II SA/Wa 1291/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Janusz Walawski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi L. S. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz L. S. kwotę 257 (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Szkoły Policji w S., na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355), po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko L. S., obwinionemu o to, że: w okresie od [...] grudnia 2013 r. od godz. 21.00 do [...] grudnia 2013 r. do godz. 6.45 w Szkole Policji w S. dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że w czasie pełnienia wewnętrznej służby ochronnej na Posterunku nr [...], posiadając przy sobie służbową broń palną, tj. pistolet m-ki GLOCK DGX216 wraz z dwoma magazynkami i 34 sztukami amunicji, spożywał napój alkoholowy i podejmował czynności służbowe, znajdując się w stanie nietrzeźwości (pierwszy pomiar o godzinie 7.25 – 1,60 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, drugi pomiar o godzinie 7.40 – 164 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) w zb. z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. § 10 ust. 1 pkt 3 lit. b) zarządzenia nr 852 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP Nr 6, poz. 38), w dniu [...] kwietnia 2015 r. wydał orzeczenie nr [...], którym orzekł o uznaniu wymienionego policjanta winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył mu karę dyscyplinarną – wydalenia ze służby. Komendant Główny Policji na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania od powyżej określonego orzeczenia, w dniu [...] czerwca 2015 r. wydał orzeczenie nr [...], którym orzekł o: 1) uchyleniu zaskarżonego orzeczenia w części obejmującej posiadanie przy sobie służbowej broni palnej, tj. pistoletu m-ki GLOCK DGX216 wraz z dwoma magazynkami i 34 sztukami amunicji w czasie pełnienia wewnętrznej służby ochrony w okresie od [...] grudnia 2013 r. od godz. 21.00 do [...] grudnia 2013 r. do godz. 6.45 na Posterunku nr [...] w Szkole Policji w S. oraz w części obejmującej kwalifikacje prawną czynu, tj. art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 1 pkt 3 lit. b) zarządzenia nr 852 Komendanta Głównego Policji w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów i w tym zakresie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego w pierwszej instancji; 2) utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia w pozostałym zakresie, w tym w zakresie wymierzonej kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. L. S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] zarzucając, że zostało wydane z naruszeniem następujących przepisów: 1) art. 134h pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez wymierzenie kary dyscyplinarnej niewspółmiernie surowej do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz bezpodstawne przyjęcie, iż w przypadku przewinienia dyscyplinarnego skarżącego zachodzą przesłanki zaostrzenia wymiaru kary, 2) art. 134h pkt 2 powołanej ustawy poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż wskutek popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez skarżącego wystąpiły poważne skutki, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji, 3) art. 134h pkt 3 powołanej ustawy poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż działanie skarżącego polegające na podjęciu leczenia przeciwalkoholowego nie stanowi starań policjanta o zmniejszenie skutków popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, 4) art. 135g powołanej ustawy poprzez nieuwzględnienie przez przełożonego dyscyplinarnego okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego takich jak przyznanie się do winy oraz podjęcia leczenia przeciwalkoholowego. Pełnomocnik skarżącego, podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne, dokonując tej kontroli, stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji. Uwzględniając skargę sąd może jedynie, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., uchylić zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stwierdzić nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach, stwierdzić wydanie z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. W przypadku postępowań dyscyplinarnych, objętych zakresem właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, przedmiotem kontroli jest ich prawidłowość. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zaskarżone orzeczenie nie mogło się ostać, gdyż Sąd, działając z urzędu w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), dostrzegł istotne uchybienie w działaniu Komendanta Głównego Policji, które musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia. Zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów zostały uregulowane w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 z późn. zm.). Zgodnie z art. 135p ust. 1 powołanej ustawy, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Z powyższego wynika, że przepisy zawarte w rozdziale 10 ustawy o Policji w zasadzie stanowią regulację kompletną w zakresie dotyczącym odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta. Zgodnie z art. 135n ust. 4 ustawy o Policji, wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie: 1) utrzymać w mocy albo 2) uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego, odstąpić od ukarania, względnie wymierzyć inną karę, bądź uchylając to orzeczenie - umorzyć postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji, albo 3) uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych w całości lub w znacznej części. W świetle powyżej przytoczonego przepisu przyjmuje się, że tylko orzeczenia merytoryczne wymienione w pkt 1 i 2 mają charakter kończących postępowanie dyscyplinarne, natomiast takiego charakteru nie ma orzeczenie o charakterze kasacyjnym, wymienione w pkt 3. Komendant Główny Policji w podstawie prawnej orzeczenia powołał się na art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji, co prowadzi do wniosku, że jego intencją było wydanie orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarnego, co jest całkowicie uzasadnione w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Jednakże w ocenie Sądu, wydane orzeczenie nie "mieści się" w katalogu rozstrzygnięć zawartym w tym przepisie i narusza jego dyspozycję. Wyższy przełożony, kontrolując zaskarżone orzeczenie, może wydać wyłącznie orzeczenie przewidziane w art. 135n ust. 4 ustawy o Policji. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie treść rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji nie odpowiada treści rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji. Rozpatrując ponownie sprawę, Komendant Główny Policji zobowiązany jest uwzględnić powyższe rozważania i wydać orzeczenie w brzmieniu uregulowanym w art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji. W związku ze stwierdzonym uchybieniem, Sad odstąpił od badania zasadności podniesionych w skardze zarzutów, gdyż odnoszą się one zasadniczo do kwestii związanej z wymiarem kary wydalenia skarżącego ze służby i nie mają związku ze stwierdzonym przez Sąd istotnym uchybieniem organu. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.