II SA/Po 1178/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę W dniu [...] lutego 2015 r. Teatr A w G. (dalej: "Inwestor") wystąpił do Prezydenta Miasta G. (dalej: "Prezydent" lub "organ pierwszej instancji") z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku teatru o nadwieszenie piętra – łącznik klatki schodowej z salą prób (wielofunkcyjna), przewidzianej do realizacji na terenie działki Nr [...], arkusz [...], położonej w G. przy ul. [...] (dalej: "Inwestycja"). Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] (znak: [...]), organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a."), art. 59 i art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") ustalił warunki zabudowy dla Inwestycji. M. G., reprezentowana przez pełnomocnika, nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy"). Decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], organ odwoławczy, działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium wskazało, że dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przypadku zaś braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w wypadku spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W oparciu o delegację zawartą w art. 61 ust. 6 u.p.z.p. Minister Infrastruktury wydał w dniu 26 sierpnia 2003 r. rozporządzenie w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r."). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być więc poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Kolegium ustaliło następnie parametry Inwestycji, wskazując, że wbrew twierdzeniom odwołania, Prezydent prawidłowo ustalił warunki zabudowy dla Inwestycji, która zdaniem organu odwoławczego jest także zgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa. W ocenie organu odwoławczego, planowana inwestycja dostosowuje się do urbanistycznych cech starej zabudowy, a biorąc pod uwagę fakt, że pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. zostały spełnione, należy stwierdzić, iż Prezydent zasadnie ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Kolegium podkreśliło, że kwestie związane ze zgodnością planowanej inwestycji z przepisami ustawy o ochronie przeciwpożarowej będą badane dopiero na etapie ubiegania się przez Inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Badanie powyższej kwestii nie może mieć miejsca w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Kolegium, odnosząc się do kwestii dotyczącej legalności przedmiotowego obiektu budowlanego, wyjaśniło, że jak wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] maja 2015 r. rozbudowa przedmiotowego budynku dokonana w latach 90-tych była przeprowadzona legalnie w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę. Reasumując, w niniejszej sprawie, procedowanie organu pierwszej instancji było zdaniem Kolegium zgodne z obowiązującym prawem. Organ odwoławczy nie dopatrzył się podstaw do kwestionowania zapadłego rozstrzygnięcia. W ocenie Kolegium zasady prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji określone w K.p.a. nie zostały naruszone. M. G., reprezentowana przez pełnomocnika (dalej: "Skarżąca"), nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając Kolegium naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust 3 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 54 pkt 2 b u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niedokonanie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy z uwzględnieniem przepisów ustawy ochronie przeciwpożarowej wraz z aktami wykonawczymi do tej ustawy, które to przepisy wskazują na bezwzględne wymagania doprowadzenia drogi pożarowej do obiektów budowlanych również już istniejących; 2) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 54 pkt 2 b u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym znajduje się budynek, polegające na wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla rozbudowy budynku, mimo istniejących uzasadnionych wątpliwości co do legalności istniejącej zabudowy; 3) art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez uznanie przez Kolegium, że Prezydent nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego nie zawieszając postępowania w niniejszej sprawie na wniosek skarżącej, mimo że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie powinno zapaść dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie stwierdzenia legalności ewentualnej samowoli budowlanej obejmującej rozbudowę budynku, ponieważ przedmiotowa kwestia stanowi zagadnienie wstępne w stosunku do niniejszego postępowania; 4) art. 123 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 101 § 3 K.p.