II FZ 461/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. B. i P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Po 2125/15 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. B. i P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 2125/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie M. B. i P. B. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2016 r. w zakresie odrzucenia skargi w na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 31 sierpnia 2015 r. w przedmiocie zwolnienia z egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że terminie otwartym do uiszczenia wpisu od zażalenia skarżący złożyli wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2016 r. Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 30 marca 2016 r. oddalające wnioski skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z uprawomocnieniem się postanowienia Sądu odmawiającego skarżącym przyznania prawa pomocy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 04 maja 2016 r. doręczono skarżącym odpis prawomocnego zarządzenia z dnia 03 lutego 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 04 maja 2016 r. został skutecznie doręczony skarżącym w dniu 11 maja 2016 r. W dniu 16 maja 2016 r. skarżący złożyli ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nie dokonując stosownej opłaty. Odrzucając zażalenie Sąd pierwszej instancji wskazał, że ponowne wystąpienie skarżących po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy nie przerwało biegu terminu do opłacenia zażalenia. Pismem z dnia 23 czerwca 2016 r. skarżący złożyli zażalenie na ww. postanowienie Sądu. W uzasadnieniu skarżący, wnosząc o jego uchylenie i nadanie sprawie biegu, wskazali, że nie mają szans "walczyć o swoje na legalnej drodze prawnej". Podnieśli też, że ich dochody drastycznie spadły, zaś walka o swoje jest dla nich zamknięta z uwagi na barierę finansową. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Rację ma Sąd pierwszej instancji, który zaskarżonym postanowieniem odrzucił zażalenie skarżących z powodu jego nieopłacenia w zakreślonym terminie. Zasadą jest, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata - art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei zgodnie z § 3 wskazanego powyżej przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie zaktualizował się skutek procesowy, o którym mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu od zażalenia, przy czym w Zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału wyraźnie zaznaczono, że nieuiszczenie należnej opłaty skutkować będzie odrzuceniem zażalenia. Termin do uiszczenia wpisu bezskutecznie upłynął, a na jego bieg – jak słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – nie miało wpływu złożenie przez skarżących kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji zobowiązany był zażalenie odrzucić, co też uczynił, stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.