VI SA/Wa 2983/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w B. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Urząd Patentowy RP, działając w trybie postępowania spornego, na podstawie art. 102 i art. 104 w związku z art. 316 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508, cytowana dalej jako p.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Rynna" nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] lutego 2012 r. E. z siedzibą w R. w H. wniosła o unieważnienie prawa z rejestracji ww. wzoru przemysłowego udzielonego na rzecz G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w B. z pierwszeństwem od dnia [...] grudnia 2000 r. Jako podstawę swojego żądania wnioskodawca wskazał przepisy art. 102, art. 103 ust. 1 i art. 104 ust. 1 p.w.p. podnosząc brak nowości i oryginalnego (indywidulanego charakteru) spornego wzoru przemysłowego. Interes prawny wywodził z faktu, że jako spółka prawa holenderskiego, od 1974 r. jest producentem plastikowych wyrobów rynnowych obejmujących m.in. rynny, łączniki, uchwyty rynnowe itp., sprzedawanych do lokalnych dystrybutorów m.in. na rynku polskim. Wobec powyższego jest konkurentem uprawnionego, a sporne prawo z rejestracji ogranicza jego swobodę gospodarczą, tym bardziej, że uprawniony wystąpił do jego kontrahentów o zaprzestanie naruszania spornego prawa poprzez sprzedaż jego wyrobów. Dla udowodnienia swojej działalności na rynku polskim w dziedzinie plastikowych wyrobów rynnowych wnioskodawca przedłożył listy przewozowe [...], [...], [...], [...], [...] wraz z załączonymi fakturami nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], jak również tłumaczeniem przysięgłym ww. dokumentów. Dla udowodnienia, że sporny wzór przemysłowy nie spełniał wymogów z art. 102 i art. 103 ust. 1 p.w.p. wnioskodawca powołał się na pismo spółki J. z dnia [...] czerwca 1998 r. potwierdzające przyjęcie zlecenia na sporządzenie odlewów rynny wraz z tłumaczeniem oraz Katalog wnioskodawcy z lipca 1981 r. wraz z tłumaczeniem. W ocenie wnioskodawcy, wspomniany Katalog potwierdza dodatkowo, że sporny wzór przemysłowy nie spełniał wymogów z art. 102 i art. 104 ust. 1 p.w.p. Uprawniony zarówno w odpowiedzi na wniosek, w pismach procesowych, jak również podczas rozprawy podważył interes prawny wnioskodawcy w żądaniu unieważnienia spornego prawa z rejestracji. Jego zdaniem, wnioskodawca nie wykazał, że prowadzi działalność gospodarczą w jakimkolwiek zakresie, a w szczególności, aby wprowadzał na jakikolwiek rynek produkty objęte spornym wzorem. Zdaniem uprawnionego, z powołanego przez wnioskodawcę. Katalogu nie wynika, aby przedmiot wzoru przemysłowego był w nim udostępniony, gdyż zdjęcia są bardzo niewyraźne i nie pozwalają na dokonanie oceny nowości, czy indywidualnego charakteru (oryginalności), a ponadto dotyczą produktów takich jak denko rynnowe, zbiornik, narożnik zewnętrzny, lej spustowy a nie rynien. W ocenie uprawnionego, pismo stanowiące załącznik 12 do wniosku (punkt b na str.3 tego pisma) świadczy o tym, że wnioskodawca uznaje odmienność tych elementów i rynny stanowiącej przedmiot spornego wzoru, przy czym wnioskodawca w odpowiedzi na powyższe podniósł, że argumentacja w tym piśmie była podnoszona w zakresie naruszenia prawa i nie ma znaczenia w przedmiotowym postępowaniu. Uprawniony stwierdził, że pismo spółki J. ze względu na charakter pisma nie może świadczyć o podaniu postaci spornego wzoru do wiadomości publicznej przed zgłoszeniem spornego wzoru do ochrony. W uzasadnieniu wspomnianej na wstępie decyzji Urząd Patentowy RP, powołując się na treść art. 89 ust. 1 w zw. z art. 117 ust. 1 p.w.p. wskazało, że prawo z rejestracji wzoru przemysłowego może być unieważnione na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Organ wyjaśnił, że wzór przemysłowy [...] pt.: "Rynna" został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] grudnia 2000 r. jako wzór zdobniczy, natomiast w dniu [...] listopada 2002 r. na przedmiot tego zgłoszenia, na podstawie przepisów art. 110 i art. 111 w związku z art. 316 ust. 1 i 4 p.w.p. udzielono prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Wobec powyższego w ocenie organu, przepisy tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w pierwszym dniu obowiązywania tej ustawy, a więc w ogłoszonej w Dzienniku Ustaw z 2001 r. Nr 49 poz. 508 będą stanowiły podstawę prawną oceny zdolności rejestrowej przedmiotowego wzoru przemysłowego. Urząd Patentowy uznał, że wnioskodawca jako producent plastikowych wyrobów rynnowych obejmujących m.in. rynny, łączniki, uchwyty rynnowe itp., sprzedawanych do lokalnych dystrybutorów m.in. na rynku polskim ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. Powyższe wynika z ograniczenia jego działalności gospodarczej w zakresie produkcji i dystrybucji wyrobów rynnowych, gdyż uprawniony wystąpił do jego kontrahentów o zaprzestanie naruszania spornego prawa poprzez sprzedaż jego wyrobów. W ocenie organu, wnioskodawca jest konkurentem uprawnionego, a sporne prawo z rejestracji ogranicza jego swobodę gospodarczą, co potwierdzają wcześniej