V SA/Wa 3340/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Protokolant sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. przy udziale Uniwersytetu [...] w T. na decyzję Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych: 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Narodowego Centrum Badań i Rozwoju na rzecz A. Sp. z o.o. w W. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Konsorcjum Naukowe [...], w którego skład wchodzą spółka A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także: "Spółka", "Wnioskodawca", "Skarżąca") oraz Uniwersytet [...] w T., któremu przewodniczy Spółka, złożyło w dniu [...] września 2014 r. w Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (dalej także: "organ", "NCBiR") wniosek o dofinasowanie fazy B+R projektu w ramach Programu [...], obejmującego II Konkurs, pt. Innowacyjna technologia wykorzystania pozostałości pofermentacyjnej oraz ditlenku węgla z kogenracyjnego procesu spalania biogazu do produkcji biomasy alg oraz nawozu mineralno-organicznego. Wniosek został zarejestrowany w dniu 3 września 2014 r. otrzymując nr [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. 2010 Nr 96 poz. 616 ze zm.; dalej: "ustawa o NCBiR") organ odmówił wnioskodawcy przyznania środków finansowych na realizacje projektu. Motywem odmowy było nieuzyskanie przez projekt wymaganej przez załącznik 6a Regulaminu Konkursu wysokości oceny merytorycznej w wartości co najmniej 24,50 pkt. Wniosek uzyskał ocenę 22,34 pkt i nie osiągnął wymaganego progu w kryteriach: 2.1. Możliwość zastosowania wyników projektu w gospodarce lub ich innego praktycznego wykorzystania (wniosek otrzymał ocenę: 2,67 na wymagane 3,00) oraz 2.5. Przewidywane efekty ekonomiczne (przyznana ocena: 2,00 na wymagane 3,00). Spółka wniosła w imieniu Konsorcjum odwołanie od powyższej decyzji, w obszerny sposób ustosunkowując się do dokonanej przez recenzentów wniosku. Jednocześnie zaznaczono, że Regulamin konkursu nie precyzuje dokładnego sposobu oraz kryteriów oceny, jakiej mają dokonać eksperci NCBiR, czego wynikiem są ogólne i niejasne, a często także nieprawidłowe oceny wniosków. Komisja Odwoławcza Rady NCBiR po rozpatrzeniu odwołania wydała [...] kwietnia 2015 r. na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy o NCBiR decyzję nr [...], którą odmówiła przyznania środków finansowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ocena wniosku o dofinansowanie zaprezentowana w recenzjach przeprowadzona została w sposób rzetelny - w odniesieniu do wszystkich kryteriów podlegających ocenie merytorycznej - mimo występujących pewnych różnic w liczbowej i opisowej ocenie tych kryteriów przez poszczególnych recenzentów.  Jednocześnie podkreślone zostało, że ocena recenzentów dokonujących oceny merytorycznej jest z założenia obarczona pewnym poziomem subiektywizmu, który wynika ze stanu skomplikowania danej materii i związanego z tym stanu wiedzy koniecznego z punktu widzenia analizy wniosku o dofinansowanie. Powołani recenzenci muszą daną sprawą oceniać w ramach wzorców kontroli spraw podobnych, stosownie do posiadanej i aktualnie znanej w gronie znawców przedmiotu wiedzy na dany temat. O ile ekspertom można zarzucić wadliwą ocenę kryteriów o charakterze ścisłym, o tyle weryfikacja kryteriów trudno mierzalnych nie może opierać się na przekonaniu, iż skoro ekspert w danym zakresie opowiedział się odmienne od innego eksperta, to z tej przyczyny ocena jednego z nich lub obydwu jest nierzetelna. Dopóki ocena eksperta nie jest dowolna, nie można uznać jej za nierzetelną. Stąd zarzuty podniesione w odwołaniu były w ocenie KOR NCBiR niezasadne i nie mogły skutkować zmianą oceny wniosku i przyznaniem środków finansowych na realizację zawartego we wniosku projektu. A. sp. z o.o. występując w imieniu Konsorcjum Naukowego [...] wniosło na powyższą decyzje KOR NCBiR skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W skardze podniesione zostały zarzuty