I SA/Wa 182/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Emilia Lewandowska Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego oddala skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] i odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1959 r. nr [...] w części dotyczącej nieruchomości położonej we wsi [...]. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. orzeczeniem z dnia [...] listopada 1959 r. nr [...] orzekło o przejęciu na własność Państwa nieruchomości położonych we wsi [...]. Podstawą przejęcia był dekret z dnia 5 września 1947 r. o przejęciu na własność państwa mienia pozostawionego po osobach przesiedlonych do ZSRR ( Dz. U. Nr 59, poz. 310 ze zm. ) oraz dekret z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa niepozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz. U. Nr 46, poz. 339). Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku S. S., w pkt 1 stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1959 r. nr [...] w części obejmującej nieruchomość oznaczona aktualnie jako działki ewidencyjne nr nr [...], zaś w pkt 2 stwierdził wydanie z naruszeniem prawa orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G z dnia z dnia z dnia [...] listopada 1959 r. w części obejmującej aktualnie nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], położoną w B. Organ wskazał, że w dacie wydawania orzeczenia o przejęciu nieruchomości tj. w dniu [...] listopada 1959 r. P. S. zamieszkiwała w miejscowości B., a tym samym nieruchomość stanowiąca jej własność była w jej faktycznym władaniu. To zaś przesądza, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wskazane w art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 27 lipca 1949 r., co rażąco narusza prawo. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. złożył S. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na skutek odwołania P. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] i odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1959 r. nr [...] w części dotyczącej nieruchomości położonej we wsi [...]. Organ wskazał, że podstawą przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej we wsi B. był dekret z dnia 5 września 1947 r. o przejęciu na własność państwa mienia pozostawionego po osobach przesiedlonych do ZSRR ( Dz. U. Nr 59, poz. 310 ze zm. ) oraz dekret z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa niepozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz. U. Nr 46, poz. 339. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że J. S. wraz żoną P. oraz synem S. zostali wysiedleni z B. J. S. po osiedleniu otrzymał nieruchomość rolną w miejscowości D., której prawa własności zrzekł się [...] października 1957 r. Następnie wraz z rodziną czynił starania o zwrot gospodarstwa położonego we wsi B., jednak nieruchomość ta została rozdysponowana. P. S. z mężem i synem zameldowali się w miejscowości B. w dniu [...] listopada 1957 r. P. S. zameldowana była pod tym adresem do końca życia tj. do [...] października 1970 r. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny organ uznał, że w sprawie nie miało miejsce faktyczne władanie nieruchomością przez P. S. w dniu jej przejęcia tj. w dniu [...] listopada 1959 r. W dalszej części organ odwoławczy uznał, że nieruchomość podlegająca przejęciu została właściwie określona. Oceniając wspomniane orzeczenie PPRN organ wskazał, że art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 22marca 1928 r. ( Dz. U. nr 36, poz. 341 ze zm. ) o postępowaniu administracyjnym stanowił, że każda decyzja powinna zawierać: powołanie się na podstawę prawną, datę, osnowę decyzji, oznaczenie jej rodzaju, podpis władzy oraz wskazać, czy przysługuje od niej odwołanie czy skarga. Wszystkie te elementy posiada badane orzeczenie PPRN w G. i nadawało się do wykonania. To stanowisko potwierdza również fakt, że było podstawą założenia księgi wieczystej i wpisania jako właściciela Skarbu Państwa. Decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stała się przedmiotem skargi S. S. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego P. S., zarzucił: 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż wady prawne zawarte w orzeczeniu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1959 r. nie stanowią rażącego naruszenia prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdyż zdaniem MRiRW przedmiotowe orzeczenie zawierało wszystkie niezbędne elementy decyzji określone w wówczas obowiązujących przepisach prawa (tj. przepisach rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej polskiej o postępowaniu administracyjnym), w sytuacji gdy: a) odnośnie określenia przejmowanych nieruchomości w miejscowości B. organ wydający to orzeczenie ograniczył się jedynie do wskazania numerów hipotecznych nieruchomości nie zważając w zupełności na istniejące wówczas przepisy obowiązującego prawa, które