wymienione listy przewozowe wraz z tłumaczeniami. Organ wskazał, że wolność prowadzenia działalności gospodarczej gwarantuje art. 20 Konstytucji RP, art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), a obecnie art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.). Tym samym, powyższe daje prawo do wystąpienia z żądaniem unieważnienia prawa wyłącznego. Urząd Patentowy powołując się na orzecznictwo (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 332/09) i doktrynę uznał, że interes prawny wnioskodawcy można wywieść z faktu skierowania przez uprawnionego do jego kontrahentów wezwania przedsądowego. Organ przypomniał, że cechy istotne spornego wzoru określono w dokumentacji rejestrowej poprzez następujące zastrzeżenie ochronne: "Rynna zawierająca półwalcowe korytko, znamienna tym, że ma jedną boczną podłużną krawędź, wygiętą i skierowaną ukośnie do wnętrza półwalcowego korytka, mającą w przekroju poprzecznym postać płaskownika oraz ma drugą boczną podłużną krawędź, która jest zaokrąglona wygiętym profilem, mającym w przekroju poprzecznym zarys zbliżony do otwartego, w jednej czwartej, wycinka walcowego skierowanego do wnętrza półwalcowego korytka, przy czym krawędź podłużna otwartego zakończenia wycinka walcowego styka się z teoretycznym wewnętrznym łukiem powierzchni wewnętrznej korytka, podczas, gdy wszystkie powierzchnie zewnętrzne mają gładką i błyszczącą fakturę powierzchni." Organ przypomniał definicję wzoru przemysłowego zawartą w art. 102 ust. 1 p.w.p. zgodnie, z którą wzorem przemysłowym jest nowa i oryginalna, nadająca się do wielokrotnego odtwarzania postać wytworu, przejawiająca się w szczególności w jego kształcie, właściwościach powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie. Dodał, że przedmiotem porównania rejestracji wzorów przemysłowych są postacie ich wytworów, przy czym przepisy obowiązujące od dnia wejścia w życie ustawy p.w.p. (22 sierpnia 2001 r.) nie wymagają, aby zgłoszenie wzoru przemysłowego zawierało zastrzeżenia. Urząd Patentowy podniósł, że w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że pojęcie postaci, o której mowa w art. 102 ust. 1 p.w.p. jest tożsame z wyglądem zewnętrznym nadawanym wytworom. Ważną wskazówkę interpretacyjną dają w tym względzie przepisy Unii Europejskiej w szczególności Dyrektywy 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów, zgodnie z którą przedmiotem ochrony wzoru nie mogą być części, które są "niedostępne dla oka". Wobec powyższego, zdaniem Kolegium Orzekającego, przedmiotem oceny w niniejszej sprawie (zarówno przy ocenie nowości jak i przy ocenie oryginalności) mogły być tylko te cechy wzoru przemysłowego, które są widoczne na zewnątrz w toku zwykłego używania, czyli dostrzegane w trakcie tego używania zmysłem wzroku. Powyższe potwierdzenia orzecznictwo sądów administracyjnych (wyroki WSA: z dnia 17 stycznia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2058/06, z dnia 9 marca 2007 r. sygn. akt. VI SA/Wa 2233/06 oraz wyrok NSA z 20 listopada 2007 r. sygn. akt II GSK 276/06). Ponadto organ wskazał, że wzór przemysłowy uważa się za nowy jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, nie został taki wzór podany do powszechnej wiadomości w sposób umożliwiający jego odtworzenie, ani nie był z wcześniejszym pierwszeństwem zgłoszony i następnie zarejestrowany (art. 103 ust. 1 p.w.p.), natomiast zgodnie z art. 104 p.w.p. wzór przemysłowy uważa się za oryginalny, jeżeli różni się w sposób wyraźny od wzorów znanych i jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech znanych wzorów. Urząd Patentowy uznał, że sporny wzór przemysłowy nie odznacza się oryginalnością w rozumieniu art. 102 w związku z art. 104 p.w.p., gdyż nie różni się w sposób wyraźny od wzoru oznaczonego nr [...] na str. 7 (k.46a akt [...]) Katalogu wnioskodawcy z lipca 1981 r. Mimo niewyraźnego zdjęcia, w ocenie organu, ujawnia ono cechę określoną w dokumentacji rejestrowej jako "powierzchnie zewnętrzne mają gładką i błyszczącą fakturę powierzchni". Organ dodał, że wszystkie pozostałe cechy istotne spornego wzoru zostały ujawnione na rysunku tego wzoru, umieszczonym jako trzeci od lewej na czarnym prostokącie, w górnej części strony 7 Katalogu. Jak wyjaśnił, rysunek ten pozwala stwierdzić, że znany z katalogu wnioskodawcy wzór oznaczony nr [...] przedstawia element rynnowy zawierający półwalcowe korytko i posiadający jedną boczną podłużną krawędź, wygiętą i skierowaną ukośnie do wnętrza półwalcowego korytka, mającą w przekroju poprzecznym postać płaskownika oraz ma drugą boczną podłużną krawędź, która jest zaokrąglona wygiętym profilem, mającym w przekroju poprzecznym zarys zbliżony do otwartego, w jednej czwartej, wycinka walcowego skierowanego do wnętrza półwalcowego korytka, przy czym krawędź podłużna otwartego zakończenia wycinka walcowego styka się z teoretycznym wewnętrznym łukiem powierzchni wewnętrznej korytka. Zdaniem organu, tożsamość wszystkich cech tego wzoru i spornego wzoru, uznanych za istotne i wymienionych w zastrzeżeniu ochronnym spornego wzoru stanowi dowód braku oryginalności