II OZ 573/16

Dnia 7 czerwca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K., I. K. i T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1712/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K., I. K. i T. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2015r, nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 16 lipca 2015 r. skarżący J. K., I. K. i T. K. wnieśli skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Żyrardowskiego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]pozwolenia na budowę napowietrznej linii 110 kV na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], powiat żyrardowski, w ramach inwestycji przebudowa napowietrznej linii 110 kV Żyrardów - Mszczonów na terenie gm. [...]. Do skargi skarżący załączyli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] z uwagi na nieodwracalne dla nich skutki. Skarżący podnieśli, że nie uchylenie zaskarżonej decyzji może dla nich oznaczać wiele uciążliwości oraz straty na posesji. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie wykazali okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem pozwolenia na budowę. Sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że ze swej natury decyzje dotyczące pozwolenia na budowę zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Zdaniem tegoż sądu zaistnienia takich skutków szczegółowo skarżący jednak we wniosku nie przedstawili. Zażaleniem – reprezentowani przez pełnomocnika – J. K., I. K. i T. K. zaskarżyli ww. orzeczenia w całości i na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) podnieśli zarzuty naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: 1. art. 61 § 3 Ppsa, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy a polegające na bezzasadnym przyjęciu przez sąd I instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżących, pomimo iż okoliczność ta została przez skarżących udowodniona, a nadto szkoda ta jest konkretna i policzalna i nie jest związana z posadowieniem na nieruchomości skarżących słupa i linii wysokiego napięcia; 2. art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm., dalej K.p.a.) poprzez całkowicie bezzasadne pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego niniejszej sprawy depozycji skarżących dowodzących zakres i wielkość szkody w majątku skarżących. Mając na uwadze powyższe wnoszą o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz na zasadzie art. 203 pkt 2 Ppsa i art. 210 § 1 Ppsa zasądzenie od organu solidarnie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami. Jednocześnie wnoszą o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonych do niniejszego zażalenia zdjęć na okoliczności w nich stwierdzone, a w szczególności na okoliczność wielkości zakresu szkody powstałej w majątku skarżących na skutek posadowienia na ich nieruchomości słupa wysokiego napięcia oraz instalacji linii napowietrznej 110 kV. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 3 Ppsa stanowi, że po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący żądając wstrzymania wykonania decyzji nie wywiązali się z obowiązku wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji w sposób odpowiadający wymogom z art. 61 § 3 Ppsa rozważył wskazane przez skarżących okoliczności, w sposób prawidłowy zakwalifikował, jako niespełniające przesłanek przewidzianych tym przepisem, skutkujących koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Za uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – jak trafnie przyjął sąd I instancji - nie można uznać ogólnych twierdzeń skarżących, iż wywoła ona dla nich nieodwracalne skutki, straty na posesji i uciążliwości. Tymczasem – jak już podniesiono – skarżący powinni podać we wniosku określone okoliczności, ale także chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza ogólnikowe twierdzenia. Sąd podejmujący rozstrzygnięcie w tej kwestii musi mieć bowiem możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak uzasadnienia złożonego wniosku, a tym samym brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa, uniemożliwia Sądowi jego ocenę pod kątem zasadności zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w konkretnej sprawie oraz uwzględnienie żądania strony. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że analizą objęte są argumenty podane przez stronę, stąd winne one być przekonujące, rzetelne i wiarygodne. Jedną z przesłanek wstrzymania danego aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić wówczas, kiedy rozmiar szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego jest większy niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, a oceniając rozmiar ewentualnej szkody należy uwzględnić okoliczności obiektywne i subiektywne – indywidualne dotyczące strony. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obejmuje taką materię, którą niełatwo jest zmienić w razie wykonania aktu. Zatem musi być także rozważana w kontekście specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnili dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki trudne do odwrócenia, czy narazi ich na szkodę. Co więcej, zasadnie przy tym zaznaczył sąd I instancji, że wykonanie obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na budowę, które może zostać usunięte z mocą wsteczną z obrotu prawnego, odbywa się wyłącznie na ryzyko inwestora. Zasadności postanowienia WSA w Warszawie nie może zmienić podnoszony dopiero na etapie zażalenia wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonych do niniejszego zażalenia zdjęć na okoliczność szkód w majątku skarżących na skutek posadowienia na ich nieruchomości słupa wysokiego napięcia oraz instalacji linii napowietrznej 110 kV. Zgłaszanie wniosku dowodowego na etapie zażalenia jest spóźnione, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w ramach postępowania zażaleniowego ocenia legalność działania sądu I instancji w związku z wydanym postanowieniem. Nie rozpatruje natomiast powtórnie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 Ppsa w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.