wprost określały elementy obligatoryjne każdego orzeczenia oraz wskazywały na sposób określenia przejmowanych nieruchomości, gdy właściciel nieruchomości nie był znany, b) orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1959 r. jako podstawę prawną zawierało wskazanie jedynie ogólnie dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu nieruchomości ziemskich położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego oraz dekretu z dnia 5 września 1947 r. o przejęciu na własność państwa mienia bez rozróżnienia, który dekret ma zastosowanie do danych nieruchomości w skarżonym orzeczeniu, a taki sposób wskazania podstawy prawnej w orzeczeniu jest niewystarczający i w związku z tym stanowi to rażące naruszenie prawa, c) orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1959 r. wydane jako orzeczenie zbiorcze, co jednakże nie było dopuszczalne w tym przypadku na podstawie wówczas obowiązujących przepisów prawa, gdyż zasadą wynikającą z rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o postępowaniu administracyjnym było wydawanie decyzji o charakterze indywidualnym, a decyzje zbiorcze mogły być wydawane jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy taki wyjątek był wyraźnie przewidziany w przepisach prawa, a zatem także ta wada orzeczenia jako orzeczenia zbiorczego skutkuje koniecznością uznania orzeczenia za wydane z rażącym naruszeniem prawa, 2) naruszenie art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 341) poprzez błędne uznanie, iż: a) nie stanowi rażącego naruszenia tych przepisów to, że w orzeczeniu o przejęciu nieruchomości położonych w miejscowości B. określono nieruchomości podlagające przejęciu poprzez wskazanie jedynie numerów wykazów hipotecznych, bez wskazania w osnowie właściciela danej nieruchomości , b) nie można mówić o rażącym naruszeniu wskazanych w niniejszym ustępie przepisów prawa, gdyż zdaniem Ministra nie może budzić wątpliwości, kto był właścicielem nieruchomości, 3) naruszenie art. 1 ust. 1, art. 2 i 3 dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu nieruchomości ziemskich położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz. U. Nr 46, poz. 339) w związku z art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 341) poprzez błędne uznanie, iż a) nie stanowi rażącego naruszenia tych przepisów to, że w orzeczeniu o przejęciu nieruchomości położonych w B. określono nieruchomości podlegające przejęciu na rzecz Państwa poprzez wskazanie jedynie numerów wykazów hipotecznych, bez wskazania w osnowie właściciela danej nieruchomości, a tak wydane orzeczenie zdaniem MRiRW zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w przepisach rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o postępowaniu administracyjnym, w sytuacji gdy wskazanie w orzeczeniu tylko numerów hipotecznych wskazanych nieruchomości, oznaczało nieokreślenie przedmiotu przejęcia, a więc stanowiło brak istoty rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy obowiązujące w dacie wydania skarżonego orzeczenia przepisy prawa wskazywały wyraźnie jakie obligatoryjne elementy winno zawierać orzeczenie, w szczególności mając na uwadze fakt, że na jego podstawie następowało odjęcie praw własności do nieruchomości osoby fizycznej (prywatnej) na rzecz Skarbu Państwa, a przejęcie na własność nieruchomości w oparciu o ten dekret nie następowało z mocy prawa, lecz orzekały o tym organy administracji wydając stosowne orzeczenie, które miało charakter konstytutywny, 4) naruszenie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 16 września 1950 r. w sprawie sposobu określania przejmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie, gdy ich granice zostały zatarte, oraz trybu postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości jest nieznany (Dz. U. Nr 45, poz. 416) w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez: a) błędne i dowolne uznanie, iż właściciel nieruchomości położonej w B. był znany, a więc brak było podstaw do określenia w orzeczeniu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1959 r. brak było podstaw do stosowania rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 16 września 1950 r. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika reprezentującego Skarżącego W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż nie jest ona zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], którą uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] i odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1959 r. nr [...] w części dotyczącej nieruchomości położonej we wsi B. Zaskarżona decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. została wydana w postępowaniu nieważnościowym, w którym organ administracji wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji, lecz wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zatem samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja podlegająca kontroli dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Sprawa nie toczy się więc w trybie zwykłym, gdzie dla uchylenia decyzji wystarczy stwierdzenie naruszenia prawa mającego wpływ na wynik rozstrzygnięcia, lecz w trybie nadzwyczajnym, kiedy wyjątkowo - wbrew zasadzie trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 K.p.a.) - z enumeratywnie wyliczonych przyczyn można uznać decyzję za dotkniętą tak ciężką wadą, iż zachodzi konieczność uznania jej za nieważną. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek nie tylko zbadania, czy nastąpiło naruszenie prawa, ale zarazem wykazania, iż było to naruszenie rażące. W doktrynie jak i w orzecznictwie sądów przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 k.p.a. decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki które wywołuje decyzja (vide; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1935/99; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1202/98). Oznacza to, że instytucja stwierdzenia nieważności stanowi nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji i stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może stanowić skuteczną podstawę do wzruszenia decyzji w tym trybie. W szczególności zaś takiej podstawy nie może stanowić subiektywne przeświadczenie skarżącego o nietrafności wydanej decyzji. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że kwestionowane w postępowaniu nieważnościowym orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1959 r, wydano na podstawie dekretu z dnia 5 września 1947 r. o przejściu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. (Dz. U. nr 59, poz. 318) – zwany dalej dekretem z 1947 r. oraz dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających we faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz. U. nr 46, poz. 339) – zwany dalej dekretem z 1949 r. Artykuł 1 pierwszego z wymienionych dekretów w ust. 1 przewidywał przejście z mocy prawa na własność Państwa mienia osób przesiedlonych do Z.S.R.R, pozostałego na obszarze Państwa Polskiego z chwilą przesiedlenia tych osób bez odszkodowania. Z mocy art. 3 ust. 1 przejście nieruchomości ziemskich na własność Państwa i jego datę stwierdzały powiatowe władze administracji ogólnej, zaś procedura wydawania tych orzeczeń uregulowana została w rozporządzeniu Ministra Skarbu i Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 15 lipca 1948 r. (Dz. U. nr 37, poz. 271). Z jego § 1 wynikało, że przy orzekaniu w tej kwestii zastosowanie miało rozporządzenie Prezydenta RP z 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. RP nr 36, poz. 341), z odmiennościami wynikającymi z rozporządzenia. Cytowany wcześniej dekret z 1949 r. przewidywał możliwość przejęcia nieruchomości ziemskich położonych na wymienionych w nim terenach wówczas, gdy nie pozostawały we faktycznym władaniu właścicieli. Ustawodawca ustanowił też szczególny sposób określania przejmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich, w razie gdy ich granice zostały zatarte oraz tryb postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości nie jest znany. § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 16 września 1950 r. w sprawie sposobu określania przejmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie, gdy ich granice zostały zatarte, oraz trybu postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości jest nieznany (Dz. U. Nr 45, poz. 416) stanowił, że w razie zatarcia granic przejmowanej nieruchomości w orzeczeniu określa się ją przez opis granic zespołów gruntów składających się na tę nieruchomość lub przez wymienienie nieruchomości o ustalonych granicach, które bezpośrednio otaczają ten zespół gruntów. Skarżący uważa, że orzeczenie z 1959 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa z racji oparcia go na dwóch dekretach bez wskazania, który dekret odnosi się do poszczególnych przejmowanych nieruchomości. Odmawiając zasadności argumentacji przedstawianej przez skarżącego należy zauważyć, że bez wątpienia do poprzednika prawnego skarżącego znalazł zastosowanie dekret z 1949 r., albowiem w materiale dowodowym sprawy znajdują się dokumenty wskazujące, że J. S. wraz żoną P. oraz synem S. był przesiedlony na Ziemie Zachodnie do miejscowości D. Brak wskazania konkretnej podstawy przejmowania poszczególnych nieruchomości oznaczonych numerami hipotecznymi ( tj. czy był to dekret z 1947 r. czy też dekret z 1949 r. stanowi uchybienie procesowe, ale zdaniem sądu, dostrzeżone uchybienia w orzeczeniu z dnia [...] listopada 1959 r. nie stanowią o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jakkolwiek zgodzić się należy z zarzutem niewskazania dokładnej podstawy prawnej, tym samym wadliwego uzasadnienia tego orzeczenia, jednakże z uwagi na prawidłowe rozstrzygnięcie oraz na istniejącą w przepisach prawa podstawę do wydania takiej decyzji, nie sposób z tego