IV SA/Wa 3561/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] września 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gm. P.. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Burmistrz Miasta i Gminy P. – po rozpatrzeniu wniosku Z. G. – decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy terenu działki o numerze ewidencyjnym nr [...], obręb K. położonej w gminie P., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że teren zainwestowania obejmuje grunt w obszarze o przeznaczeniu LsIV (lasy) i znajduje się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Przedmiotowa działka w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Narodowej P. z dnia [...] marca 1986 r., znajdował się w obszarze oznaczonym symbolem [...] – tereny lasów prywatnych i postulowanych dolesień. Zatem, planowana inwestycja znajduje się w obszarze, który nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. G.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2015 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2010 r. sygn. akt II OPS 1/10 wskazał, że Warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz 717 ze zm.), nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów leśnych i rolnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Samo istnienie decyzji wyrażającej zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wydanej przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów leśnych i rolnych, nie czyni zadość wymogowi art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie organ podniósł, że na działce nr ew. [...] znajdują się tereny leśne, które nie zostały objęte zgodą, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne nie została bowiem dokonana przed sporządzeniem planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2002 r. i już z tego powodu nie mogła zostać "skonsumowana" w ustaleniach tego planu. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. wywiódł Z. G.. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieustalenie rzeźby terenu znajdującej się na przedmiotowej działce oraz klasy gleby; czy była podstawa do opiniowania rozporządzenia Wojewody [...] dopuszczającego zabudowę na przedmiotowej działce Nr [...] do Marszałka Województwa [...], co spowodowało przewlekłość postępowania, albowiem pierwszy wniosek złożony został w 1995 r. 2. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym treści rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r.; 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 4. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; 5. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ich niezastosowanie. Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący wskazał, że działka objęta decyzją została uwzględniona w rozporządzeniu Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. oraz rozporządzeniu Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r., które uwzględnione zostały w uchwale Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi K., dopuszczając na niej zabudowę jednorodzinną w formie wolnostojących budynków jednorodzinnych lub bliźniaczych z zachowaniem co najmniej 70% powierzchni biologicznie czynnej w obrębie każdej działki", (załącznik Nr 2 do Rozporządzenia Nr [...] Woj. Maz. Z dnia [...] sierpnia 2000r. § 2 część "A" pkt V ust 2 pkt 1). Powyższe, zdaniem skarżącego, przesądza o bezpodstawności stanowiska organu I instancji, zawartego w decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., odmawiającego wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...] z powodu nie spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust 1 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący odnosi się również w treści skargi do historycznej treści przepisów prawa materialnego w tym ustawy o ochronie gruntów rolnych oraz przepisów dotyczących kompetencji organów, twierdząc że powinny znaleźć one zastosowanie w sprawie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] września 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy P., którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gm. P. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organy zasadnie uznały, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji nie jest możliwe, z uwagi na niespełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy, w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Za grunty wykorzystywane na cele rolne i leśne, stosownie do art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.) uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Grunt jest wtedy gruntem leśnym, gdy figuruje jako taki w ewidencji gruntów. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (jedn. tekst Dz. U. z 2015r., poz. 542), grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na: lasy, oznaczone symbolem – Ls i grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem – Lz - § 68 ust. 2 pkt 1 i 2 w/w rozporządzenia. Z akt administracyjnych wynika, że działka ew. nr [...] posiada użytek gruntu Ls VI (wypis z rejestru gruntów – akta administracyjne, karty nienumerowane). Dowodzi to, że działka inwestycyjna wykorzystywana jest na cele leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Odnosząc powyższe do treści art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uznać, że działka inwestycyjna znajduje się na terenie, który wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Jednocześnie działka inwestycyjna nie jest objęta aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast objęta była poprzednio obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy P. z dnia [...] marca 1986 r. (Dz. Urz. W.S.W. z 1986 r., Nr [...], poz. [...]) i znajdowała się w obszarze oznaczonym symbolem [...], stanowiący teren lasów prywatnych i postulowanych dolesień. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie 7 sędziów z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. II OPS 1/10, wypowiedział się, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przewiduje dwie odrębne sytuacje, kiedy jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy. A mianowicie: - po pierwsze, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, bądź - po drugie, teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W części pierwszej art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. chodzi o sytuacje, gdy żaden przepis obowiązujących ustaw nie przewiduje obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Istota tej części przepisu sprowadza się do stwierdzenia, czy w obowiązującym stanie prawnym istnieje przepis nakładający obowiązek uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Do kategorii terenów nie wymagających uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia należą takie tereny, które nie wymagają z mocy obowiązującego prawa zgody na zmianę przeznaczenia. Gdy natomiast określony przepis prawa nakłada wprawdzie obowiązek uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, lecz zgoda taka została już w stosunku do konkretnego gruntu (oznaczonych gruntów) wyrażona przez właściwy organ, to takie sytuacje mieszczą się w dyspozycji części drugiej art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., przy czym w tym przypadku przepis konkretyzuje, że chodzi tu o teren objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie rzeczy, jak zauważył NSA, pierwsza z sytuacji określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. dotyczy aktualnego stanu prawnego, zaś druga z sytuacji wskazanych w tym przepisie dotyczy "stanów zaszłych", tj. takich, gdy zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne była wymagana i została uzyskana w odniesieniu do konkretnego gruntu (oznaczonych gruntów), przy sporządzaniu miejscowego planu, który utracił moc. Przy wyjaśnianiu dyspozycji art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w powyższej uchwale NSA nawiązał do przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, które regulują zasady i tryb uzyskania takiej zgody. Uznano także, że celowym jest również odwołanie się do nowelizacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. NSA wypowiedział się, że: "Przepis art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. stanowi odzwierciedlenie ogólnej zasady, że jeśli przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wymaga zgody właściwego organu administracji, to taka zmiana przeznaczenia może nastąpić jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (w skrócie: m.p.z.p.) sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym." Zwrócił również uwagę na liberalizację przepisów odnośnie gruntów rolnych i jej oczywisty brak w stosunku do gruntów leśnych, oraz na to, że kolejne nowelizacje ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie ograniczyły ochrony gruntów leśnych. Od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, tj. od dnia 25 marca 1995 r. zmiana przeznaczenia gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa oraz pozostałych gruntów leśnych na cele nieleśne niezmiennie wymaga uzyskania zgody właściwych organów. Ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 237, poz.1657) ustawodawca, dla gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas IV-VI położonych w granicach administracyjnych miast, wyłączył ochronę przewidzianą dla gruntów rolnych i uwolnił te grunty dla celów inwestycyjnych, ale zachował nadal dotychczasową ochronę gruntów leśnych, co znajduje także potwierdzenie w zmienionym tą nowelą ustępie 3 art. 7 u.o.g.r.l. W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r. zmiana przeznaczenia gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby (art. 7 ust. 2 pkt 2 u.o.g.r.l.), zaś zmiana przeznaczenia pozostałych gruntów leśnych wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej ( art. 7 ust. 2 pkt 5 u.o.g.r.l.). Do dnia 1 stycznia 2009 r. zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne wymagały grunty wymienione w art. 7 ust. 2 pkt 1 - 5 u.o.g.r.l., natomiast od tego dnia zgody takiej wymagają jedynie grunty wymienione w art. 7 ust. 2 pkt 1 (grunty rolne stanowiące użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha ), pkt 2 (grunty leśne stanowiące własność Skarbu Państwa) i pkt 5 (pozostałe grunty leśne). A zatem, zmiana przeznaczenia wszystkich gruntów leśnych na cele nieleśne wymagała od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych zgody właściwego organu i nadal takiej zgody wymaga i to niezależnie od powierzchni obszaru gruntu projektowanego do zmiany przeznaczenia – w odróżnieniu od gruntów rolnych – i formy własności (art. 7 ust. 2 pkt 2 – grunty leśne stanowiące własność Skarbu Państwa i pkt 5 – pozostałe grunty leśne). Ustawodawca konsekwentnie nie dokonuje liberalizacji przepisów w zakresie ochrony gruntów leśnych. A skoro tak, to nielogiczny i niespójny byłby system prawa, w którym dla potrzeb inwestycyjnych przyjmowane byłoby inne rozumienie zakresu ochrony gruntów leśnych. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych jednoznacznie dookreśla, iż zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele może być dokonana wyłącznie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a warunkiem przeznaczenia określonych gruntów leśnych na cele nieleśne jest uprzednie wyrażenie zgody przez właściwe organy na taką zmianę. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie przewiduje możliwości przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Przyjęcie stanowiska, że sama tylko decyzja o "odleśnieniu gruntów leśnych" pozwala na zmianę przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne i uprawnia do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy powodowałoby niedopuszczalne ograniczenie kompetencji gminy w zakresie przysługującego jej władztwa planistycznego. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dopuszcza wyłącznie w stosunku do gruntów niewymienionych w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a więc gruntów niewymagających zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 tej ustawy, tj. określonej kategorii gruntów zwolnionych z obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne oraz tych gruntów, które były objęte zgodą wyrażoną podczas procedury planistycznej związanej z uchwaleniem planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc. Ponadto w powyższej uchwale NSA wypowiedział się, że również szczególna relacja, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, przemawia za przyjęciem wykładni art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., iż zgoda udzielona na podstawie art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych winna zostać "skonsumowana" przez postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można przy wykładni powyższych przepisów pomijać art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., który przewiduje wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli dla danego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Ustalenia planu miejscowego mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Wykładnia gramatyczna, celowościowa jak i systemowa rozważanych przepisów prowadzi do wniosku, iż warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda właściwego organu, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. W tej sytuacji, zasadnie Kolegium uznało w zaskarżonej decyzji, że wobec niespełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą dla wydania pozytywnej decyzji teren planowanej inwestycji musiał być objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy w rozpoznanej sprawie nie jest możliwe. Z akt sprawy wynika bowiem, że teren planowanej inwestycji stanowi grunt leśny, który nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. Tym bardziej zgoda taka nie mogła zostać "skonsumowana" w planie, który utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2002 r. Z powyższych względów, Sąd uznał zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych za nieuzasadniony. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego błędnego zakwalifikowania użytku jako użytku LS VI zamiast LS IV, wskazać należy, że przeszkodą w spełnieniu warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie są grunty rolne lecz jedynie grunty leśne, zatem w świetle brzmienia art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, klasa gruntu nie ma znaczenia przy ocenie czy wymaga on zgody czy też nie na zmianę przeznaczenia gruntów. Jeśli chodzi o grunty leśne, to ich tzw. "odlesienie" – niezależnie od ich klasy – może nastąpić wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tym samym również rzeźba terenu nie ma znaczenia, a zatem brak ustaleń w tym zakresie nie stanowi naruszenia prawa. W konsekwencji zarzut dotyczący nieustalenia stanu faktycznego poprzez zaniechanie ustalenia czy teren planowanej inwestycji jest płaski czy też nie, nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Nadto za nietrafne Sąd uznał zarzuty skarżącego dotyczące nieuzasadnionego przedstawienia rozporządzenia nr [...] do uzgodnień Marszałkowi Województwa [...]. Po pierwsze bowiem, podstawą odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy nie były przepisy powołanego rozporządzenia, ale ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a po drugie przedmiotem niniejszego postępowanie nie jest ocena prawidłowości wydania rozporządzenia, ale ocena legalności decyzji odmawiających wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunki zabudowy. Jak wyżej natomiast wyjaśniona, ani podstawa prawna zaskarżonej decyzji, ani jej rozstrzygnięcie i konkluzje w niej zawarte, nie budzą wątpliwości Sądu. Nadto Sąd wyjaśnia, iż organy orzekające w sprawie mają co do zasady obowiązek stosować przepisy obowiązujące w dniu orzekania. W niniejszej sprawie, która wszczęta została wnioskiem z dnia 15 czerwca 2015 r., organy zastosowały prawidłowo przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które obowiązywały zarówno w dniu wszczęcia postępowania, jak i w dniu orzekania. Z powyższych względów nie mógł zostać uwzględniony zarzut niedokonania analizy treści rozporządzenia nr [...], albowiem nie znajdował on w sprawie zastosowania. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji