowach zawieranych z Ministerstwem Sportu i Turystyki na poszczególne lata, zaś z oświadczenia głównej księgowej wynika, że wynagrodzenie W. P. nie było finansowane ze środków pochodzących z dotacji z Ministerstwa; 2. prawa materialnego, przez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie: a) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i uznanie, że żądane informacje w postaci kopii umów zawartych przez PZA z W. P. , stanowią informacje publiczne i podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p., podczas gdy nie są to informacje o sprawach publicznych, tylko o sprawach prywatnych osoby fizycznej i związku sportowego i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p.; b) art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że prywatny związek sportowy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia w trybie u.d.i.p. wszystkich informacji dotyczących działalności tego związku, także w zakresie, w jakim żądane informacje nie dotyczą zadań wykonywanych przez ten związek na zlecenie organu władzy publicznej i przez ten organ władzy publicznej finansowanych, podczas gdy podmiot niebędący organem władzy publicznej jest zobowiązany do udostępniania w trybie u.d.i.p. informacji o swojej działalności tylko w zakresie, w jakim wykonuje on zadania władzy publicznej i gospodaruje mieniem publicznym (komunalnym lub Skarbu Państwa). W związku z powyższym skarżący kasacyjnie PZA wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zasądzenie kosztów postępowania; przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów dołączonych do skargi kasacyjnej, tj. informacji o przyjęciu rozliczenia dotacji udzielonej ze środków publicznych – budżetu państwa na dofinansowanie zadania pn: "Przygotowania do Mistrzostw Świata lub Europy w sportach nieolimpijskich" za lata 2014 oraz 2015, na okoliczność wydatkowania środków publicznych udostępnionych PZA przez Ministerstwo Sportu i Turystyki na cele inne niż wynagrodzenia dla W. P. . W odpowiedziach na skargę kasacyjną zarówno F. [...], jak i dopuszczone do udziału w sprawie Stowarzyszenie Sieć Obywatelska Watchdog Polska, wnieśli o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. W tej jednak sprawie zarzuty, które okazały się usprawiedliwione (naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.) pozostają ze sobą w związku, a zatem musiały zostać rozpatrzone łącznie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Sąd I instancji przyjął, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie ulega wątpliwości, że PZA jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o ile jest w jej posiadaniu, a przepisy prawa na to zezwalają. Odwołał się przy tym do art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.d.i.p., stanowiącym, że informacją publiczną jest informacja o majątku publicznym, jakim dysponuje podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5. Wyciągnął z tego wniosek, że zasady finansowania poszczególnych zadań PZA powinny wynikać wprost ze statutu. Jeśli w statucie takich regulacji nie ma, to z faktu dysponowania majątkiem publicznym (jako jednym ze źródeł finansowania PZA) wynika obowiązek udzielania informacji publicznej przez PZA (cyt. "PZA powinien działać na podstawie ustawy o dostępie informacji publicznej"). Naczelny Sąd Administracyjny uważa, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. NSA w obecnym składzie przychyla się do tej linii orzeczniczej, która stoi na stanowisku, że "W przypadku podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., które są obowiązane do udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na to, że wykonują zadania publiczne, zagadnienie podmiotowe nie może być badane w oderwaniu od przesłanki przedmiotowej. Podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne są obowiązane do udostępnienia informacji publicznej tylko wtedy, gdy informacja ma związek z wykonywaniem zadania publicznego. Nie można przyjmować, że jeśli taki podmiot wykonuje zadania publiczne, to jest zawsze zobowiązany do udostępnienia informacji. Jeśli informacja nie dotyczy wykonywanych przezeń zadań publicznych, to w konsekwencji, jednocześnie, określony podmiot nie występuje w roli podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej" (zob. wyrok NSA z 27 lipca 2017 r., I OSK 2917/15, LEX nr 2350956). Dodać jedynie należy, że wykonywanie przez podmioty niepubliczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., zadań publicznych, na ogół wiąże się też z dysponowaniem przez nie majątkiem publicznym, niezbędnym do wykonywania tych zadań. Sąd I instancji powinien był więc zbadać, czy zadania, jakie dla PZA wykonuje W. P. , mają charakter zadań publicznych lub też, czy są one finansowane ze środków publicznych. Bez takich ustaleń nie było podstaw do uznania, że PZA jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.) w zakresie umów, jakie zostały zawarte z W. P. w okresie od [...] r. do [...] r. W tym celu niezbędne było zapoznanie się przez Sąd I instancji z umowami zawartymi przez PZA z W. P. oraz z zasadami jego umocowania do działania w imieniu PZA, a także z zasadami dofinansowania ze środków publicznych Polskiego Związku Alpinizmu. Wbrew twierdzeniu Sądu I instancji zasady rozdziału środków publicznych na poszczególne zadania PZA nie musiały wynikać ze statutu. Takie stwierdzenie nie zostało zresztą poparte żadną normą powszechnie obowiązująca. Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie, zasady dofinansowania ze środków publicznych PZA wynikały z umów, jakie związek zawierał z Ministerstwem Sportu i Turystyki, a rozliczenie z wydatkowania tych środków publicznych zawierają dokumenty załączone do skargi kasacyjnej. Na tę okoliczność wypowiadała się też księgowa PZA, której oświadczenie Sąd I instancji pominął, z uwagi na przyjętą przez siebie tezę o wyłączności statutu w tej materii. Z uwagi na błędną wykładnię art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. przyjętą przez Sąd I instancji, nie wyjaśnił on też prawidłowo podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, czym naruszony został także art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak ustaleń w zakresie rodzaju zadań wykonywanych przez W. P. w imieniu PZA i źródeł ich finansowania nie pozwala na ocenę poprawności rozumowania Sądu I instancji na gruncie art. art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., tj. czy w tym wypadku PZA było podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji w zakresie umów, jakie zostały zawarte z W. P. w okresie od [...] r. do [...] r. Odnoszenie się w tej sytuacji do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących prawa materialnego należy uznać za przedwczesne, a przepisy art. 149 § 1 i art. 151 p.p.s.a., podniesione w pierwszym zarzucie "procesowym" mają charakter wynikowy i ich zastosowanie również zależy od powyższych ustaleń. Mając to na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.