powodu uznać, że decyzja dotknięta jest wadą nieważności. Odmówić należy również zasadności dalszej argumentacji przedstawianej przez skarżącego. Z akt sprawy wynika, że J. S. wraz żoną P. oraz synem S. zostali przesiedleni z B. do miejscowości D. Po zrzeczeniu się nadanego mu prawa własności nieruchomości w D., J. S. czynił starania o zwrot nieruchomości położonej we wsi B., jednak otrzymał odpowiedź, że nieruchomość została rozdysponowana. P. S. wraz z mężem i synem zameldowali się miejscowości B. w dniu [...] listopada 1957 r. ( k. 73 akt administracyjnych). Tym samym z zebranego materiału dokumentacyjnego, w szczególności z treści pism z dnia 23 i 25 marca 1957 roku ( k. 101 i 102 akt administracyjnych) wynika, że w dacie wydawania orzeczenia z dnia [...] listopada 1959 r. przejęte gospodarstwo nie było we władaniu poprzedników prawnych S. S. Temu faktowi nie przeczy zresztą sam skarżący, który (nawiasem mówiąc) w dalszym ciągu zamieszkujący w B. Została więc spełniona przesłanka z art. 1 ust. 1 dekretu z 27 lipca 1949 r. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu mogą być przejmowane na własność Państwa w całości lub w części nieruchomości ziemskie położone na terenach wskazanych w tym przepisie jeżeli nie pozostają w faktycznym władaniu właścicieli. Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że nieruchomość stanowiąca niegdyś własność P. S. położona jest na terenie wymienionym w tym przepisie. Wobec tego uprawnione jest stanowisko organu odwoławczego, który stwierdził, że decyzja będąca przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, gdyż w dacie wydawania kwestionowanego orzeczenia nie znajdowała się w faktycznym władaniu właścicieli( art. 1 ust. 1 ww. dekretu). Porządkując liczne zarzuty skargi można je ująć w pozostały zakresie jako skupiające się na przedstawieniu rażącego naruszenia przy wydawaniu skarżonego orzeczenia przez brak prawidłowego określenia przejmowanej nieruchomości ( pkt 1, 2 i 4 skargi). Zdaniem sądu nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym w administracji i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 16 września 1950 r. w sprawie sposobu określania przejmowanych nam własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie gdy ich granice zostały zatarte oraz trybu postępowania gdy granice zostały zatarte. Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1959 r. została wydana z naruszeniem prawa. Odmienne jest jedynie stanowisko zawarte w skardze od stanowiska organu dotyczące charakteru tego naruszenia: skarżący twierdzi, że naruszenie ww. przepisów (jak również art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego) miało charakter rażący, Organ I instancji a także organ odwoławczy stwierdziły natomiast, że wprawdzie ww. naruszenia miały miejsce, ale nie miały charakteru rażącego. Sąd w składzie orzekającym zgadza się ze stanowiskiem przedstawionym przez organy, zatem zarzutu naruszenia art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym nie można uznać za zasadny. Przepis ten jednoznacznie określa, że każda decyzja powinna zawierać: powołanie się na podstawę prawną, datę, osnowę decyzji, oznaczenie jej rodzaju, podpis władzy oraz wskazać, czy przysługuje od niej odwołanie czy skarga. W ocenie sądu kwestionowane orzeczenie z dnia [...] listopada 1956 r. spełnia te warunki i zawiera niezbędne elementy określone w art. 75 Rozporządzenia o postępowaniu administracyjnym. Opis przejmowanego mienia jest bardzo ogólny określa bowiem nieruchomość przejmowaną położoną we wsi B. bez podania nazwiska właściciela, ale to samo w sobie mnie przesądza o rażącym naruszeniu przepisu art. 75 ust. 1 ww. rozporządzenia. Brak nazwiska właściciela nie stał bowiem na przeszkodzie w zindywidualizowaniu przejmowanej nieruchomości. To stanowisko potwierdza również fakt, że kwestionowane orzeczenie nadawało się do wykonania i było podstawą założenia księgi wieczystej i wpisania jako właściciela Skarb Państwa. W tym zakresie skład orzekający podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 324/12 (przywoływane przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi). Również za prawidłowe należy uznać stanowisko organów co do braku konieczności zastosowania przepisów rozporządzenia z dnia 16 września 1950 r. gdyż z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, żeby granice nieruchomości uległy zatarciu. Podsumowując Sąd stwierdza, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, odmawiając stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1959 r., nie uchybił przepisom postępowania administracyjnego, gdyż w szczególności wyjaśnił sprawę w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu nadzorczym oraz uzasadnił decyzję w sposób wymagany w art. 107 § 3 k.p.a. W toku postępowaniu sądowego nie ujawniły się także inne okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.