I SA/Wa 1933/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z [...] września 2015 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] czerwca 2015 r. odmawiającą przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego A. K. w związku z koniecznością opieki nad matką I. K. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ uznał, że orzeczenie lekarskie o niepełnosprawności jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 2 kpa i nie podlega weryfikacji przez organ administracji publicznej w postępowaniu o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Organ przytoczył treść art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych i uznał, że decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa a przytoczony przepis, który stawi podstawę wydania decyzji jest przepisem obowiązującym i nie został uchylony. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego A. K. zarzuciła, że organ nie uwzględnił przy orzekaniu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, którym zakwestionowano zgodność z Konstytucją zastosowanych przez organ przepisów. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 114), który stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Ze znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z [...] października 2013 r. nie wynika kiedy powstała niepełnosprawność I. K. Skarżąca w oświadczeniu złożonym w dniu [...] marca 2015 r. wskazała, że niepełnosprawność u matki powstała około 61 roku życia. Wynika więc, że nie jest spełniona jedna z przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, określona w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ niepełnosprawność u matki skarżącej powstała znacznie później niż wymaga tego powołany przepis. Tak więc organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy co uzasadniało wydanie odmownej decyzji. Natomiast w kontekście podniesionego w skardze braku uwzględnienia przez organ wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 wskazać należy, że wyrokiem tym Trybunał orzekł w pkt 2, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie w jakim różnicuje prawo o świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Trybunał uznał zatem, że skutkiem wyroku nie jest utrata mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu. Ze względu na charakter zakresowy tego wyroku Trybunału i stwierdzoną niekonstytutywność art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie pominięcia legislacyjnego, nie prowadzi on do zmiany normatywnej jego treści, a w szczególności derogacji tego przepisu i konieczne jest w tym względzie dopiero – jak stwierdził sam Trybunał – dokonanie przez ustawodawcę stosownych zmian w prawie. Z tych względów w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej obowiązane były zastosować przepis art. 17 ust. 1b w brzmieniu nadanym mu przez ustawodawcę, gdyż w ich kompetencjach nie leży stanowienie prawa. Sąd administracyjny kontroluje zaś tylko legalność zaskarżonej decyzji czyli bada czy organy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosowały prawo, tak procesowe jak i materialne, obowiązujące w dacie wydawania zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie, ze względów wyżej przedstawionych, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem co czyni skargę niezasadną. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.