II GSK 3275/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska Sędzia del. WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 1205/15 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dna 23 lutego 2016 r. (sygn. akt I SA/Rz 1205/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zw. dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę A. Z. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie (dalej zwanego również "Dyrektorem OR ARiMR") z dnia [...] października 2015 r. (nr [...]), którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. (nr [...]) o ustaleniu A. Z. kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu rolnośrodowiskowego w łącznej wysokości [...] zł. Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów administracji orzekających w sprawie. Organy te ustaliły, że w maju 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2011 r. w pakietach: 2 (rolnictwo ekologiczne w wariancie 2.4 – trwałe użytki zielone, do pow. 13,44 ha), 3 (ekstensywne trwałe użytki zielone w wariancie 3.1.2 – ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach, na obszarach Natura 2000, do pow. 0,83 ha), 4 (ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, w wariancie 4.1 – ochrona siedlisk lęgowych ptaków, do pow. 11,01 ha), 5 (ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, w wariancie 5.1 – ochrona siedlisk lęgowych ptaków – Natura 2000, do pow. 9,18 ha), 5 (ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, w wariancie 5.7 – półnaturalne łąki świeże, do pow. 0,29 ha). Decyzją z dnia [...] września 2012 r. (nr [...]) Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] przyznał skarżącej płatność na 2011 r. (w łącznej wysokości [...] zł) w ramach następujących pakietów: 2 (rolnictwo ekologiczne w wariancie 2.4 – trwałe użytki zielone, do pow. 12,9 ha, w wysokości [...] zł), 4 (ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, w wariancie 4.1 – ochrona siedlisk lęgowych ptaków, do pow. 10,60 ha, w wysokości [...] zł), 5 (ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, w wariancie 5.1 – ochrona siedlisk lęgowych ptaków – Natura 2000, do pow. 8,91 ha, w wysokości [...] zł), 5 (ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, w wariancie 5.7 – półnaturalne łąki świeże, do pow. 0,29 ha, w wysokości [...] zł). W dniach [...] listopada i [...] grudnia 2012 r. w gospodarstwie skarżącej zostały przeprowadzone czynności kontrolne, w wyniku których ustalono, że: 1) na działce AL na pow. 0,09 ha stwierdzono nieprzeprowadzenie wymaganego koszenia traw i usuwania okrywy roślinnej w odpowiednim terminie lub niewypasanie na działce zwierząt - kod N.04.1, 2) na działce AŁ → AM, na pow. 0,09 ha stwierdzono nieprzeprowadzenie wymaganego koszenia traw i usuwania okrywy roślinnej w odpowiednim terminie lub niewypasanie na działce zwierząt - kod N.04.1, 3) na działce E na pow. 0,15 ha stwierdzono nieprzeprowadzenie wymaganego koszenia traw i usuwania okrywy roślinnej w odpowiednim terminie lub niewypasanie na działce zwierząt - kod N.04.1). Ponadto w dniach [...] listopada 2012 r. i [...] stycznia 2013 r. w gospodarstwie skarżącej zostały przeprowadzone czynności kontrolne w zakresie kwalifikowalności powierzchni, w efekcie których stwierdzono zawyżenie powierzchni deklarowanej (w stosunku do powierzchnie stwierdzonej) na działkach: AD, AJ, AK, AŁ → AM, K, N, S, T, E oraz zaniżenie na działce M. Ponadto kontrolerzy stwierdzili: 1) na działkach: O → P i M wykoszenie całej powierzchni działki (kod P 11), 2) na działkach AŁ → AM pozostawienie nieskoszonej powierzchni działki rolnej, większej niż 50% tej działki lub 80% tej działki w przypadku występowania wodniczki (kod P019), 3) na działkach E i AL. - pozostawienie nieskoszonej powierzchni działki rolnej, większej niż 10% lub 50% w przypadku występowania wodniczki (kod N018), 4) na działkach C i D - rolnik wykosił całą powierzchnię (kod N11). Na podstawie wspomnianych ustaleń organy administracji uznały w niniejszej sprawie, że skarżąca w 2012 r. zmniejszyła powierzchnię użytków rolnych objętych Programem rolnośrodowiskowym, o czym świadczy zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na działkach objętych tym zobowiązaniem o powierzchni: 1) w pakiecie 5 - 0,2 ha w wariancie 5.1 oraz 0,05 ha w wariancie 5.7, 2) w pakiecie 4 - 0,45 ha w wariancie 4.1, 3) w pakiecie 2.4 - 0,27 ha w wariancie 2.4. Ponadto organy administracji uznały, że w przypadku pakietu 5 (w wariancie 5.1) i pakietu 4 (w wariancie 4.1) nie dopełniła wymogów związanych z powierzchnią działek podlegającą wykoszeniu. W związku z tym organy administracji przyjęły, że płatność przyznana na 