VI SA/Wa 2716/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r. sprawy ze skargi G. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego G. B. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, stosując art. 56 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), art. 61 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) w związku z art. 5 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 222, poz. 1321), § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 951 ze zm.) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), nałożył na G. B. karę pieniężną w wysokości 32.000 zł. W dniu [...] czerwca 2015 r. G. B. sformułował od powyższej decyzji odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zakwestionował prawidłowość wydanej decyzji i podniósł, że o jej wydaniu dowiedział się dopiero w dniu 22 czerwca 2015 r., kiedy to doręczono mu postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], uznające za nieuzasadnione jego zarzuty. Zaznaczył, że w uzasadnieniu tego postanowienia wspomina się o tej decyzji, toteż - w jego ocenie - to właśnie w dniu 22 czerwca 2015 r. ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Ponadto, zdaniem strony, zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie zostało skutecznie doręczone w trybie art. 44 kpa, albowiem zostało wysłane nie na właściwy adres - [...], ale na adres [...]. Tym samym strona nie została właściwie poinformowana o treści art. 41 kpa, co jest warunkiem skuteczności doręczeń dokonywanych w trybie art. 44 kpa. Uchybienie terminu nastąpiło zatem bez winy strony. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], stosując art. 59 § 2 kpa, odmówił G. B. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, wskazując, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej została doręczona stronie w dniu [...] lutego 2015 r. w trybie art. 44 § 4 kpa. Strona nie informowała organu o zmianie adresu do korespondencji, a zatem skoro wskazywała adres [...], to organ kierował korespondencję na ten adres i doręczenie w trybie art. 44 kpa należy w tym przypadku uznać za skuteczne. Postępowanie strony, która sama wskazuje jako adres do korespondencji [...], a następnie próbuje podważać prawidłowość doręczeń, jest bezpodstawne. Zdaniem GITD, w takiej sytuacji brak jest przesłanek usprawiedliwiających niedochowanie terminu do wniesienia odwołania, a tym samym brak jest także podstaw do przywrócenia terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego G. B. wniósł o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie art. 9 kpa, poprzez przyjęcie fikcji doręczenia określonej w art. 41 § 2 kpa, pomimo braku prawidłowego pouczenia o treści art. 41 § 1 i 2 kpa, a także naruszenie art. 58 § 1 kpa, poprzez odmowę przywrócenia terminu, pomimo że do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącego, gdyż o wydaniu decyzji nie wiedział, ponieważ przebywał za granicą. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w motywach zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). W myśl art. 59 § 1 kpa, o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (§ 2). W rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżonym postanowieniem odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej, uznając, że brak jest przesłanek usprawiedliwiających niedochowanie terminu do wniesienia odwołania, a tym samym brak jest także podstaw do przywrócenia terminu. Jednakże stanowisko organu wykazuje niekonsekwencję zarówno w ocenie stanu sprawy, jak i w przedstawianiu swojej argumentacji. Ze sprawy wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ I instancji wysłał na adres [...]. Jednak nieodebranie tego zawiadomienia przez stronę, a następnie kolejnych pism o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy (także wysłanych na adres [...]) musiało najwyraźniej wzbudzić wątpliwości organu co do prawidłowości doręczeń, skoro organ z urzędu powziął informację z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, że skarżący jako adres głównego miejsca wykonywania działalności wskazuje [...], natomiast jako adres do doręczeń [...]. Wtedy to organ I instancji wysłał wezwanie z dnia [...] września 2014 r. na adres [...] i skarżący to wezwanie odebrał osobiście. Natomiast decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wysłał na adres [...], wiedząc, że skarżący nie odbiera kierowanej na ten adres korespondencji, oraz że poprzednią korespondencję organ wysłał na adres [...]. Takie procedowanie organu stoi w ewidentnej sprzeczności z zasadą praworządności (art. 6 kpa), nie wzbudza zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 kpa), a także narusza zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 kpa). Dla przyjęcia fikcji doręczenia decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego winien w pierwszej kolejności ustalić, czy adres, na który została wysłana decyzja, jest adresem prawidłowym. Tymczasem kierowanie zamiennie korespondencji na jeden lub drugi z powyższych adresów wskazuje de facto, że organ nie wie, który z adresów jest właściwy, a w takiej sytuacji trudno uznać argumentację Głównego Inspektora Transportu Drogowego o bezzasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania za zasadną. Skoro organ I instancji zamiennie korzysta z dwóch adresów strony, to niejako sam poddaje w wątpliwość prawidłowość swoich doręczeń. Strona słusznie zatem podnosi, że organ w swych działaniach jest niekonsekwentny. GITD powinien zatem wziąć pod uwagę te okoliczności i przeanalizować sprawę zarówno pod kątem prawidłowości zastosowanej fikcji doręczenia decyzji, jak i ustaleń organu I instancji w zakresie adresu strony do doręczeń. Dopiero wówczas, w zależności od poczynionych ustaleń, powinien odnieść się do złożonego przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący bowiem nie może ponosić ujemnych następstw wynikających z niekonsekwentnego procedowania organu I instancji. Z tych względów Sąd zdecydował o wyeliminowaniu z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, uchylając je. Uznając zatem skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego G. B. kwotę 357 zł, w tym kwotę 100 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, kwotę 240 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.