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez uznanie przez Kolegium, że Prezydent nie naruszył zasad postępowania administracyjnego nie rozpoznając w toku postępowania wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2015 r. o zawieszenie postępowania oraz wydając postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie w dniu [...] czerwca 2015 r., czyli po dacie wydania decyzji w niniejszej sprawie z dnia [...] czerwca 2015 r.; 5) art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez uznanie przez Kolegium, że Prezydent dopełnił obowiązku zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, podczas gdy w rzeczywistości skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się co do wszystkich materiałów znajdujących się w aktach sprawy przed zakończeniem postępowania dowodowego, w szczególności do pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., co stanowi rażące naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; 6) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. poprzez uznanie przez Kolegium, że Prezydent nie naruszył procedury administracyjnej przez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez skarżącą w piśmie z dnia [...] maja 2015 r., mimo że przedmiotowe dowody miały istotne znaczenie dla sprawy, ponieważ pozwalały na ustalenie czy dotychczasowa rozbudowa budynku odbywała się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa; 7) art. 9 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak rzetelnego ustosunkowania się przez Kolegium do zarzutów skarżącej sformułowanych w odwołaniu z dnia 2 lipca 2015 r.; Kolegium nie wyjaśniło z jakiego powodu uznało zarzuty skarżącej za niezasadne poprzestając tylko na ogólnych stwierdzeniach pozbawionych jakiejkolwiek analizy prawnej; 8) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta o warunkach zabudowy, mimo że została ona wydana z naruszeniem prawa oraz istniały przesłanki do uchylenia jej w całości przez organ odwoławczy. Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na powyższą skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podczas rozprawy sądowoadministracyjnej stawił się przedstawiciel uczestnika postępowania (Inwestora), wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Wywody Sądu powinna rozpocząć uwaga, że przedmiotem skargi M. G., reprezentowanej przez pełnomocnika, jest decyzja Kolegium z dnia [...] października 2015 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] (znak: [...]) w sprawie ustalenia na rzecz Inwestora warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku teatru o nadwieszenie piętra – łącznik klatki schodowej z salą prób (wielofunkcyjna), przewidzianej do realizacji na terenie działki Nr [...], arkusz [...], położonej w G. przy ul. [...]. Przystępując do merytorycznej oceny zasadności skargi zastrzec należy, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień inwestora. Bezspornym jest, że na obszarze stanowiącym teren Inwestycji nie obowiązywał w dacie wydania kontrolowanych aktów administracyjnych miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast planowane zamierzenie nie ma charakteru inwestycji celu publicznego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie poddanej kontroli sądowej stanowił przepis art. 61 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wynika z treści przywołanego przepisu, dla pozytywnego wydania decyzji o warunkach zabudowy muszą być spełnione łącznie wszystkie wymienione w nim przesłanki. Należy podkreślić, że określona w punkcie 1 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych wyraża wprowadzoną przez ustawodawcę zasadę "dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jak w zasadzie powszechnie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588). Z przepisu § 1 tego rozporządzenia wynika, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Ponadto zgodnie z § 9 ust. 2 cyt. rozporządzenia wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W sprawie poddanej sądowej kontroli w wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej prawidłowo ustalono, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z licznymi usługami oraz zabudowa usługowa. Planowane przez Inwestora zamierzenie budowlane kontynuuje zatem funkcję zabudowy zastaną w obszarze analizowanym – skoro przewiduje zabudowę usługową (teatr). Projektowana Inwestycja jest kontynuacją obowiązującej w chwili obecnej funkcji omawianego terenu, jest dopełnieniem istniejącej już funkcji na terenie działki objętej wnioskiem, nie zwiększając przy tym intensywności zabudowy. Zdaniem Sądu, słusznie organy orzekające w sprawie podniosły, że Inwestycja odpowiada swoimi parametrami – cechami i wskaźnikami kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytami i formą architektoniczną, intensywnością wykorzystania terenu – zabudowie znajdującej się w całym analizowanym obszarze. Ponadto teren Inwestycji posiada dostęp do komunikacji publicznej oraz wyposażony jest w pełne uzbrojenie techniczne. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Nadto, należy zauważyć, że w toku postępowania decyzja o warunkach zabudowy została uzgodniona z Miejskim Konserwatorem Zabytków (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak [...]) oraz Wielkopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, który w przewidzianym prawem terminie nie zajął stanowiska w sprawie. Należy podkreślić, że w ramach przeprowadzonej analizy wyznaczono wzdłuż każdej z granic działki objętej Inwestycją obszar analizowany o promieniu [...] m, co stanowi trzykrotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem (szerokość ta wynosi [...] m). Jest to także prawidłowe rozwiązanie. Przechodząc do szczegółowych kwestii związanych z wydaną w sprawie decyzją dotyczącą warunków zabudowy należy zauważyć, co następuje. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznaczono jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, przy czym w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linie nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (§ 4 ust. 2). Nieprzekraczalna linia zabudowy została w niniejszej sprawie ustalona jako linia zabudowy w bezpośredniej frontowej granicy działki nr [...] i [...] oraz w odległości od [...] do [...] m od frontowej granicy działki od strony ul. [...]