II OSK 1876/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant asystent sędziego Anita Lewińska po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. Sp. z o. o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 140/14 w sprawie ze skargi B. Sp. z o. o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 140/14 oddalił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] listopada 2011 r. B. Sp. z o. o. z siedzibą w K. zwróciła się do Starosty K. o wydanie zezwolenia na odzysk (obecnie przetwarzanie) odpadów do produkcji nawozu "G." z odpadów o kodzie 19 08 05 – ustabilizowane komunalne osady ściekowe metodą R 14 na wydzielonej części działki nr [...] w miejscowości O., gmina S. Decyzją z dnia [...] października 2012 r., wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta K. odmówił wnioskodawcy wydania zezwolenia na odzysk (przetwarzanie) odpadów – mając na względzie, że zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest sprzeczny z przepisami z zakresu gospodarki odpadami, z przepisami prawa miejscowego oraz może powodować zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi lub dla środowiska. W podstawie prawnej powołano art. 29 ust. 1 pkt 1, 2, 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu, odnosząc się do złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wydanie zezwolenia, wskazano na zmianę stanu prawnego, brak przepisów przejściowych oraz braki formalne, jakimi z tego względu dotknięty był wniosek Spółki. Z tych też względów zwrócono uwagę na konieczność wezwania Spółki do uzupełnienia ww. braków przy jednoczesnym prowadzeniu postępowania na podstawie obecnie obowiązujących przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21). Mając na względzie powyższe, w ponownie prowadzonym postępowaniu Starosta K. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. wezwał Spółkę do uzupełnienia złożonego wniosku o wyszczególnione w tym piśmie dokumenty i informacje – w terminie 21 dni od doręczenia tego postanowienia. W wyznaczonym terminie Spółka jedynie częściowo uzupełniła złożony uprzednio wniosek, nie określiła natomiast masy odpadów poszczególnych rodzajów powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku oraz miejsca, sposobu magazynowania i rodzaju magazynowanych (wytwarzanych) odpadów. Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia 2 sierpnia 2013 r. Starosta K., działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 K.p.a., umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia Spółce wnioskowanego zezwolenia. W odwołaniu od ww. decyzji Spółka powołała się na swoje pismo z dnia [...] czerwca 2013 r., w którym wyjaśniła, że w procesie przetwarzania odpadów powstawać będzie jedynie pełnoprawny produkt w postaci nawozu organiczno-mineralnego "G.", który zgodnie z decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] nie będzie już odpadem. W rezultacie nie dojdzie do wytwarzania czy magazynowania wytworzonego odpadu. Co się zaś tyczy odpadów wytwarzanych w związku z funkcjonowaniem całego zakładu, to "limity" wytwarzanych odpadów, od jakich wymagane jest uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, nie będą przekroczone i zagadnienie to nie może stanowić przedmiotu rozpatrywanego wniosku (art. 207 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w zw. z art. 180a ustawy – Prawo ochrony środowiska). Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie wskazało, że w dniu 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zastępując ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, która z tym dniem straciła moc obowiązującą. Porównując treść art. 42 ust. 1 - 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, który szczegółowo opisuje dokumenty i informacje, jakie winien zawierać wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów tego przepisu z treścią art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach organ stwierdził, że wniosek Spółki posiada – po dniu wejścia w życie nowej ustawy o odpadach – braki formalne. Pomimo skierowanego w tym zakresie do Spółki wezwania z dnia [...] czerwca 2013 r. w podaniu nie określono: - masy odpadów poszczególnych rodzajów powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku – wbrew wymogowi z art. 42 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, - miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych (wytwarzanych) odpadów – wbrew wymogowi z art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Powyższe braki formalne złożonego wniosku o wydanie zezwolenia na odzysk (obecnie przetwarzanie) odpadów skutkowały – zdaniem Kolegium – koniecznością umorzenia przedmiotowego postępowania. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że z "Wytycznych dotyczących wymagań dla procesów kompostowania, fermentacji i mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów" wynika, że produkt procesu tlenowego – kompost niespełniający wymagań dla nawozów lub środków wspomagających uprawę roślin, czyli stabilat – jest klasyfikowany jako odpady o kodzie 19 05 03, to jest kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania). Ponadto, z samego wniosku Spółki wynika, że będą przypadki, gdy wyprodukowany nawóz nie spełni wymagań stawianych przez decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] znak:[...