naruszenia: – art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2016 poz. 23; dalej: "k.p.a.") poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w następstwie braku wskazania konkretnych przesłanek i okoliczności faktycznych na podstawie których organ oparł swoje rozstrzygnięcie oraz nie ustosunkowania się do zawartych w odwołaniu od decyzji Dyrektora NCBR, twierdzeń oraz zarzutów, co w istocie uniemożliwia instancyjną kontrolę zasadności zaskarżonej decyzji; – art. 40 ust. 3 ustawy o NCBiR oraz § 5 ust. 3 Regulaminu KOR NCBiR, poprzez brak szczegółowego odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Dyrektora NCBR oraz lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji; – art. 9 i 11 k.p.a. kreujących zasadę informowania stron oraz przekonywania, poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji konkretnych przesłanek i okoliczności faktycznych na podstawie których organ oparł swoje rozstrzygnięcie; – art. 7 k.p.a. oraz § 5 ust. 2 Regulaminu KOR NCBiR, poprzez brak zainicjowania procedury zmierzającej do powołania eksperta, który dokonał by oceny zasadności podniesionych w odwołaniu zarzutów; – art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, w następstwie niepoinformowania o możliwości zapoznania się z aktami, przed wydaniem decyzji oraz niepoinformowanie o dacie w jakiej nastąpiła tzw. "dyskusja nad odwołaniem" przez którą należy rozumieć nic innego jak rozprawę administracyjną. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki wskazał na całkowity brak odniesienia się do wielu szczegółowo opisanych zarzutów merytorycznych, podniesionych w stosunku do oceny dokonanej przez ekspertów NCBiR w odwołaniu od decyzji odmawiającej przyznania środków finansowych. Treść uzasadnienia decyzji wydanej w II instancji w ocenie Skarżącej mnie pozwala na jakiekolwiek odwzorowanie sposobu myślenia organu oraz motywów, jakimi kierował się on przy wydawaniu decyzji odmownej. Powyższe narusza w ocenie strony podstawowe zasady postępowania administracyjnego, takie jak zasada kontradyktoryjności, udziału strony w postępowaniu oraz zasadę przekonywania strony. Brak odniesienia się do zarzutów odwołania uzasadniał zdaniem Skarżącej uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę NCBiR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Komisja odwoławcza podzieliła w niniejszej sprawie zdanie ekspertów w zakresie oceny przez nich dokonanej i nie znalazła jednocześnie podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych przez Spółkę. Zdaniem NCBiR nie musi się on w takim wypadku odnosić do wszystkich zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podstawę prawną kontroli decyzji wydawanych przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju stanowi przepis art. 3 § 1 i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w związku z treścią art. 40 ust. 4 ustawy o NCBiR. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.), natomiast zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 2 p.p.s.a.). Sąd stwierdza, że ustawa o NCBiR nie przewiduje stosowania przepisów k.p.a. w prowadzonych przez Centrum postępowaniach konkursowych, w tym także w procedurze odwoławczej przewidzianej w art. 40 tej ustawy. Brak w ustawie o NCBiR regulacji dotyczące stosowaniu przepisów k.p.a. to zamierzone rozwiązanie legislacyjne. Zakładając racjonalność ustawodawcy stwierdzić należy, iż gdyby do postępowań w sprawie przyznania dofinansowania miałyby być stosowane wprost lub odpowiednio przepisy k.p.a., wynikałoby to z ustawy o NCBiR. Należy pamiętać, że ustawy szczególne regulujące działalność innych od Centrum państwowych agencji wykonawczych odwołują się wprost do przepisów k.p.a. lub do pojęcia decyzji administracyjnych. Podkreślić należy, że dla uznania, że w danej sprawie mamy do czynienia z decyzją administracyjną musi istnieć przepis prawa przyznający określonemu podmiotowi prawo do podejmowania decyzji administracyjnych rozumianych jako oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A .Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005; s.18). To w ustawie o NCBiR oraz w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu realizacji zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. nr 178, poz. 1200, dalej: rozporządzenie) określone zostały zasady postępowania w przypadku ubiegania się o dofinansowanie projektów, o których mowa w ustawie o NCBiR. Zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania art. 40 ust. 1 ustawy o NCBiR przyznawanie przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju środków finansowych na wykonanie projektów następuje w drodze decyzji Dyrektora wydawanej na podstawie listy rankingowej pozytywnie zaopiniowanych wniosków, przy czym decyzja ta nie jest decyzją w rozumieniu k.p.a. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, lub promesy, o której mowa w art. 37 ust. 2, wnioskodawcy przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej Rady, a w przypadku konkursów, o których mowa w art. 17 pkt 6 - do Komitetu Sterującego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji (ust. 2 art. 40 ustawy o NCBiR). Komisja odwoławcza Rady lub Komitet Sterujący wydaje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania (art. 40 ust. 3). Natomiast przepis ust. 4 tego artykułu stanowi, że na decyzję komisji odwoławczej Rady lub Komitetu Sterującego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że wydając rozstrzygnięcie Komisja Odwoławcza uprawniona jest do przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych, nie ma natomiast kompetencji do utrzymania w mocy kontrolowanej decyzji. To cytowany art. 40 ust. 3 ustawy o NCBiR wprost wskazuje na rodzaje możliwych do wydania rozstrzygnięć, tj.: przyznanie bądź odmowa przyznania środków finansowych. Regulacja w tym zakresie jest kompleksowa. W rozpoznawanej sprawie ocena sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania NCBiR z ustawą o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, Regulaminem konkursu. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o NCBiR Dyrektor Centrum ustala i ogłasza regulamin konkursu, który wyłania wykonawców projektów, obejmujących badania naukowe lub prace rozwojowe nakierowane na zastosowanie w działalności gospodarczej. Dyrektor Centrum wyznacza również ekspertów lub powołuje zespoły ekspertów spośród wybitnych przedstawicieli środowisk naukowych, gospodarczych i finansowych, w tym ekspertów zagranicznych, którzy oceniają wnioski złożone w konkursie i na tej podstawie przygotowują i przekazują dyrektorowi listę rankingową pozytywnie zaopiniowanych wniosków (art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o NCBiR). Eksperci opiniują wnioski konkursowe, posiłkując się w szczególności katalogiem kryteriów z art. 39 ustawy o NCBiR oraz wymienionych w Regulaminie każdego konkursu. Z uwagi na to, że eksperci uczestniczący w procesie oceny projektów zgłoszonych do dofinansowania dysponują wiedzą specjalistyczną, sąd nie posiada instrumentów do kwestionowania ilości przyznanych przez nich w ramach danego kryterium punktów i do przesądzania, że tych punktów powinno zostać przyznanych więcej, aniżeli uczynił to ekspert. Sądy administracyjne nie kontrolują poprawności opinii ekspertów pod względem merytorycznym, nie wkraczają w szczegółowe rozważania na temat przedłożonych przez wnioskodawcę rozwiązań technicznych w związku z aktualnym stanem wiedzy w tym zakresie (patrz: wyrok WSA w Warszawie z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2937/12, wyrok NSA z 13 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1783/12). Zgodnie z przepisami rozdziału VII Regulaminu konkursu o dofinansowanie projektów realizowanych w ramach Programu [...] rozpatrywanie odwołań od decyzji Dyrektora NCBR odbywa się zgodnie z informacją dotycząca zasad rozpatrywania odwołań zamieszczoną na stronie internetowej NCBR (rozdział VII ust. 2 pkt 2 Regulaminu Konkursu). Komisja Odwoławcza działa na podstawie Regulaminu Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: "Regulamin Komisji"). Zgodnie z § 5 ust. 2 Regulaminu Komisji, Komisja Odwoławcza w przypadku gdy uzna to za uzasadnione, może zwrócić się do Dyrektora Centrum o powołanie eksperta, który dokona oceny zasadności podniesionych w odwołaniu zarzutów w stosunku do oceny merytorycznej wniosku. Zgodnie zaś z § 5 ust. 3 tego Regulaminu komisja sporządza uzasadnienie decyzji o przyjęciu lub odrzuceniu zarzutów podniesionych w odwołaniu. Z powołanych przepisów art. 40 ust. 2 i 3 ustawy o NCBR, przepisów rozdziału VII ust. 2 pkt 2 Regulaminu Konkursu) oraz z § 5 ust. 2 i ust. 3 Regulaminu Komisji Odwoławczej wynika, że Komisja Odwoławcza rozpoznając odwołanie powinna szczegółowo i merytorycznie odnieść się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu i uzasadnić dlaczego zarzuty strony dotyczące przebiegu konkretnego etapu oceny są nieuzasadnione. Na takie rozumienie uzasadnienia wskazuje również przepis § 5 ust. 2 Regulaminu Komisji przewidujący możliwość skorzystania przez Komisję Odwoławcza z pomocy ekspertów. Również to, że na rozstrzygnięcie Komisji Odwoławczej przysługuje skarga do sądu administracyjnego wskazuje na to, że rozstrzygnięcie Komisji Odwoławczej powinno być merytoryczne, z uzasadnieniem poddającym się ocenie sądu, co najmniej w zakresie rzetelności ustosunkowania się do zarzutów odwołania. W rozpatrywanej sprawie zabrakło takiego uzasadnienia. Podkreślić należy, co zostało zasadnie wywiedzione w skardze, że organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie odniósł się w ogóle do zarzutów merytorycznych odwołania. W odwołaniu Skarżąca wskazała na konkretne wady ocen ekspertów w poszczególnych kryteriach oceny. Tymczasem Komisja Odwoławcza w ogóle się do merytorycznych zarzutów i polemiki z ocenami ekspertów nich nie odniosła, poprzestając na ogólnikowych stwierdzeniach o dopuszczalnej subiektywności ocen ekspertów oraz nie popartym żadną argumentacją stwierdzeniem, że oceny ekspertów nie są dowolne, zatem nie można ich uznać za nierzetelne. Zatem należy zgodzić się z zarzutami Skarżącej, że zaskarżona decyzja nie zawiera w istocie merytorycznego uzasadnienia. W ocenie Sądu pominięcie konkretnych zarzutów wskazanych w odwołaniu mogło mieć wpływ na ostateczną decyzję w przedmiocie dofinansowania projektu Skarżącej. Wskazać należy, że brak szczegółowego uzasadnienia pozbawia sąd możliwości weryfikacji, czy w sposób prawidłowo zostało rozpatrzone odwołanie. Jak wyżej wskazano ocena merytoryczna projektów ma ekspercki charakter. Brak szczegółowego uzasadnienia oceny dokonanej przez Komisję Odwoławczą sprawia, że przewidziana przez ustawodawcę możliwość złożenia skargi staje się iluzoryczna albowiem Sąd nie ma możliwości dokonania kontroli tego etapu oceny projektu. Ocena odwołania winna być dokonana w kontekście konkretnie stawianych zarzutów dotyczących określonego kryterium oceny i określonej recenzji (a więc zgodnie z żądaniem strony). Co więcej organ winien również ocenić, czy nawet uwzględnienie określonego zarzutu dotyczącego konkretnej recenzji będzie miało wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. Należy podkreślić, że wskazana w decyzji argumentacja dotycząca subiektywnej oceny recenzentów nie wypełnia definicję uzasadnienia i nie odnosi się do konkretnie postawionych zarzutów. Argumentacja użyta w decyzji nr [...] jest na takim stopniu ogólności, że dałoby się ją zastosować do wszystkich decyzji odmawiających przyznania środków finansowych. Tak więc, w ocenie Sądu, pominięcie konkretnych zarzutów wskazanych w odwołaniu mogło mieć wpływ na ostateczną decyzję w przedmiocie dofinansowania projektu. Przyjęty przez Komisję Odwoławcza Rady NCBiR w przedmiotowej sprawie sposób procedowania nie jest zgodny z podstawowymi zasadami prawa administracyjnego, mającymi swoje źródło w konstytucyjnej zasadzie państwa prawnego i z zaczerpniętej z prawa wspólnotowego zasadzie dobrej administracji. Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej przyjęta w grudniu 2000 r. w Nicei umieściła w katalogu zawartych w niej praw prawo do dobrej administracji (art. 41). Oznacza to, że prawem i to podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy Obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela załatwienia sprawy. (Na temat prawa do dobrej administracji i zasady efektywnej dobrej administracji zob.: Prawo do dobrej administracji. Materiały ze Zjazdu Katedr Prawa i Postępowania Administracyjnego. Warszawa 23-25 września 2002, red. Z. Niewiadomski, Z. Cieślak, Warszawa 2003; S. Hambura, M. Muszyński, Karta Praw Podstawowych z komentarzem, Bielsko- Biała 2001, s. 174-179; Jerzy Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji (tekst i komentarz o zastosowaniu kodeksu w warunkach polskich procedur administracyjnych), Warszawa 2002. Należy zauważyć, iż pomimo faktu, iż do zaskarżonego rozstrzygnięcia, wbrew zarzutom skargi, nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co powoduje, że nie podlegają one kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. To jednak decyzje te podlegają jednak badaniu przez Sąd pod kątem zasad dobrej administracji i konstytucyjnej zasady - wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP - działania w granicach i na podstawie prawa. Jak już wskazano powyżej Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej przyjęta w grudniu 2000 r. w Nicei, umieściła w katalogu zawartych w niej praw prawo do dobrej administracji (art. 41). Oznacza to, że prawem i to podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela, załatwienia sprawy. Nie ma przy tym żadnych powodów przemawiających przeciwko uznaniu standardów zawartych w Kodeksie za przydatne do wyznaczania obowiązków polskiej administracji oraz do interpretacji zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, przy czym "dobra praktyka administracyjna", o której stanowi uchwalony w dniu 6 września 2001 r. przez Parlament Europejski "Europejski Kodeks Dobrej Administracji", jest pojęciem szerszym niż przestrzeganie przepisów prawa. Zgodnie z treścią jego art. 6 ust. 1, w toku podejmowania decyzji urzędnik zapewni, że przyjęte działania pozostaną współmierne do obranego celu. Urzędnik będzie w szczególności unikać ograniczania praw obywateli lub nakładania na nich obciążeń, jeżeli ograniczenia te lub obciążenia byłyby niewspółmierne do celu prowadzonych działań. Natomiast według ust. 2 tegoż przepisu, w toku podejmowania decyzji urzędnik zwróci uwagę na stosowne wyważenie spraw osób prywatnych i ogólnego interesu publicznego. Informacja udzielana zaś Stronie ma spełniać wymóg należytej i wyczerpującej. Należy także podkreślić konieczność jej zrozumiałego charakteru (por. art. 22 ust. 1 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji). "Należyta" to właściwa, stosowna, odpowiednia; "wyczerpująca" zaś to przedstawiająca jakieś zagadnienie wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie, dokładnie. W tym miejscu zasadne jest ponowne przypomnienie, iż poszczególne elementy składowe prawa do dobrej administracji, ujęte w regulacjach unijnych, znajdują swoje odpowiedniki w przepisach Konstytucji oraz przepisach regulujących stosowne procedury administracyjne (D. Sześciło, Prawo do dobrej administracji w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2013/10, s. 10.). Odpowiednio wskazać tu należy w szczególności na art. 2 (zasada demokratycznego państwa prawnego) oraz art. 7 Konstytucji (zasada praworządności. W szczególności realizacja zasady zaufania do instytucji państwa i zasady informowania powinna w praktyce uwzględniać, poza ustawowo określonymi granicami obowiązków organów, również właściwe kreowanie przez organy utworzone w celu realizacji zadań państwa pozytywnego wizerunku przy szczególnym podkreśleniu służebnej ich roli w najlepiej pojętym jej znaczeniu. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Komisja Odwoławcza Rady NCBiR winna zatem przeprowadzić procedurę odwoławczą zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie o NCBiR, rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu realizacji zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju oraz Regulaminie wydanym na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o NCBiR, a także w wewnętrznych przepisach dotyczących postępowania odwoławczego (Regulaminie Komisji Odwoławczej i Procedurze). Organ odwoławczy dokona jego oceny merytorycznej, która nie powinna być dowolna. Powinna też merytorycznie odnieść się do zarzutów podniesionych w odwołaniu/ Prawidłowy efekt ponownej oceny wniosku powinien być należycie uzasadniony, powinny być wyjaśnione wszystkie sporne okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu projektowi konkretnej liczby punktów. Brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego budzi obawę o brak bezstronności rozstrzygnięcia i może stanowić o dowolności podjętego rozstrzygnięcia. Sąd na marginesie wskazuje, że stosowanie wewnętrznych przepisów jest dopuszczalne, gdy przepisy te nie wkraczają w materię ustawową i są zgodne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Przepisy te bowiem regulują tylko kwestie techniczne, a nie merytoryczne. Zatem Sąd dopatrzył się naruszenia powołanego art. 40 ust. 2 i 3 ustawy o NCBiR poprzez rozstrzygnięcie w sprawie odmowy przyznania środków finansowych przy pominięciu przez organ odwoławczy zarzutów i argumentów podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu. Nie może zostać uwzględniony złożony na rozprawie przez pełnomocnika Skarżącej wniosek aby Sąd w trybie przepisów k.p.c., które w zakresie dowodów z dokumentów stosuje się przed sądem administracyjnym zobowiązał NCBiR do złożenie do akt postępowania dokumentu w postaci wniosku złożonego przez firmę E. o nazwie "Pro ekologiczne wytwarzanie nawozów organiczno - mineralnych na bazie odpadów ubocznych produktów spalania i biogazyfikacji biomasy" jak również wniosku pod nazwa "Nowatorska produkcja energii w biogazowni poprzez utylizację pomiotu drobiowego z zamiana substratu roślinnego na algi", jak również decyzji wydanych w następstwie rozpoznania tych 2 wniosków, które wg. wiedzy skarżącego zostały rozpoznane pozytywnie, a których zakres merytoryczny z punktu widzenia nazwy jest zbieżny z wnioskiem złożonym prze skarżącego. Wnosi, aby dowód został przeprowadzony na okoliczność ustalenia tego, czy zasadnym było, iż Komisja Odwoławcza NCBiR w toku rozpoznania odwołania w obecnie rozpoznawanej sprawie nie zastosowała § 5 ust. 2 Regulaminu Komisji Odwoławczej NCBiR, który to przepis zawiera regulację w zakresie możliwości powołania eksperta, którego celem jest odniesienie się do zasadności, ponieważ Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego, gdyż z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd oddalił wniosek pełnomocnika Skarżącej albowiem nie jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i spowoduje nadmierne przedłużenie w rozpoznawanej sprawie. Stwierdzić należy, że w niniejszym postępowaniu nie wystąpiły żadne wątpliwości co do stanu sprawy, które uniemożliwiałyby jej rozstrzygnięcie przez tutejszy Sąd. Należy w tym miejscu podkreślić, że postępowanie dowodowe ma charakter wyjątku. Celem zaś art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne, czy też uzupełniające ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod dyspozycję przepisów prawa materialnego. Przepis ten może mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd poweźmie wątpliwości co do prawidłowości ustaleń faktycznych (tak NSA w wyroku z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2331/13, LEX nr 1754715). W związku z powyższym, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.