II GSK 4615/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2545/15 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej w postaci nagany 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz A. A. 560 zł (pięćset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 24 lutego 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2545/15, oddalił w całości skargę A. A. (dalej: skarżący) na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wszczął z urzędu postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec skarżącego jako rzeczoznawcy majątkowego. Wszczęcie postępowania miało związek ze skargą złożoną przez B. A. dotyczącą czynności rzeczoznawców majątkowych - skarżącego i A. B., którzy wspólnie sporządzili operat szacunkowy z dnia [...] grudnia 2011 r. dotyczący określenia wartości położonej w A. nieruchomości gruntowej o pow. 15,5757 ha - na potrzeby ustalenia przez Burmistrza Miasta A. opłaty adiacenckiej z tytułu podziału tej nieruchomości. W skardze tej zarzucono rzeczoznawcom majątkowym wykonanie czynności zawodowych w sposób sprzeczny z przepisami prawa, bez zachowania zasady szczególnej staranności obowiązującej rzeczoznawcę majątkowego, z naruszeniem zasad etyki zawodowej oraz w oparciu o nierzeczywiste, nieprzeprowadzone przez rzeczoznawców czynności. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] października 2013 r. orzekł o zastosowaniu wobec skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci nagany. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Komisja Odpowiedzialności Zawodowej stwierdziła, że wykonując czynności zawodowe podczas sporządzania operatu szacunkowego z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżący naruszył art. 175 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 782 ze zm.; w skrócie: u.g.n.), a także § 5 ust. 1, § 55 ust. 2, § 56 ust. 1 pkt 5 i pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.; dalej: rozporządzenie RM). W związku z tym Komisja Odpowiedzialności Zawodowej wystąpiła o zastosowanie wobec skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci nagany, określonej w art. 178 ust. 2 pkt 2 u.g.n. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju (poprzednio: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej) utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2013 r. Organ administracji uznał, że kara dyscyplinarna w postaci nagany będzie adekwatna w odniesieniu do popełnionych przez skarżącego błędów i uchybień, polegających w szczególności na naruszeniu: - § 56 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia RM w zakresie podawania dat istotnych dla określenia wartości nieruchomości, ponieważ jako datę sporządzenia operatu szacunkowego i oględzin wycenianej nieruchomości rzeczoznawcy wskazali dzień [...] grudnia 2011 r., a w aktach znajdują się kopie trzech innych operatów, w których skarżący i A. B. podawali tę datę jako datę sporządzenia tych opracowań i datę dokonywania oględzin wycenianych nieruchomości; - § 56 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia RM przez niezamieszczenie pełnego opisu stanu prawnego wynikającego z treści czterech działów księgi wieczystej; - art. 175 ust. 1 u.g.n. przez niedokonanie należytych i szczegółowych czynności związanych z badaniem przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; - § 55 ust. 2 i § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM i art. 175 ust. 1 u.g.n. przez nieprawidłową analizę rynku i błędny dobór nieruchomości do porównań; - § 56 ust. 2 rozporządzenia RM przez nieprawidłowe zaokrąglenie wyliczonej kwoty przedziału cenowego pomiędzy ceną minimalną i maksymalną, co w istotny sposób wpłynęło na końcowy wynik wyceny; - § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM przez niewskazanie w treści operatu szacunkowego, w jaki sposób zostały ustalone cechy rynkowe i ich wagi; - § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM przez niezamieszczenie w operacie szacunkowym opisu cech rynkowych i ich stanów. Minister, odnosząc się do kwestii dokonania oględzin bez zawiadomienia właścicielki nieruchomości wskazał, że przepisy prawa nie zobowiązują rzeczoznawcy majątkowego do zawiadamiania stron postępowania administracyjnego o terminie oględzin wycenianej nieruchomości, jak również dokonywania ich w obecności strony. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę, w której domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie m.in. art. 175 u.g.n. w zw. z § 55 - 57 rozporządzenia RM i art. 157 ust. 1 u.g.n. przez ocenę merytoryczną treści operatu szacunkowego, co nie należy do zakresu kontroli Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, a więc i Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Skarżący podniósł również zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 178 § 1 w zw. z art. 175 § 1 u.g.n. w zw. z art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2017 poz. 1257, w skrócie: k.p.a.) w zw. z art. 140 k.p.a.; art. 178 § 1 w zw. z art. 175 § 1 u.g.n. w zw. z § 56 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia RM; art. 178 § 1 w zw. z art. 175 § 1 u.g.n. w zw. z § 55 ust. 2 i § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM; art. 178 § 1 w zw. z art. 175 § 1 u.g.n. w zw. z § 56 ust. 2 rozporządzenia RM; art. 178 § 1 w zw. z art. 175 § 1 u.g.n. w zw. z § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM; art. 178 § 1 w zw. z art. 175 § 1 u.g.n. w zw. z art. 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie: art. 139, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 78 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. WSA w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę w całości. Zdaniem Sądu I instancji, z art. 175 ust. 1, art. 194 ust. 1a i 1c, art. 194 ust. 2 i art. 195a ust. 1 u.g.n. wynika, że ustawodawca określając zasady postępowania dotyczącego odpowiedzialności zawodowej m.in. rzeczoznawców majątkowych wprowadził mechanizm umożliwiający uwzględnienie w tym postępowaniu udziału przedstawicieli organizacji zawodowych wskazanych zawodów regulowanych, przez powierzenie prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez odrębny od orzekającego w tych sprawach organu administracji podmiot, tj. Komisję Odpowiedzialności Zawodowej, powoływaną z udziałem osób wskazanych przez odpowiednie organizacje zawodowe. Komisja przeprowadza postępowanie wyjaśniające, natomiast orzeczenie, o którym mowa w art. 195a ust. 1 u.g.n. jest wydawane przez właściwego ministra na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego. WSA dodał (powołując się na wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1637/11; publ. w CBOSA), że Komisja posiada ustawowe umocowanie dla prowadzenia postępowania wyjaśniającego wobec rzeczoznawcy pod kątem prawidłowości wypełniania obowiązków, o których mowa w art. 158, art. 175, art. 181, art. 186 i art. 186a, na co wskazuje treść art. 194 ust. 2 u.g.n. WSA wskazał, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej skarżącego zostało wszczęte przez właściwy organ. Sprawa została następnie przekazana do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w którym skarżącemu zapewniono możliwość czynnego udziału. Organ dążąc do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w toku ponownego rozpoznawania skierował ją ponownie do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej. Zdaniem WSA, przeprowadzone przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej postępowanie wyjaśniające dowiodło, że skarżący przy wykonywaniu czynności zawodowych naruszył obowiązki wynikające z art. 175 ust. 1, art. 158 u.g.n., § 56 ust. 1 pkt 5, pkt 7 oraz ust. 2, § 5 ust. 1, § 55 ust. 2 rozporządzenia RM, co skutkowało pociągnięciem skarżącego do odpowiedzialności zawodowej. WSA uznał, że orzeczona wobec skarżącego kara w postaci nagany jest adekwatna do stwierdzonych nieprawidłowości w sporządzonym przez skarżącego operacie szacunkowym. WSA nie uwzględnił podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Uznał, że wbrew stanowisku skarżącego organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie naruszył art. 139 k.p.a. przez orzeczenie na niekorzyść skarżącego, skoro orzeczono taką samą karę dyscyplinarną jak w I instancji. Zdaniem WSA, w toku postępowania na podstawie analizy całości akt sprawy zasadnie ustalono, że skarżący naruszył przepisy prawa i na tej podstawie organ orzekł o zastosowaniu wobec skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci nagany oraz szczegółowo uzasadnił przyjęte rozstrzygnięcie w odniesieniu do każdego z zarzutów, który znalazł potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił wyrokowi WSA naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku podstaw prawnych rozstrzygnięcia przez nieustosunkowanie się do zarzutów, a nadto przez niedokonanie prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, co skutkuje tym, że uzasadnienie uniemożliwia skontrolowanie w należyty sposób rozstrzygnięcia WSA, ponieważ nie jest możliwe odtworzenie rozumowania WSA w newralgicznych kwestiach. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził w szczególności, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie przedstawia należytej oceny podniesionych w skardze zarzutów, ani w zakresie zarzutów naruszenia prawa materialnego, ani procesowego. Zdaniem skarżącego, uzasadnienie wyroku WSA razi lakonicznością i skrótowością w zakresie odniesienia się do zarzutów kwestionujących prawidłowość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i jego oceny. W ocenie skarżącego, WSA jedynie lakonicznie, przez zacytowanie przepisów, odniósł się do zarzutu związanego z weryfikacją kompetencji Komisji Odpowiedzialności Zawodowej i Ministra w zakresie badania operatów szacunkowych, a opis ten nie wyjaśnia stanowiska WSA w zakresie uprawnień Komisji i Ministra w zakresie merytorycznej oceny operatu, a ta kwestia jest podstawowa dla oceny zasadności skargi. Skarżący podniósł też, że WSA nie odniósł się do zarzutów, iż organ administracji błędnie kwestionuje dokonanie czynności rzeczoznawcy, w sytuacji gdy czynności te zostały wykonane zgodnie z prawem. Zdaniem skarżącego, analiza takiego zarzutu wymaga co najmniej opisu czynności dokonanych przez rzeczoznawcę, przytoczenia stosownych przepisów i analizy, czy czynności te zostały wykonane zgodnie z tymi przepisami. Tymczasem żadnego z tych elementów nie ma w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zatem nie sposób ustalić, jakie było w tej kwestii stanowisko WSA. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie nadaje się zatem do kontroli instancyjnej. Minister Infrastruktury i Budownictwa (wcześniej: Minister Infrastruktury i Rozwoju) nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego (adwokat) podtrzymał stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej podnosi tylko jeden zarzut, a mianowicie naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego, WSA nie ustosunkował się do postawionych w skardze zarzutów dotyczących kluczowych dla sprawy kwestii, a przez to nie wyjaśnił podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia, uniemożliwiając dokonanie kontroli instancyjnej wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut ten jest zasadny. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 22 listopada 2018r., sygn. akt II GSK 3893/16, w odniesieniu do sprawy ze skargi kasacyjnej A. B. - współsporządzającej ze skarżącym operat szacunkowy z dnia [...] grudnia 2011r. - od wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2016r., sygn. akt VI SA/Wa 2546/15. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". W judykaturze prezentowany jest pogląd, że wskazany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; publ. CBOSA). Ponadto przyjmuje się, że aczkolwiek uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu orzeczenia, sporządzenie go z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1868/06; publ. w CBOSA). Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną lub gdy motywy zaskarżanego wyroku nie pozwalają stronie na skuteczne wdanie się w spór. Taki przypadek ma miejsce w niniejszej sprawie. Kontroli sądowoadministracyjnej w tej sprawie została poddana decyzja o nałożeniu na skarżącego kary dyscyplinarnej określonej w art. 178 ust. 2 pkt 2 u.g.n. w związku z uznaniem, że skarżący naruszył art. 175 u.g.n. oraz kilka, precyzyjnie wymienionych w decyzji, przepisów rozporządzenia RM. Kwestionując to rozstrzygnięcie, skarżący postawił w skardze 15 zarzutów naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania i prawa materialnego. Zasadniczy zarzut dotyczył naruszenia art. 175 u.g.n. w zw. z § 55-57 rozporządzenia RM, które miało polegać na przekroczeniu przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju oraz Komisję Odpowiedzialności Zawodowej swoich kompetencji przez dokonanie merytorycznej oceny treści operatu szacunkowego sporządzonego przez skarżącego oraz A. B.. Konsekwencją tej oceny było uznanie, że skarżący dopuścił się szeregu uchybień w wykonywaniu obowiązków rzeczoznawcy majątkowego. Stanowisko Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie tychże uchybień skarżący zakwestionował w pozostałych 14 zarzutach