I GSK 1323/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Powiatu [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 4449/15 w sprawie ze skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji celowej do budżetu państwa 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Powiatu [...] na rzecz Ministra Finansów 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 4449/15 oddalił skargę Powiatu [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji celowej podlegającej zwrotowi do budżetu państwa. Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W wyniku przeprowadzonej w 2014 r. w Starostwie Powiatowym w [...] kontroli m.in. w zakresie wykorzystywania i rozliczania dotacji celowych przekazanych stronie z budżetu państwa w latach 2012-2014 ustalono, że ze środków dotacji celowej przekazanej Powiatowi na realizację w roku 2012 zadania w rozdz. 75045 - Kwalifikacja wojskowa, § 2110 - Dotacje celowe przekazane z budżetu państwa na zadania bieżące z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone ustawami realizowane przez powiat, wykorzystano niezgodnie z przeznaczeniem kwotę 5 730,48 zł, w tym: 259 zł za zakup dyktafonu cyfrowego (faktura VAT nr 44/2012 z dnia 17 lutego 2012 r.); 42 zł za zakup prasy (faktura VAT nr 35/12 z dnia 20 marca 2012 r.); kwotę 884,94 zł za zakup telefonu oraz pilota prezentacyjnego (faktura VAT nr 2164091302 z dnia 12 kwietnia 2012 r. wraz z fakturą korygującą nr 2169426655 z dnia 13 kwietnia 2012 r.); 335,54 zł za zakup kalkulatora i zasilacza (faktura VAT nr 2164092432 z dnia 13 kwietnia 2012 r.); 3 480 zł za zakup telewizora wraz z akcesoriami (faktura VAT nr 12-FVS/0168 z dnia 25 kwietnia 2012 r.); 80 zł za zakup uchwytu do telewizora (faktura VAT nr 12-FVS/0165 z dnia 30 kwietnia 2012 r.); 649 zł za zakup monitora komputerowego (faktura VAX nr 169/2012 z dnia 22 czerwca 2012 r.). Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Minister zaskarżoną decyzją z [...] września 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że prasa oraz pozostałe przedmioty nie były niezbędne do wykonywania prac związanych z przeprowadzeniem kwalifikacji wojskowej. Organ zauważył, że wydatki poniesione po zakończeniu kwalifikacji wojskowych, tj. 5-16 marca, nie mogły służyć bezpośrednio wskazanemu celowi, dotyczy to faktury: za zakup prasy, za zakup telefonu oraz pilota prezentacyjnego, za zakup kalkulatora wraz z zasilaczem, za zakup telewizora wraz z akcesoriami, za zakup uchwytu do telewizora, za zakup monitora komputerowego. Zdaniem organu przeznaczenie części dotacji celowej na pokrycie w roku 2012 kosztów zakupu prasy oraz wskazanych urządzeń po zakończeniu kwalifikacji wojskowej należy uznać za wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Wskazane wydatki dotyczyły innych zadań niż te, na które przeznaczone zostały środki. W toku prowadzonego postępowania w żaden sposób nie wykazano by wydatki te miały jakikolwiek bezpośredni związek z przeprowadzoną kwalifikacją wojskową. Tym samym zarzut dotyczący naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885, ze zm., dalej: u.f.p.) organ odwoławczy uznał za niezasadny. W ocenie Ministra Finansów nie naruszono w sprawie także art. 35 ust. 2 w związku z art. 32a ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 827 ze zm., dalej: ustawa o powszechnym obowiązku obrony RP) oraz § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 listopada 2009 r. w sprawie kwalifikacji wojskowej (Dz.U. Nr 202, poz. 1566 ze zm., dalej: rozporządzenie), bowiem okoliczności faktyczne sprawy, tj. zakupienie ze środków dotacji celowej prasy i wskazanych urządzeń oraz termin zakupu (po przeprowadzeniu kwalifikacji wojskowej), brak podstaw do powiązania wykonanych usług z przeprowadzoną kwalifikacją wojskową wskazują, że zakupione przedmioty nie były niezbędne do pracy organów przeprowadzających kwalifikacje wojskowe, ani też nie były bezpośrednio związane z tym przedsięwzięciem. Organ odwoławczy nie zgodził się także, z naruszeniem art. 129 i art. 150 u.p.f. z powodu niezawarcia przez Wojewodę Wielkopolskiego z jednostką samorządu terytorialnego stosownej umowy pozwalającej na określenie wydatków ponoszonych na kwalifikację wojskową oraz kontrolę jej wykonania. W jego ocenie okoliczność braku zawarcia umowy co do zasady nie może stanowić podstawy do odstąpienia od określenia kwoty podlegającej do zwrotu do budżetu państwa z powodu wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem wskazanym na wstępie oddalił skargę. Cytując treść art. 126 u.f.p. oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 - 6 u.f.p., oraz art. 32a ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP Sąd zaznaczył, że w ustawie o finansach publicznych brak jest legalnej definicji przeznaczenia dotacji, czy też ściślej wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. W ocenie Sądu I instancji słusznie organy orzekające wskazały, że część dotacji została przeznaczona na pokrycie wydatków nieuzasadnionych, które nie służyły celom na które dotacja została udzielona. Zdaniem Sądu prasa nie jest przedmiotem niezbędnym do pracy organów, nie jest także, jak wskazuje strona skarżąca, pomocą naukową, a faktura z 20 marca 2012 r. za tę prasę została wystawiona i dotyczyła sprzedaży prasy dokonanej, już po zakończeniu kwalifikacji wojskowej mającej miejsce w dniach 5-16 marca 2012 r. Z faktury tej ewidentnie wynika, że sprzedaż miała miejsce w dacie jej wystawienia, tj. 20 marca 2012 r. Sąd stwierdził, że zakup prasy nie jest związany bezpośrednio z zadaniem, na które strona otrzymała dotację. Dlatego też, przyjmując nawet, że faktura z 20 marca 2012 r. dotyczy prasy zakupionej w dniach 5-16 marca 2012 r., co jednak w żaden sposób z niej nie wynika, nie mogła zostać pokryta z udzielonej dotacji. Zatem słusznie organ uznał ten wydatek za wydatek poniesiony niezgodnie z przeznaczeniem. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że poniesione wydatki nie miały bezpośredniego związku z przeprowadzoną kwalifikacją wojskową. Wydatki te w większości zostały poniesione już po przeprowadzonej klasyfikacji wojskowej, a więc, już z tej przyczyny nie mogły mieć związku z przeprowadzoną kwalifikacją wojskową. Z kolei zakup dyktafonu w ocenie Sądu prawidłowo został zakwalifikowany przez organy jako zbędny do przeprowadzenia klasyfikacji. Odnośnie zakupu monitora komputerowego Sąd podkreślił, iż wydatek na niego został dokonany już po zwrocie przez skarżącego niewykorzystanej części dotacji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 129 i art. 150 u.f.p. poprzez niezawarcie przez Wojewodę Wielkopolskiego ze stroną stosownej umowy pozwalającej na określenie wydatków ponoszonych na kwalifikację wojskową oraz kontrolę jej wykonania Sąd wyjaśnił, że istotnie w sprawie nie zawarto takiej umowy. Jednakże nie ma to żadnego znaczenia, gdyż w ramach takiej umowy, w sposób kazuistyczny nie byłyby wymienione wydatki, które mogą podlegać rozliczeniu w ramach przyznanej dotacji. Co więcej skarżąca nie kwestionowała w 2012 r. okoliczności przyznania jej dotacji i uprawnienia do dysponowania środkami. WSA zwrócił uwagę na art. 32a ust. 1 pkt 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, który nakazuje zapewnić tylko lokal i wyposażenie niezbędne do pracy tych organów. Natomiast powołane wydatki nie są niezbędne i co najważniejsze nie służyły realizacji zadania kwalifikacji wojskowej. Z dotacji mogły być bowiem pokryte tylko wydatki służące bezpośrednio realizacji zadania, a nie wszystkie inne. Zdaniem Sądu organy podjęły decyzję, po dokonaniu pełnej analizy zebranego materiału dowodowego dotyczącego sprawy. Skargą kasacyjną Powiat [...] zaskarżył wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 w związku z art. 168 ust. 4 oraz art. 154 ust. 7 u.p.f. poprzez wadliwe przyjęcie, iż objęta zaskarżoną decyzją część dotacji celowej przekazanej Powiatowi [...] na realizację w 2012 r. zadania w rozdziale 75045 - Kwalifikacja Wojskowa, opiewająca na kwotę 5 730,48 zł została wydatkowana przez skarżącego niezgodnie z przeznaczeniem i jako taka podlega zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami, w sytuacji gdy Sąd I instancji zignorował zupełnie okoliczność, że to na udzielającym dotacji ciąży obowiązek takiego określenia przeznaczenia środków dotacji, by nie było wątpliwości, na co mają być one przeznaczone; 2. naruszenie art. 129 i art. 150 u.p.f. poprzez niezawarcie przez Wojewodę Wielkopolskiego z jednostką samorządu terytorialnego stosownej umowy pozwalającej na określenie celowości wydatków ponoszonych na kwalifikacje wojskową oraz kontrolę jej wykonania; 3. naruszenie art. 35 ust. 2 w zw. z art. 32a ust. 1 pkt 1-3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do ustaleń, iż wydatki na zakup prasy, zakup dyktafonu cyfrowego, zakup telefonu i pilota prezentacyjnego, kalkulatora i zasilacza, telewizora wraz z akcesoriami oraz zakup monitora komputerowego - zostały uznane za wydatki niezgodne z przeznaczeniem; 4. naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż organy obu instancji zgromadziły i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. 5. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Argumentację na poparcie zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i nie dostrzegając przesłanek nieważności postępowania, enumeratywnie określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, a jej granice wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest więc uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno przy tym szczegółowo określać, do jakiego – zdaniem skarżącego kasacyjnie – naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia z dnia 18 marca 2011 r. I GSK 142/10 i powołane tam orzecznictwo). Zarzuty skargi kasacyjnej zostały w niniejszej sprawie oparte na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że skoro kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu, to kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności, po prawidłowo dokonanych ustaleniach faktycznych. Sygnalizowana przez autora skargi kasacyjnej wadliwość uzasadnienia sprowadza się do kwestionowania przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, w związku z czym nie stanowi wady uzasadnienia orzeczenia tego Sądu, a powinna być podważana przez postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) w powiązaniu z właściwymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (np. art.7, art. 77 § 1 k.p.a.). Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie może być samoistną podstawą kasacyjną, reguluje jedynie sposób rozstrzygnięcia sprawy. Dla skuteczności zarzutu opartego na tej normie prawnej konieczne jest – jak wyżej wskazano - połączenie tego przepisu z naruszeniem konkretnych przepisów procesowych, których naruszenia dopuścił się organ. Nawet jeśli przyjąć, mimo wadliwości sformułowań zarzutów, że skarga kasacyjna spełnia ten warunek ( w pkt 2 jako naruszenie przepisów postępowania wskazuje art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaś w pkt 1 wśród przepisów naruszających prawo materialnego wymienia art. 77 k.p.a.), to jednak kasatorowi nie udało się wykazać, że ewentualne naruszenie drugiego z ww. przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest uznanie, że kasator nie wykazał wadliwości ustalonego przez Sąd pierwszej instancji, stanu faktycznego w oparciu o który, Sąd ten dokonywał kontroli zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Skarga w pkt 1 zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego – i tak przez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 w zw. z art. 168 ust.4 oraz art. 154 ust. 7 ustawy o finansach publicznych, poprzez wadliwe przyjęcie, iż objęta zaskarżoną decyzją część dotacji celowej przekazanej Powiatowi na realizację w 2012 r. zadania w rozdziale 750045 – Kwalifikacja Wojskowa, została wydatkowana przez skarżącego niezgodnie z przeznaczeniem, w sytuacji gdy Sąd zignorował okoliczność, że to na udzielającym dotacji ciąży obowiązek takiego określenia przeznaczenia środków dotacji, by nie było wątpliwości, na co mają być one przeznaczone. W myśl art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu państwa wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy od dnia: 1) przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, - z zastrzeżeniem, że jeżeli dotacja stanowi pomoc publiczną, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odsetki nalicza się od dnia przekazania dotacji beneficjentowi. I ust. 6 powołanego przepisu stanowi, że w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 150 pkt 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Stosownie do art. 168 ust. 4 ww. ustawy wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona. Przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji. Z kolei art. 154 ust. 7 u.f.p. rezerwy celowe mogą być przeznaczone, z zastrzeżeniem ust. 9, wyłącznie na cel, na jaki zostały utworzone, oraz wykorzystane zgodnie z klasyfikacją wydatków. Zgodzić należy się z a kasatorem, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Pamiętać jednak należy, że błędna wykładnia, to mylne rozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie, to tzw. błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Formułując zarzut błędnej wykładni, należy wskazać, na czym polegało niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu. W takiej sytuacji należy również wskazać, jak przepis ten powinien być rozumiany. Analizując uzasadnienie skargi kasacyjnej w kontekście sformułowanego zarzutu, nie sposób zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że wykładnia tych przepisów pozwala na przyjęcie, że udzielający dotacji jest zobowiązany do określenia przeznaczenia środków dotacji. Przepisy te regulują zasady zwrotu dotacji, wydatkowanej niezgodnie z przeznaczeniem. Poza zakresem tego unormowania leży określenie konkretnego celu, na który środki dotowane powinny być przeznaczone. Zwrócił na to słusznie uwagę Sąd pierwszej