VII SA/Wa 225/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. w L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji S. w L. w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w L. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] i nakazującą stronie skarżącej usunięcie stwierdzonych uszkodzeń i nieprawidłowości w należącym do niej budynku użyteczności publicznej, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części tj. w części dotyczącej ustalenia dwunastomiesięcznego terminu na usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W skardze skarżąca podniosła, że ze względu na długie terminy oczekiwania na rozstrzygnięcie skargi przed WSA w Warszawie, nie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować bezprzedmiotowość wniesienia skargi, zwłaszcza gdy organ administracji przystąpi do przymusowego wykonania obowiązków orzeczonych w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z powyższego przepisu jasno wynika, że jedynymi przesłankami warunkującymi możliwość wstrzymania wykonania decyzji są: niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. W ocenie Sądu strona skarżąca nie uzasadniła w żaden sposób, że brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast wbrew twierdzeniom strony skarżącej, brak wstrzymania wykonania decyzji nie prowadzi do bezprzedmiotowości skargi. Po rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiot zaskarżenia nadal bowiem istnieje, zaś Sąd wydając wyrok ocenia, czy postępowanie organu było zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.