2011 r. do powierzchni, na której zaniechano prowadzenia działalności rolniczej na działkach objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym podlegała zwrotowi na podstawie § 39 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.; dalej zwanego "rozporządzeniem rolnośrodowiskowym"), natomiast płatność rolnośrodowiskowa przyznana na 2011 r. do działek, na których stwierdzono uchybienia związane z wykoszoną powierzchnią podlega zmniejszeniom określonym w załączniku nr 7 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, brak jest podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji, jak i przeprowadzonego postępowania. Sąd uznał, że nie ma podstaw do zakwestionowania prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń faktycznych. Ich podstawą były bowiem ustalenia kontrolne, będące rezultatem przeprowadzonych w gospodarstwie skarżącej czynności w tym zakresie, w trakcie których stwierdzono, że powierzchnia niektórych zgłoszonych do płatności rolnośrodowiskowej działek jest w rzeczywistości niższa od deklarowanej we wnioskach, poza tym skarżąca nie dochowała innych warunków związanych z przyjętymi przez nią obowiązkami, dotyczącymi niezbędnych zabiegów agrotechnicznych, w zakresie sposobu i powierzchni koszenia traw. W ocenie WSA, ustalenia te nie zostały przez skarżącą podważone. W tym zakresie Sąd nie podzielił argumentacji strony, wskazującej na konieczność dokonania przez organy ponownej kontroli w jej gospodarstwie z uwagi na to, że pierwotnie przeprowadzone czynności zostały dokonane w czasie, kiedy to na działkach zalegała pokrywa śnieżna. Zdaniem WSA, pokrywa śnieżna co do zasady nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli, a fakt jej występowania nie dyskwalifikuje ustaleń poczynionych w trakcie tego rodzaju czynności. Sąd zaznaczył przy tym, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia występowania w trakcie czynności kontrolnych wyjątkowo grubej pokrywy śnieżnej. W ocenie Sądu pierwszej instancji, nie bez znaczenia pozostaje to również, że skarżąca lub upoważniona przez nią osoba, brali udział w czynnościach kontrolnych, co wynika z protokołów tych czynności, między innymi zgłaszając zastrzeżenia, które to (dotyczące działek B i E) zostały przez organ uwzględnione. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił zarzutów skargi, które wskazywały na naruszenie przez organy administracji art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej powoływanej jako "k.p.a.") poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Czynności podjęte przez organy obu instancji doprowadziły bowiem do poczynienia niezbędnych w sprawie ustaleń, pozwalających na wydanie rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, zakres tych ustaleń jest adekwatny do okoliczności przedmiotowej sprawy, w której nie stwierdzono podstaw pozwalających na podważenie ich prawidłowości. Za nietrafny został również uznany zarzut naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 1, pkt 3 i pkt 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.) w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a., co miało mieć związek ze stwierdzeniem przez organy bezpodstawności wniosku strony o przeprowadzenie dodatkowej kontroli. Sąd podkreślił, że to organ prowadzący konkretne postępowanie każdorazowo decyduje o celowości przeprowadzenia określonej czynności procesowej, z uwzględnieniem potrzeb danego postępowania, na określonym jego etapie, natomiast nie istnieją ogólne zasady, które z góry nakazywałyby uwzględnianie tego typu wniosków stron, co sugeruje skarżąca. Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił także zarzutu naruszenia art. 8 i art. 9 k.p.a., które miało polegać m.in. na niedopełnieniu obowiązku w zakresie koniecznego pouczenia strony o zakresie jej praw i obowiązków. Sąd zwrócił uwagę, że obowiązek informacyjny organu, wynikający z przywołanej regulacji k.p.a., odnosi się do procesowych praw i obowiązków strony i nie sposób rozciągać go - wbrew stanowisku skarżącej - na szczegółowe regulacje prawa materialnego, a zwłaszcza na wynikające z nich konsekwencje, dotyczące w tym wypadku obowiązków związanych bezpośrednio z realizacją programu rolnośrodowiskowego. Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącej, że w sprawie nie miał zastosowania art. 18 rozporządzenia Komisji (UE) mr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z 28 stycznia 2011 r., s. 8 ze zm.; dalej powoływanego jako "rozporządzenie nr 65/2011"). Sąd przytoczył w tym zakresie treść art. 35 rozporządzenia nr 65/2011 oraz stwierdził, że skoro skarżąca z wnioskiem o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej wstąpiła w dniu 16 maja 2011 r., to do załatwienia tegoż wniosku, jak również realizacji wnioskowanej płatności znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 65/2011. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyła A. Z., zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i zmianę zaskarżonej decyzji poprzez merytoryczne rozpoznanie skargi, a tym samym zmianę decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Autor skargi kasacyjnej oświadczył ponadto, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie numer [...] z dnia [...] października 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego, wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji w sytuacji, w której w/w decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa w tym zasady rzetelności postępowania oraz w sprzeczności z zasadami konkurencyjności, 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: 1) art. 29 ust. 1, 2, 7 i 8 i 7 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1438; dalej zwanej ustawą o ARiMR), a tym samym błędne jego zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca nienależnie pobrała środki publiczne mimo braku podstaw do takiego przyjęcia, art. 28 ust. 1 i 3 oraz art. 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, 2) art. 18 rozporządzenia nr 65/2011 przez jego zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, podczas gdy przepis ten nie powinien być stosowany do zobowiązań wieloletnich podjętych przed datą wejścia w życie tego rozporządzenia. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku są błędne i z wyrokiem tym nie sposób się zgodzić. Skoro orzeczenie sądu administracyjnego nie uwzględnia istotnych uchybień proceduralnych popełnionych w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej bądź naruszeń prawa materialnego, to orzeczenie takie nie może być uznane za zgodne z prawem. Autor skargi kasacyjnej dodał, że opisane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd pierwszej instancji rozpatrzył całość materiału dowodowego, a w konsekwencji właściwie ocenił rzetelność kontroli na miejscu, rozważył brak winy skarżącej w zaistnieniu nieprawidłowości, zamiast oddalić skargę, wydałby wyrok uchylający zaskarżone decyzje. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, w niniejszej sprawie nie doszło do nienależnego wypłacenia rolnikowi środków. Zmniejszenie powierzchni nastąpiło bowiem wskutek zaniżenia przez Agencję PEG-ów oraz nieprzyjęcia zarówno przez organy i sąd wyjaśnień skarżącej, a wręcz ignorowania w/w wyjaśnień. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor OR ARiMR stwierdził, że skarga kasacyjna jest bezpodstawna i w całości powinna podlegać oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Sytuacja opisana w hipotezie normy prawnej zawartej w tym przepisie wystąpiła w przypadku przedmiotowej skargi kasacyjnej, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał ten środek odwoławczy na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W pierwszym rzędzie jako nietrafny należy ocenić zarzut samoistnego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., albowiem do samoistnego naruszenia tego przepisu mogłoby dojść w przede wszystkim wówczas, gdyby z uzasadnienia wyroku wynikało, iż Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie uchylił zaskarżonej decyzji. Ponadto, jak wskazywał już Naczelny Sąd Administracyjny np. w uzasadnieniu wyroku w sprawie I OSK 1539/14 z dnia 27 listopada 2015 r. (LEX nr 1989843): "Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., decyzja podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym naruszenie wskazanego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzeże, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na rozstrzygnięcie, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy. W przeciwnym wypadku dochodzi do oddalenia skargi, na mocy art. 151 p.p.s.a. Oba przepisy są wszak przepisami wynikowymi, które mają zastosowanie w określonych sytuacjach - uznania zaskarżonej decyzji za zgodną lub niezgodną z prawem". Tak więc, skuteczne postawienie tego zarzutu wymaga powiązania go ze wskazaniem innego jeszcze naruszenia prawa. Tym samym jedyny zarzut postawiony w ramach drugiej podstawy kasacyjnej nie mógł odnieść oczekiwanego przez stronę skarżącą skutku. Równie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 18 rozporządzenia nr 65/2011 przez jego zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, podczas gdy przepis ten nie powinien być stosowany do zobowiązań wieloletnich podjętych przed datą wejścia w życie tego rozporządzenia. Jak to już wyjaśnił Sąd na str. 14 uzasadnienia zaskarżonego wyroku: "Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1975/2006 z 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2006.368.74), z mocy art. 34 Rozporządzenia 65/2011, obowiązuje jednak nadal w odniesieniu do wniosków o płatność złożonych przed dniem 1 stycznia 2011 r. W niniejszym przypadku skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2011 r. 16 maja 2011 r., a więc po tej dacie, w związku z tym do jego załatwienia, jak również realizacji wnioskowanej płatności, zastosowanie znajdą przepisy Rozporządzenia nr 65/2011". Na str. 14-15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził również: "zauważyć należy, że zastosowanie regulacji art. 18 Rozporządzenia nr 65/2011 r. do zwrotu płatności za lata poprzednie nie budzi wątpliwości, w świetle brzmienia ust. 1 tego aktu, podobnie jak to, że rozporządzenie z 2013 r., stanowi Iex specialis, z uwagi chociażby na sam przedmiot regulacji i odniesienie do wyżej wymienionego aktu". Skarżąca jednak nie wskazuje dlaczego zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowisko miałoby być chybione, jak też zupełnie pomija, że art. 35 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 65/2011 wyraźnie stanowi, iż "Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2011 r.". Z tych wzglądów zarzut postawiony w punkcie 2. 2) petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nieuzasadniony. Tak samo należy ocenić zarzut z pkt 2. 1) petitum skargi kasacyjnej, zgodnie z którym miało dojść do naruszenia art. 29 ust. 1, 2, 7 i 8 i 7 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a także art. 28 ust. 1 i 3 oraz art. 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W tym przypadku również strona skarżąca nie wyjaśnia na czym ma polegać błąd zastosowanej przez Sąd wykładni. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor powraca jedynie do art. 28 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich... przytaczając jedynie jego brzmienie i brzmienie nie ujętego w zarzucie ust. 2 pkt 1-3 tego przepisu. W przypadku sprawy niniejszej godzi się też przypomnieć, że zadaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest kontrola organów administracji pod względem zgodności ich działania z prawem, natomiast zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest kontrola wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia i zbadanie, czy Sąd ten wykonał kontrolę w sposób właściwy. Rozdział tych kompetencji wynika z dość szeroko określonego zakresu kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a.) oraz dość zawężonego zakresu kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 174 w zw. z art. 183 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje bowiem wydawane przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne orzeczenia pod względem uchybień prawu materialnemu lub przepisom postępowania, ale jedynie w takim zakresie, w jakim wyznacza go wniesiona skarga kasacyjna, chyba że zachodzi nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że skarga kasacyjna jest dość rygorystycznym środkiem zaskarżenia w każdym postępowaniu sądowym. Zgodnie z nałożonymi wymogami formalnymi powinna ona określać podstawy kasacyjne, jednoznacznie wskazywać przepisy, których naruszenie zarzucono oraz powinna zawierać uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że skarżący stawiając określone zarzuty powinien nie tylko wskazać, jakim przepisom uchybił jego zdaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny, lecz wykazać i opisać na czym uchybienie polega. Natomiast w przypadku drugiej podstawy kasacyjnej (naruszenie przepisów postępowania) dodatkowo należy wykazać, że dane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymagań, albowiem jeżeli nawet w petitum skargi kasacyjnej zostały wskazane przepisy, których naruszenie się zarzuca, to w dalszej jej części brak jest uzasadnienia wskazującego na konkretne stwierdzenia czy zachowania Sądu pierwszej instancji, które dały podstawę do postawienia zarzutu. Uzasadnienie tej skargi kasacyjnej stanowi wyraz własnych poglądów skarżącego i oceny pracy Sądu, ale w oderwaniu od postawionych zarzutów. Co więcej, wywody zawarte w uzasadnieniu tej skargi kasacyjnej dotyczą innego postępowania niż to, w ramach którego została ona wniesiona – np. kwestionowanie przeprowadzonych kontroli, podczas gdy w ramach tego postępowania żadne kontrole nie były przeprowadzane. W tym stanie rzeczy, tak asocjatywnie sporządzona skarga kasacyjna nie mogła odnieść oczekiwanego przez stronę rezultatu, w związku z czym, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.