. Takie rozwiązanie nie stoi w sprzeczności z wyżej zaprezentowanym przepisem szczegółowym. Następnie, w myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W przedmiotowej sprawie ustalono, że intensywność zabudowy pozostaje bez zmian, co jest prawidłowe z uwagi na charakter realizowanej Inwestycji, będącej w istocie napowietrzną kładką łączącą budynki. Natomiast zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. W przedmiotowej sprawie szerokość elewacji frontowej zarówno od strony ul. [...] jak i ul. [...] pozostają bez zmian. W myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa w ust. 1 mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1 na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 2 i 3). Zgodnie z ust. 4 § 7 tego rozporządzenia dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 3 ust. 1. Zdaniem Sądu, Kolegium prawidłowo wskazało, że średnia wysokość zabudowy występującej w obszarze przyjętym do analizy to: dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych ok. [...]m, dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze ok. [...]m, a dla budynków usługowych w tym użyteczności publicznej, oświaty i kultury ok. [...]m. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał zatem, że planowana inwestycja kontynuuje wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej zabudowy występującej w obszarze analizowanym i ustalił ten parametr na poziomie max. [...]m. Należy także wskazać, że zgodnie z § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Przeprowadzona analiza wykazała, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki kryte zarówno dachami płaskimi jak i stromymi, zatem organy orzekające w sprawie zasadnie określiły geometrię dachu zgodnie z wnioskiem Inwestora. Sąd podkreśla, że nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji wad, które prowadziłyby do konieczności jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W szczególności Sąd nie dopatrzył się istotnych uchybień w zakresie rozważenia oraz oceny przez organ odwoławczy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także co do poprawności uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przeciwnie, jak to już wyżej wskazano, organ odwoławczy w należyty sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Wyniki tych ustaleń i analiz Kolegium przedstawiło w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, zredagowanych w sposób czyniący zadość wymaganiom K.p.a. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Nadto Sąd zauważa, że zarzuty skargi są bezzasadne. Kolegium słusznie wskazało w zaskarżonej decyzji, że kwestie związane ze zgodnością planowanej inwestycji z przepisami ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, będą badane dopiero na etapie ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Badanie powyższej kwestii nie może mieć miejsca w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Po 1115/15; publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Ponadto, nie są zasadne zarzuty skargi odnoszące się do wadliwego przeprowadzenia przez Kolegium analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym znajduje się Inwestycja. Analiza stanu faktycznego została bowiem przeprowadzona przez organ odwoławczy w sposób prawidłowy. Również analiza prawna przeprowadzona przez Kolegium była właściwa, co zostało przez Sąd wykazane powyżej. Sąd zaakceptował tym samym rozważanie faktyczne i prawne przeprowadzone przez organ odwoławczy i nie dopatrzył się w tym zakresie błędów Kolegium, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Nie są także zasadne argumenty Skarżącej sprowadzające się do twierdzenia, że na jej wniosek, organ odwoławczy winien był zawiesić postępowanie administracyjne w przedmiocie warunków zabudowy, w związku z toczącym się postępowaniem legalizacyjnym. Konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego zachodzi tylko wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji byłoby niemożliwe (por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 1983 r. sygn. akt I SA 481/83, publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W ocenie sądu kwestia rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej warunków zabudowy dla Inwestycji nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego zależy wydanie decyzji w sprawie prowadzonej w związku z innym wnioskiem Skarżącej, a mianowicie dotyczącym zbadania legalności istniejącej klatki schodowej i sali prób, do których planowana jest dobudowa spornego nadwieszonego łącznika. Gdyby przychylić się do twierdzenia Skarżącej, że jednak mogłoby to być zagadnienie wstępne dla kwestii wydania warunków zabudowy w niniejszej sprawie można wyobrazić sobie sytuację, w której kolejno zgłaszane wnioski o ewentualne stwierdzenie legalności części danej Inwestycji – jako całości – uniemożliwią całkowicie jej rozbudowę, z uwagi na konieczność ciągłego badania legalności pierwotnej Inwestycji. Wyjaśnić także należy, że organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów (art. 10 § 1 K.p.a.). Z pism składanych przez pełnomocnika Skarżącej w toku postępowania przed organem pierwszej instancji wynika, że stronie zagwarantowano możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.