instancji, zaznaczając, że w ustawie o finansach publicznych brak jest legalnej definicji przeznaczenia dotacji, czy też ściślej wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Pojęcie to jednak zostało zdefiniowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i przyjmuje się, że wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem polega na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji, innych zadań niż te, na które dotacja była udzielona. Zatem to w okolicznościach stanu faktycznego należy poszukiwać ustaleń w zakresie zadań jakie miały być zrealizowane środkami pochodzącymi z dotacji. Z powyższych względów zarzut naruszenia ww. przepisów prawa materialnego okazał się nieusprawiedliwiony. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 129 i art. 150 u.f.p. poprzez nie zawarcie przez Wojewodę Wielkopolskiego z Powiatem stosownej umowy pozwalającej na określenie celowości wydatków ponoszonych na kwalifikację wojskową oraz kontrolę jej wykonania. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że kwoty dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone odrębnymi ustawami jednostkom samorządu terytorialnego określane są przez dysponentów części budżetowych według zasad przyjętych w budżecie państwa do określenia wydatków podobnego rodzaju, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Zatem jest to przepis o charakterze abstrakcyjnym i jego ewentualnego naruszenia nie sposób postrzegać w kontekście wyniku omawianej sprawy, a tylko takie naruszenie nakazywałoby Sądowi pierwszej instancji uznanie wadliwości decyzji. Natomiast co do naruszenia art. 150 u.f.p. uwzględniając obowiązek dokonania oceny w płaszczyźnie wpływu na wynik tej sprawy, stwierdzić przede wszystkim należy, że zawarcie umowy bądź zaniechanie tego, nie stanowi elementu postępowania administracyjnego. Tym samym słuszny jest pogląd Sądu pierwszej instancji, że brak zawarcia umowy nie stanowi przeszkody, na gruncie ustawy o finansach publicznych do poczynienia ustaleń w zakresie celu dotacji i wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem, co implikuje obowiązek zwrotu. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do nieakceptowalnego, na gruncie omawianych przepisów, odstąpienia od określenia kwoty należnej do zwrotu do budżetu państwa dotacji, która wykorzystana została niezgodnie z przeznaczeniem. Ostatnie dwa zarzuty, wymienione jako naruszające przepisy prawa materialnego również, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mogą być uznane za usprawiedliwione. Zarzut naruszenia art. 35 ust. 2 w zw. z art. 32 a ust. 1 pkt 1-3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do ustaleń, że środki wydane na przedmioty wymienione w tym zarzucie, zostały uznane za wydatkowane niezgodnie z przeznaczeniem. Zauważyć wypada, że art. 35 ust. 2 tej ustawy wskazuje podmiot właściwy do przeprowadzenia kwalifikacji wojskowej na terenie powiatu. Z kolei art. 32a ust. 1 pkt 1-3 wymienia obowiązki i kompetencje podmiotu przeprowadzającego w zakresie kwalifikacji wojskowej. Strona skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zgłasza zarzutów co do właściwości podmiotu przeprowadzającego kwalifikację. Przepis art. 32a ustawy nie zawiera szczegółowego opisu przedmiotów niezbędnych do pracy organu prowadzącego kwalifikację wojskową. Oznacza to, że ustalenie konkretnych przedmiotów niezbędnych do pracy organu, należy do sfery ustaleń faktycznych, które w niniejszej sprawie nie zostały skutecznie podważone. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zarzut prawa materialnego nie może być wspierany naruszeniami w zakresie ustaleń stanu faktycznego. Podsumowując, stwierdzić należy, że zarzut ten też nie jest usprawiedliwiony. Nie zasługuje na uwzględnienie ostatni zarzut wskazany w podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. sformułowany jako naruszenie art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez przyjęcie, że organy obu instancji zgromadziły i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Zarzut ten jest, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, zarzutem procesowym, nie poddającym się kontroli instancyjnej z uwagi na jego niestosowanie przez Sąd pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku – na podstawie art. 184 p.p.s.a. W pkt 2 sentencji wyroku orzeczono o zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego w oparciu o art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1a i pkt 2c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Na zasądzone koszty (1350 zł) składa się wynagrodzenie radcy prawnego organu, który nie prowadził sprawy przed sądem I instancji.