skargi, precyzyjnie wskazując na czym miały polegać błędy organu. W tym zakresie skarżący w szczególności: 1) podważał istnienie prawnych obowiązków w zakresie wskazywania w operacie szacunkowym określonych elementów (których brak został wytknięty przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej i Ministra Infrastruktury i Rozwoju), 2) zarzucił brak rozróżnienia, czy zarzucane uchybienie stanowiło naruszenie przepisów prawa czy niezachowanie należytej staranności, 3) zarzucił niewskazanie w decyzji kryteriów oceny szczególnej staranności, w tym wzorca tych kryteriów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazane zarzuty skargi dotyczyły istoty sprawy, a zatem obowiązkiem WSA było odniesienie się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przez zamieszczenie oceny, która poddawałaby się kontroli instancyjnej. WSA temu obowiązkowi nie sprostał. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, merytoryczna część uzasadnienia zaskarżonego wyroku ma charakter ogólnych rozważań na temat przebiegu postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej rzeczoznawców majątkowych, uregulowanego w rozdziale 4 działu V u.g.n. Prezentując konstrukcję tego postępowania i odmienne role, jakie spełniają w nim Komisja Odpowiedzialności Zawodowej oraz minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, WSA nie odniósł się do podstawowego zarzutu skarżącego, że żaden z tych podmiotów nie ma kompetencji do dokonywania merytorycznej oceny operatu szacunkowego sporządzanego przez rzeczoznawcę majątkowego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera też stanowiska w zakresie postawionych w skardze zarzutów odnoszących się do poszczególnych uchybień przypisanych skarżącemu, w tym co do przyjętych przez organ kryteriów oceny zachowania należytej staranności, czy obowiązkowych elementów operatu szacunkowego. Za taką ocenę nie można uznać lakonicznego stwierdzenia na s. 18 uzasadnienia wyroku, że "Przeprowadzone przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej postępowanie wyjaśniające dowiodło, że skarżący przy wykonywaniu czynności zawodowych, naruszył obowiązki wynikające z art. 175 ust. 1, art. 158 ustawy o gospodarce nieruchomościami, § 56 ust. 1 pkt 5, pkt 7, oraz ust. 2, § 5 ust. 1, § 55 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, co w konsekwencji skutkowało pociągnięciem do odpowiedzialności zawodowej", ani też równie lakoniczne stwierdzenie na s. 19 uzasadnienia wyroku, że "(...) rzeczoznawca majątkowy sporządzając operat szacunkowy powinien w nim zamieścić wszystkie dane, jakie są niezbędne do prześledzenia procedury i przyjętych przez rzeczoznawcę założeń, a wszelkie czynności zmierzające do dokonania wyceny nieruchomości powinny być przeprowadzone z najwyższą starannością". Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący trafnie zarzucił w skardze kasacyjnej, iż zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. Na podstawie uzasadnienia tego orzeczenia nie jest bowiem możliwe prześledzenie toku rozumowania WSA, które doprowadziło ten Sąd do konkluzji, że w kontrolowanej decyzji administracyjnej i poprzedzającym jej wydanie postępowaniu zgodnie z prawem przyjęto, iż skarżący nie wypełnił obowiązków, o których mowa w art. 175 ust. 1 u.g.n. Zarzucone w skardze kasacyjnej naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. miało przy tym istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera - poddającego się weryfikacji - stanowiska w zakresie zagadnień kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy. W tej sytuacji zaskarżony wyrok podlega uchyleniu. W ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd I instancji rozważy wszystkie zarzuty postawione przez skarżącego, a ocenę w tym zakresie zamieści w uzasadnieniu wyroku, mając oczywiście na względzie również treść art. 134 § 1 p.p.s.a. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), zasądzając od Ministra Inwestycji i Rozwoju (poprzednio: Minister Infrastruktury i Rozwoju) na rzecz skarżącego 560 złotych, przy czym na kwotę tę składają się: równowartość opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku (100 zł), równowartość wpisu sądowego od skargi kasacyjnej (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika, który sporządził skargę kasacyjną, wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i prowadził sprawę w postępowaniu przed WSA (360 zł).