spornego wzoru w rozumieniu powołanych przepisów, niezależnie od tego, że posiada dodatkowo dołączoną rurę spustową. Organ wyjaśnił, że wskazane przez uprawnionego pismo stanowiące załącznik 12 do wniosku, (punkt b str.3 tego pisma), stanowi wypowiedź strony w innym postępowaniu (w zakresie naruszenia prawa), która nie podlega ocenie w zakresie zdolności rejestrowej spornego wzoru, rozpatrywanej w przedmiotowym postępowaniu. Wobec faktu, że brak oryginalności jest wystarczającą samodzielną przesłanką do unieważnienia spornego wzoru, Urząd Patentowy zrezygnował z rozpatrywania zarzutu braku nowości w świetle przedłożonego przez wnioskodawcę materiału dowodowego, zwłaszcza, że materiał ten w znacznej części pokrywa się z materiałem przedłożonym na okoliczność braku oryginalności. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. polegające na: • przyjęciu, że Katalog wnioskodawcy stanowi wystarczający dowód unieważnienia spornego wzoru przemysłowego, podczas gdy z przedłożonego materiału dowodowego nie wynika data wydania i opublikowania przedmiotowego Katalogu; • przyjęciu, że zdjęcia wytworów ujawnionych w Katalogu wnioskodawcy przesądzają o unieważnieniu spornego wzoru przemysłowego, podczas gdy organ nie dokonał żadnej analizy w zakresie publicznego udostępnienia ww. katalogu i wytworów w nim zawartych, a z przedłożonego przez wnioskodawcę materiału dowodowego nie wynika, że wytwory zawarte w ww. Katalogu zostały publicznie udostępnione; • przyjęciu, że zdjęcia wytworów ujawnione na s. 7 Katalogu wnioskodawcy stanowią wystarczający dowód na brak oryginalności spornego wzoru przemysłowego, podczas gdy s. 7 ww. katalogu nie zawiera żadnego zdjęcia wytworu, który mógłby być podobny do spornego wzoru przemysłowego, a nadto zdjęcia zawarte w ww. Katalogu są niewyraźne i nie mogą być uznane za ujawniające postać jakiegokolwiek wytworu w sposób dostateczny; • przyjęciu, że sporny wzór przemysłowy nie odznacza się oryginalnością, gdyż nie różni się w sposób wyraźny od zdjęcia wzoru oznaczonego nr [...] w Katalogu wnioskodawcy, podczas gdy przepisy mające zastosowanie do orzekania o ważności prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...] pt. "Rynna" nie uzależniają ważności prawa z rejestracji wzoru przemysłowego od jego oryginalności ani nie posługują się pojęciem "wyraźnego odróżniania się" wzoru późniejszego od wzoru wcześniejszego; • przyjęciu, że zdjęcie wzoru oznaczonego numerem [...] w Katalogu wnioskodawcy jest wystarczającym dowodem na brak oryginalności spornego wzoru przemysłowego, podczas gdy ww. zdjęcie jest przestawione w sposób niewyraźny i wykluczający możliwość rzetelnego porównania wzorów oraz nie dotyczy postaci produktu będącego przedmiotem wzoru przemysłowego [...] pt. "Rynna"; • nie zawarciu przez organ w zaskarżonej decyzji uzasadnienia prawnego, a w konsekwencji nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, podczas gdy zastosowane przez organ przepisy nie odpowiadają przepisom właściwym do oceny ważności prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności: • art. 316 ust. 4 p.w.p. polegające na przyjęciu, że podstawę oceny zdolności rejestracyjnej spornego wzoru przemysłowego stanowić powinny przepisy art. 102 - 104 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym w p.w.p. ogłoszonej w Dzienniku Ustaw z 2001 r. nr 49, poz. 508, podczas, gdy w dacie rejestracji omawianego wzoru obowiązywały art. 102-104 p.w.p. w innym brzmieniu nadanym ustawą z dnia 6 czerwca 2002 r., ogłoszoną w Dz. U. 2002 nr 108, poz. 945, która weszła w życie 18 października 2002 r., tym samym znowelizowana regulacja art. 102 - 104 p.w.p., obowiązująca w dacie udzielania spornego prawa do wzoru przemysłowego, winna mieć zastosowania do oceny zdolności rejestracyjnej wzoru; • art. 102 ust. 1 p.w.p., art. 104 ust. 1 oraz ust. 2 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym w chwili udzielania spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego polegające na niezastosowaniu w szczególności w zakresie: ✓ definicji wzoru przemysłowego, podczas gdy art. 102 ust. 1 p.w.p. ma kluczowe znaczenie dla określenia przesłanek zdolności rejestracyjnej wzoru przemysłowego; ✓ ustalenia przesłanki indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego, podczas gdy przesłanka indywidualnego charakteru, stanowiła podstawę unieważnienia; W ocenie skarżącej naruszenie art. 104 ust. 1 p.w.p. doprowadziło do nieuwzględnieniu przez Urząd Patentowy RP kryterium zorientowanego użytkownika, podczas gdy kryterium zorientowanego użytkownika jest niezbędne dla oceny indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego; natomiast naruszenie art. 104 ust. 2 p.w.p. doprowadziło do niedokonania przez Urząd Patentowy RP oceny zakresu swobody twórczej przy opracowaniu spornego wzoru przemysłowego, podczas gdy przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru. W pierwszej kolejności skarżąca wskazała, że Urząd Patentowy unieważnił prawo z rejestracji na wzór przemysłowy [...] pt. "Rynna" wskazując na brak "oryginalności" wzoru, w sytuacji gdy przesłanka taka nieznana jest polskiemu prawu dot. wzorów przemysłowych. W ocenie skarżącej, twierdzenie wnioskodawcy dotyczące pochodzenia przedmiotowego Katalogu z lipca 1981 r. nie zostało w żaden sposób wykazane, udowodnione a organ przyjął je za prawdziwe bez podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, do czego na mocy m.in. art. 7 k.p.a. był zobowiązany z urzędu. Stwierdził, że nawet gdyby na załączonym Katalogu była nadrukowana data "lipiec 1981 r.", to nie potwierdzałoby to faktu wytworzenia Katalogu w tej dacie, bowiem wnioskodawca nie przedstawił innego dowodu na okoliczność daty jego wytworzenia. Dalej wskazała, że na stronie 7 kwestionowanego Katalogu nie znajduje się (jak podaje organ) produktu, któremu odpowiadałoby wskazane przez Urząd Patentowy oznaczenie oraz rysunek odpowiadający kształtem zastrzeżonemu wzorowi przemysłowemu uprawnionego. Podał, że produkt o oznaczeniu wskazanym przez organ znajduje się na str. 6 kwestionowanego Katalogu, jednakże trudno uznać, aby w jakimkolwiek zakresie produkt ten mógł podważyć zdolność rejestracyjną spornego wzoru przemysłowego. W ocenie skarżącej, organ błędnie przyjął, że fakt umieszczenia zdjęcia produktu nr [...] w Katalogu jest wystarczający, aby na tej podstawie orzec o braku oryginalności wzoru przemysłowego. Urząd Patentowy RP nie uwzględnił bowiem kwestii publicznego udostępnienia wzoru wcześniejszego, gdyż z akt nie wynika, aby Katalog został publicznie udostępniony. Skarżąca podkreśliła, że publiczne udostępnienie wzoru jest kluczowe zarówno dla stwierdzenia nowości wzoru przemysłowego jak i jego indywidualnego charakteru (art. 103 ust. 1 oraz art. 104 ust. 1 p.w.p.). W ocenie skarżącej, powyższe zaniechanie stanowiło naruszenie zasad postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. Organ bowiem nie wyjaśnił dostatecznie wszystkich okoliczności stanu faktycznego ani nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób kompleksowy i wyczerpujący w zakresie istotnym dla wydanego rozstrzygnięcia. Ponadto dokonał błędnej oceny Katalogu wnioskodawcy, w szczególności błędnie przyjął, że Katalog ten jest dowodem "braku oryginalności" wzoru uprawnionego, co miało znaczenie dla wyniku postępowania. Odnosząc się do samej postaci wzoru wskazanego przez organ jako niweczącego oryginalność wzoru skarżącego (produkt [...] z zał. nr 16, stwierdziła, że zdjęcie wizerunku tego produktu przedstawione na s. 6 Katalogu wnioskodawcy, nie może być podstawą do dokonania jakiejkolwiek analizy przez organ. Wyraziła wątpliwość, jak na podstawie bardzo niewyraźnych i ledwo ukazujących kontury wytworu zdjęć (nr [...]), organ był w stanie zobaczyć na nich gładką powierzchnię zewnętrzną i błyszczącą fakturę nawierzchni. Podniosła, że nawet gdyby zdjęcie było wyraźne, to ww. cechy bardzo trudno dostrzec, gdyż gładka powierzchnia oraz błyszcząca faktura to cechy widoczne ewentualnie gołym okiem a nie za pomocą jakiegokolwiek nośnika. Nadto wskazała, że zarówno produkt ujawniony na niewyraźnym zdjęciu nr [...], jak i rysunek na czarnym pasu (str. 6 a nie 7) nie stanowi rynny (która jest przedmiotem wzoru uprawnionego) ale zupełnie inny element systemu rynnowego jakim jest lej spustowy. W jej ocenie, w niniejszej sprawie można mówić o ewentualnym publicznym udostępnieniu wytworu pt. lej spustowy. Jednakże jest to wytwór, który nie stanowi produktu jakim jest rynna, gdyż jest zupełnie innym elementem systemu rynnowego. Dalej skarżąca wyjaśniła, że o odmienności postaci produktów jakimi są lej spustowy i rynna świadczy również wypowiedź jednego z dystrybutorów uczestnika, zawarta w piśmie stanowiącym załącznik nr 12 do wniosku o unieważnienie wzoru przemysłowego. Niezależnie od tego, czy pismo to stanowi wypowiedź strony w innym postępowaniu to uznała, że wniosek z niego płynący jest bardzo precyzyjny - lej spustowy oraz inne elementy systemów rynnowych są "zupełnie inne" niż rynny. Powyższe potwierdza szereg rejestracji ze wzorów przemysłowych m.in. [...] pt. "uchwyt rynny" oraz [...] pt. "uchwyt rynny", powołanych w przedmiotowym piśmie jednego z dystrybutorów uczestnika. W ocenie skarżącej, wspomniane pismo jest przejawem postrzegania spornego wzoru przemysłowego przez zorientowanego użytkownika, jakim jest dystrybutor elementów systemu rynnowego. W przekonaniu skarżącej, wypowiedź zawarta we wspomnianym piśmie może świadczyć o posiadaniu przez sporny wzór przemysłowy indywidualnego charakteru. Zauważyła, że organ w ogóle nie wziął pod uwagę kluczowej przesłanki istnienia ochrony wzoru przemysłowego jakim jest indywidualny charakter, dlatego też czynności Urzędu Patentowego dotyczące ustalenia "oryginalności" wzoru obarczone są wadą. Skarżąca wskazała, że ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia prawa z rejestracji (tzn. w brzmieniu zmienionym ustawą z 6 czerwca 2002 r. o zmianie ustawy - prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2002, Nr 108, poz. 945) nie posługuje się pojęciami "oryginalność" lub "odróżnianie się w sposób wyraźny" dla stwierdzenia nowości lub indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego. Dlatego też uznała, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na przesłankach pozaustawowych, co jest fundamentalnym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6 k.p.a. Ponadto w ocenie skarżącej, organ w zaskarżonej decyzji nie zawarł uzasadnienia prawnego, a konsekwencji nie wyjaśnił podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a.). Jak wskazała, w treści zaskarżonej decyzji (s. 4) można znaleźć jedynie następujący fragment dotyczący uzasadnienia prawnego, odnoszący się do zastosowania właściwego brzmienia przepisów p.w.p. dla oceny zdolności rejestrowej przedmiotowego wzoru przemysłowego. Uznała za niezrozumiałe zastosowanie przez organ przepisów ustawy w brzmieniu ogłoszonym w Dzienniku Ustaw z 2001 r., Nr 49, poz. 508, które to aktualnie nie obowiązują i nie obowiązywały w chwili udzielania prawa z rejestracji przedmiotowego wzoru przemysłowego. Podała, że w dniu 18 października 2002 r. (a zatem przed udzieleniem przez organ prawa z rejestracji na wzór przemysłowy skarżącej) weszła w życie ustawa z 6 czerwca 2002 r. o zmianie ustawy prawo własności przemysłowej (ogłoszona w Dz. U. z dnia 17 lipca 2002 r.), zmieniająca brzmienie art. od 102 do 105 p.w.p. W dalszej części skargi, skarżąca odniosła się do naruszenie przepisów prawa materialnego, wskazując na brak uzasadnienia dla zastosowania w niniejszej sprawie art. 102 i art. 104 p.w.p. w pierwotnym brzmieniu p.w.p. Jej zdaniem, dla oceny zdolności rejestracyjnej wzoru przemysłowego powinny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie udzielania prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, a zatem w niniejszej sprawie przepisy obowiązujące w dniu [...] listopada 2002 r. Zauważyła, że w art. 315 ust. 3 p.w.p. nie wymieniono prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, co było celowym działaniem ustawodawcy, bowiem w świetle art. 316 p.w.p. zgłoszenia wzorów zdobniczych dokonane przed wyjściem w życie ustawy a nierozpatrzone do tego czasu, uważa się za zgłoszenia wzorów przemysłowych. Zdaniem skarżącej, właściwymi przepisami do zastosowania przy ocenie warunków uzyskania prawa z rejestracji na wzór przemysłowy, są przepisy obowiązujące w chwili udzielenia takiego prawa z rejestracji. Ponadto, zasadność takiego rozróżnienia wynika m.in. z faktu, że wzór przemysłowy chroniony jest na podstawie prawa z rejestracji tj. prawa, które nie jest poprzedzone stosownym badaniem przez organ (w odróżnieniu od np. znaków towarowych czy patentów). Wobec powyższego, zdaniem skarżącej organ błędnie zastosowała art. 316 ust. 4 p.w.p. Skarżąca wskazała, że art. 102 ust. 1 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie rejestracji spornego wzoru, różni się od brzmienia przepisu powołanego przez Urząd Patentowy RP w treści zaskarżonej decyzji. W szczególności przesłanką rejestracji postaci wytworu jako wzoru przemysłowego nie jest jej "oryginalność". Skarżąca zaznaczyła, że w obecnie obowiązującej ustawie p.w.p. przesłanka oryginalności powoływana jest jedynie w kontekście ochrony topografii układu scalonego. Zgodnie z art. 198 p.w.p. topografię uznaje się za oryginalną, jeżeli jest wynikiem pracy intelektualnej twórcy i nie jest powszechnie znana w chwili jest powstania. Stwierdziła, że definicja przesłanki "oryginalności" wskazana przy okazji przepisów o ochronie topografii układów scalonych znaczenie odbiega od rozumienia pojęcia "indywidualny charakter". Dodała, że przesłanka "wielokrotnej odtwarzalności" postaci wytworu nie występuje aktualnie w polskiej ustawie. Podkreśliła, że definicja powołana przez Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji nie odpowiada także brzmieniu definicji wzoru zdobniczego zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych. Podobny zarzut, jak opisany powyżej, skarżąca podniosła w odniesieniu do niezastosowania przez organ art. 104 ust. 1 oraz ust. 2 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie rejestracji spornego wzoru. Stwierdziła, że Urząd Patentowy RP unieważniając prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego nie zbadał w ogóle przesłanki indywidualnego charakteru, jak również nie uwzględnił kryterium zorientowanego użytkownika. W dalszej części skargi, wyjaśniła kto może zostać uznany za zorientowanego użytkownika. W konsekwencji powyższych naruszeń prawa materialnego, zdaniem strony organ dopuścił się również naruszenia art. 102 ust. 2 pwp w aktualnie obowiązującym brzmieniu poprzez jego niezastosowanie. Urząd Patentowy nie uwzględnił bowiem zakresu swobody twórczej jaka obowiązuje przy opracowywaniu tego typu wzoru przemysłowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p., ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym. Przez analogię uznał, że intencją ustawodawcy było aby zgłoszenia wzorów zdobniczych dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej i nierozpatrzone do tego czasu, traktowano jak zgłoszenia wzorów przemysłowych dokonane w pierwszym dniu obowiązywania tej ustawy. W ocenie organu, powyższe uzasadnia dokonanie oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru na podstawie art. 102-104 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym w ustawie z dnia 30 czerwca 2000r. ogłoszonej w Dzienniku Ustaw z 2001 r. nr 49, poz.508. W świetle powyższego, uznał za bezzasadne zarzuty dotyczące niezastosowania brzmienia przepisów art. 102 ust. 1 oraz ar.104 ust. 1 oraz ust. 2 p.w.p., obowiązującego w chwili udzielenia spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Ponadto, zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania uznał za nieuzasadnione, bowiem skarżący nie podał konkretnie, ani dlaczego wskazuje określone przepisy postępowania, ani w jaki sposób Urząd je naruszył. Urząd Patentowy wyjaśnił, że przedsięwziął w trakcie długiej, odbytej w trzech terminach rozprawy wszelkie możliwe procesowe czynności mające na celu wyczerpujące wyjaśnienie przedmiotowej sprawy. Dodatkowo, w celu dogłębnego zbadania zasadności twierdzeń uprawnionego, między innymi, na rozprawie poprzedzającej rozprawę kończącą postępowanie w sprawie, postanowieniem z dnia [...] lutego 2013r. (wpisanym do protokołu z rozprawy - str. 299) zobowiązał wnioskodawcę do przedłożenia do akt przedmiotowej sprawy w terminie 2 miesięcy pisma procesowego, stanowiącego szczegółową odpowiedź na pismo złożone przez uprawnionego jako załącznik do protokołu z rozprawy. Nadto, w trakcie rozprawy kończącej postępowanie pełnomocnik uprawnionego wyjaśnił: "to są wszystkie materiały dowodowe, twierdzenia i argumenty, które chciałem podnieść w zakresie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie (protokół z rozprawy str.466). Organ wskazał, że z przedłożonego materiału dowodowego (ostatnia strona Katalogu) wynika data wydania i opublikowania przedmiotowego katalogu -"Juli 1981" (lipiec 1981). Urząd uznał tę datę za bezsporną, bowiem pełnomocnik skarżącego nie podnosił żadnych wątpliwości odnośnie daty publikacji tego Katalogu. Dodał, że wydając zaskarżona decyzję oparł się na rysunku wzoru oznaczonego nr [...], a nie na jego zdjęciu. Na koniec stwierdził, że decyzja zawiera zarówno uzasadnienie prawne jak i podstawy prawne decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2013 nr [...], którą to unieważniono prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Rynna" nr [...]. Podstawowa kwestią wymagającą wyjaśnienia w niniejszej sprawie było ustalenie przez organ, która wersja przepisów prawa własności przemysłowej miała zastosowanie podczas rozpoznawania wniosku o unieważnienie przedmiotowego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Właściwe bowiem określone prawo materialne determinuje zakres niezbędnego postępowania dowodowego. Przedmiotowy wzór przemysłowy został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] grudnia 2000 r. jako wzór zdobniczy. W tym czasie nie obowiązywała jeszcze ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej, bowiem weszła ona w życie dnia 22 sierpnia 2001 r. Aktem prawnym regulującym kwestię ochrony wzorów zdobniczych było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych (Dz. U. z Nr 8, poz. 45). Na mocy art. 316 ust. 1 ww. ustawy zgłoszenia wzorów zdobniczych dokonane i nierozpatrzone do tego czasu uważa się za zgłoszenia wzorów przemysłowych. Tym samym na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej udzielił prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Jednakże podkreślenia wymaga, że niecały miesiąc wcześniej tzn. 18 października 2002 r. weszła w życie ustawa z dnia 6 czerwca 2002 r. o zmianie ustawy Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 108, poz. 945). Na mocy tej ustawy zmieniającej, między innymi art. 102, 103 i 104 zostało nadane nowe brzmienie. Z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej (vide: druk sejmowy Nr IV.249) wynika, że zmiana ustawy prawo własności przemysłowej miała na celu implementację dyrektywy 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. o ochronie wzorów przemysłowych (Dz. U. UE L 289/28). W ocenie organu podstawa prawną do rozstrzygnięcia wniosku o unieważnienie spornego prawa były przepisy ustawy p.w.p. w jej pierwotnym brzmieniu. Zdaniem Sądu powyższego poglądu nie można przyjąć bowiem nie wynika to ani z treści art. 316 ust 1 ani ust. 4 p.w.p. Treść ust. 1 została powołana przez Sąd powyżej, natomiast na mocy ust. 4 postępowanie związane ze zgłoszeniem wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarowego i topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym toczy się od dnia wejścia w życie ustawy według jej przepisów. Na mocy tych przepisów zgłoszenie wzorów zdobniczych dokonane przed dniem wejścia w życie p.w.p. i nierozpatrzone do tej daty stają się zgłoszeniami wzorów przemysłowych. Tym samym data zgłoszenia ma znaczenie dla określenia daty pierwszeństwa, ale nie dla określenia prawa właściwego dla oceny zgłoszonego wzoru. Odwołując się do ww. przepisów należy przyjąć, że przepisy które organ winien wziąć pod uwagę rozpoznając wniosek o unieważnienie przedmiotowego prawa z rejestracji jest prawo własności przemysłowej w brzmieniu obowiązującym w dacie rejestracji przedmiotowego wzoru, czyli w dacie [...] listopada 2002 r. Stanowisko takie zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1817/10, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II GSK 481/09. Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku uchylając wcześniejszy wyrok WSA w Warszawie wskazał jako cechy konstytutywne wzoru przemysłowego (zgłoszony jako wzór zdobniczy [...] kwietnia 2001 r., prawo z rejestracji wzoru przemysłowego udzielone decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r.): nowość oraz indywidualny charakter, co w ocenie WSA wyrażonej w wyroku w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1817/10 przesądza, że zastosowanie winny znaleźć przepisy z daty rejestracji zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego. Sąd w niniejszym składzie wskazany pogląd w pełni podziela. Zauważenia wymaga, że art. 110 p.w.p. w pierwotnym brzmieniu przewidywał "czysty" tryb rejestracyjny w odniesieniu do wzorów przemysłowych (vide: Prawo własności przemysłowej Komentarz pod red. dr. P. Kostańskiego, Warszawa 2010, str. 610). W myśl wspomnianego artykułu Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu prawa z rejestracji po stwierdzeniu, że zgłoszenie wzoru przemysłowego zostało sporządzone prawidłowo (ust. 1), natomiast nie uważa się zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, za sporządzone prawidłowo, jeżeli narusza przepisy art. 106 (ust. 2). Dopiero w ramach nowelizacji na mocy ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 136, poz. 958) zmodyfikowana została powyższa zasada poprzez dopuszczenie ograniczonego badania przesłanek w zakresie określonym w art. 110 ust. 2 i 3 p.w.p. Art. 110 otrzymał brzmienie: "Art. 110. 1. Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi, że zgłoszenie wzoru przemysłowego nie zostało sporządzone prawidłowo, wydaje decyzję o odmowie udzielenia prawa z rejestracji. 2. Nie uważa się zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, za sporządzone prawidłowo, jeżeli przedmiot zgłoszenia nie stanowi postaci wytworu lub jego części lub w przypadku, o którym mowa w art. 106. 3. Urząd Patentowy może wydać decyzję o odmowie udzielenia prawa z rejestracji na wzór przemysłowy, jeżeli postać wytworu lub jego części w sposób oczywisty nie posiada cech nowości lub indywidualnego charakteru lub wytwór nie spełnia w sposób oczywisty wymagań, o których mowa w art. 102 ust. 3. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 i 3, przepis art. 49 ust. 2 stosuje się odpowiednio." Tym samym skoro dopiero od 1 listopada 2007 r. (data wejścia w życie ww. ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r.) organ w sposób ograniczony bada przesłanki udzielenia prawa z rejestracji, tak więc do tego czasu, jak również w dniu wydania decyzji tzn. [...] listopada 2002 r., udzielenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego było czystym systemem rejestracyjny i organ administracji publicznej na mocy art. 6 k.p.a. obowiązany był działać na podstawie obowiązującej normy prawnej. Inaczej jest np. w przypadku udzielenia ochrony na wzór użytkowy, tutaj bowiem znajduje zastosowanie system badawczy, wymaga on przeprowadzenia przez organ stosowanego badania (art. 10 p.w.p., vide: powoływany wcześniej komentarz str. 67). W ocenie Sądu powyższe potwierdza, że właściwym brzmieniem ustawy prawo własności przemysłowej jakie organ winien wziąć pod uwagę rozpoznając wniosek o unieważnienie wzoru przemysłowej pt.:"Rynna" będą przepisy obowiązujące w dniu udzielenia takiego prawa. W owym dniu tzn. [...] listopada 2002 r. nie obowiązywały przepisy ustawy p.w.p. w brzmieniu ogłoszonym w Dzienniku Ustawy z 2001 r. Nr 49, poz. 508, które to organ w niniejszej sprawie zastosował. Zdaniem Sądu art. 315 ust. 3 p.w.p. nie można w niniejszej sprawie zastosować, bowiem nie dotyczy on prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, ani wzoru zdobniczego. Kwestię związaną z wzorami zdobniczymi zgłoszonymi przed wejściem w życie p.w.p., ale nie zarejestrowanymi przed datą 22 sierpnia 2001 r. ustawodawca uregulował całościowo i odrębnie w przepisie art. 316 p.w.p. Przepisy art. 102 – art. 104 p.w.p. określające ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa do rejestracji w pierwotnej wersji miały brzmienie: Art. 102. 1. Wzorem przemysłowym jest nowa i oryginalna, nadająca się do wielokrotnego odtwarzania, postać wytworu, przejawiająca się w szczególności w jego kształcie, właściwościach powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie. 2. Nie stanowi wzoru przemysłowego postać wytworu uwarunkowana wyłącznie względami technicznymi lub funkcjonalnymi. Art. 103. Wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, nie został taki wzór podany do powszechnej wiadomości w sposób umożliwiający jego odtworzenie ani nie był z wcześniejszym pierwszeństwem zgłoszony i następnie zarejestrowany. Art. 104. Wzór przemysłowy uważa się za oryginalny, jeżeli różni się w sposób wyraźny od wzorów znanych i jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech znanych wzorów. Organ winien zastosować przepisy art. 102 – 104 p.w.p. w brzmieniu obecnie obowiązującym, nadanym ustawą z dnia 6 czerwca 2002 r. o zmianie ustawy – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 108, poz. 945), obowiązujące od dnia 18 października 2002 r. Nowa regulacja prawna ochrony wzorów przemysłowych zawarta we wspomnianych artykułach dostosowuje przepisy prawa własności przemysłowej do wymogów aktu wspólnotowego - dyrektywy 98/71/WE. W dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji wspomniane przepisy miały brzmienie: Art. 102. 1. Wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. 2. Wytworem jest każdy przedmiot wytworzony w sposób przemysłowy lub rzemieślniczy, obejmujący w szczególności opakowanie, symbole graficzne oraz kroje pisma typograficznego, z wyłączeniem programów komputerowych. 3. Za wytwór uważa się także: 1) przedmiot składający się z wielu wymienialnych części składowych umożliwiających jego rozłożenie i ponowne złożenie (wytwór złożony); 2) część składową, jeżeli po jej włączeniu do wytworu złożonego pozostaje widoczna w trakcie jego zwykłego używania, przez które rozumie się każde używanie, z wyłączeniem konserwacji, obsługi lub naprawy; 3) część składową, jeżeli może być przedmiotem samodzielnego obrotu. 4. W przypadku wzoru stosowanego lub zawartego w części składowej wytworu złożonego, w rozumieniu ust. 3 pkt 1, ocena nowości i indywidualnego charakteru dotyczy tylko jego widocznych cech. Art. 103. 1. Wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami. 2. Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy. 3. Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości udzielenia prawa z rejestracji, jeżeli wzór przemysłowy: 1) został ujawniony osobie trzeciej, która w sposób wyraźny lub dorozumiany była zobowiązana do zachowania poufności; 2) został ujawniony w ciągu 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, jeżeli ujawnienie nastąpiło przez twórcę, jego następcę prawnego lub - za zgodą uprawnionego - przez osobę trzecią, a także jeżeli ujawnienie nastąpiło w wyniku nadużycia popełnionego wobec twórcy lub jego następcy prawnego. Art. 104. 1. Wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo. 2. Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że przepisy prawa własności przemysłowej dotyczące wzoru przemysłowego w obu wyżej powołanych wersjach różnią się, dlatego też należy uznać, że organ dokonał błędnej oceny stanu faktycznego i zgromadzonego materiału dowodowego, co było spowodowane zastosowaniem niewłaściwych przepisów, czym naruszył art. 6, 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Dla przykładu z zastrzeżeń ochronnych przedmiotowego wzoru wynikało, że wzór ten ma przejawiać się także we właściwościach powierzchni ("...wszystkie powierzchnie zewnętrze mają gładką i błyszczącą fakturę powierzchni..."), wprost wymienionych w art. 102 ust. 1 p.w.p. w pierwotnym brzmieniu. Jednakże tego przykładowego elementu postaci wytworu nie zawiera już art. 102 ust. 1 p.w.p. w obecnie obowiązującym brzmieniu. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, Sąd ma możliwość odniesienia się do istnienia interesu wnioskodawcy w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, bowiem przepisy art. 117 ust. 1 oraz art. 89 p.w.p. zarówno w dniu wejścia w życie ustawy, jak w dniu złożenia wniosku o unieważnienie, jak również w dniu wydania decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. miały i nadal mają takie samo brzmienie. Zgodnie z art. 117 ust. 1 p.w.p. do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przepisy art. 89 stosuje się odpowiednio. Z kolei z art. 89 ust. 1 p.w.p. wynika, że wzór przemysłowy może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe wymagania do uzyskania tego wzoru. Kierując się powyższymi regulacjami Sąd podzielił argumentację Urzędu Patentowego co do istnienia interesu prawnego wnioskodawcy w złożeniu wniosku o unieważnienie spornego wzoru przemysłowego. Nie budzi wątpliwości, że uczestnik postępowania i skarżąca są wobec siebie konkurentami. Potwierdza to chociażby wystąpienie uprawnionego do kontrahentów wnioskodawcy o zaprzestanie naruszania spornego prawa poprzez sprzedaż jego wyrobów. W świetle stanowiska orzecznictwa nie budzi wątpliwości, że prowadzenie działalności gospodarczej powodującej konkurencję oznacza, że prowadzący taką działalność mają interes prawny w rozumieniu art. 89 p.w.p. Organ ponownie rozpoznając sprawę powinien zastosować przepisy materialne prawa własności przemysłowej w prawidłowym brzmieniu, tzn. obowiązujące w dniu udzielenia przedmiotowego prawa z rejestracji a następnie dokonać oceny zdolności rejestrowej wzoru przemysłowego pt.:"Rynna". Biorąc pod uwagę wskazane uchybienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd stwierdził, że uchylona decyzja nie będzie podlegać wykonaniu do daty uprawomocnienia się wyroku, działając w tym zakresie na podstawie art. 152 p.p.s.a. Orzekając o zwrocie kosztów postępowania, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.