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach B. Sp. z o.o. zarzuciła decyzji organu odwoławczego: - obrazę przepisów postępowania, a to art. 7, art. 8 oraz 77 § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe zebranie i rozważenie materiału dowodowego, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, - obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 42 ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - poprzez uznanie, że Spółka nie uzupełniła braków formalnych wniosku, podczas gdy zaistniałe w tym zakresie wątpliwości organu zostały wyjaśnione w piśmie skarżącej z dnia 26 lipca 2013 r. Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia, orzeczenie co do istoty sprawy, zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych takiego procedowania oraz podjęcia środków zapobiegających naruszaniu interesów Spółki w przyszłości, jak również zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał, że nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21), która weszła w życie w dniu 23 stycznia 2013 r. Zastosowanie powyższej regulacji skutkowało wezwaniem strony do uzupełnienia braków złożonego pierwotnie w dniu 22 listopada 2011 r. wniosku o wydanie zezwolenia na odzysk odpadów w zakresie określonym w przepisach art. 42 ust. 2 pkt 3, 5, 6, 9, 10,14 i art. 42 ust. 4 ustawy. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w odpowiedzi z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżąca Spółka jedynie częściowo uzupełniła złożony uprzednio wniosek, nie określając masy odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych przetwarzaniu i powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku (art. 42 ust. 2 pkt 3) oraz miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych odpadów (art. 42 ust. 2 pkt 5). Stwierdzono, że wskazanie powyższych danych było konieczne, bowiem jak wynika z "Opinii w zakresie odzysku odpadów do celów prowadzonego postępowania administracyjnego z wniosku firmy B. Sp. z o.o." oprócz materiału końcowego w postaci nawozu organiczno - mineralnego "G." zostanie także "wytworzona gliceryna w zakładzie w O. będąca odpadem, dopiero po przewiezieniu do innego zakładu gliceryna będzie stanowiła surowiec i/lub dodatek do produkcji paliwa alternatywnego". Okoliczności te potwierdza w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, sama Spółka, wskazując że "proponowane technologie eliminują maksymalnie powstawanie odpadów, a skupiają się na ich odzysku. Powstałe odpady max. 0,5 % produkcji (40 Mg/rok), będą kierowane do odzysku w ZPU w K. lub przekazywane na podstawie podpisanych umów firmom uprawionym od odbierania odpadów". Ponadto z "Wytycznych dotyczących wymagań dla procesów kompostowania, fermentacji i mechaniczno - biologicznego przetwarzania odpadów", przygotowanych przez Ministerstwo Środowiska Departament Gospodarowania Odpadami na podstawie opracowania dr inż. R. S. i dr hab. inż. A. J., wynika że "produkt procesu tlenowego - kompost niespełniający wymagań dla nawozów lub środków wspomagających uprawę roślin, czyli stabilat - jest klasyfikowany jako odpady o kodzie 19 05 03 - kompost nie odpowiadający wymaganiom (nie nadający się do wykorzystania)". W rezultacie Sąd uznał, że wobec jednoznacznego wezwania do wykonania ww. obowiązków w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] czerwca 2014 r. i bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego na ich wypełnienie, organy obu instancji prawidłowo rozstrzygnęły w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. Spółka z o.o. z siedzibą w K., zaskarżając go w całości. Skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej "P.p.s.a.") przez przyjęcie, iż zasadne było umorzenie postępowania na podstawie art. 105 i 106 k.p.a., poprzez nieprawidłowe zgromadzenie oraz rozważenie materiału dowodowego w sprawie, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niezasadne uznanie przez Sąd I instancji, iż skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 42 ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz.21) przez uznanie, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych w złożonym wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych prawem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że w postępowaniu zostały wyjaśnione wszelkie kwestie w oparciu o nową ustawę o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. Proces przetwarzania będzie obejmował 5 000 Mg/rok odpadów, co zostało podane we wniosku z dnia [...] listopada 2011 r., jak również w uzupełnieniu z dnia [...] czerwca 2013 r., a masa poszczególnych rodzajów powstających w wyniku przetwarzania wynosić będzie zero Mg/rok. Odpady w instalacji w O. będą występować tylko podczas procesu przetwarzania i nie będą przechowywane, a zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 5 ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. przez magazynowanie odpadów "rozumie się ich czasowe przechowywanie". Odnosząc się do zastosowania w przedmiotowej sprawie przez Sąd "Wytycznych dotyczących wymagań dla procesów kompostowania, fermentacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów" autorstwa dr inż. R. S. i dr hab. inż A. J., kasator stwierdził, że opracowanie to dotyczy całkiem innego procesu, który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Wyjątkowe niezrozumienie lub też brak wnikliwej analizy sprawy doprowadziło do pomieszania pojęć, bowiem tezy Sądu przyjęte od SKO odnoszą się do całkowicie innego procesu jakim jest mechaniczno - biologiczne przetwarzanie (MBP) zmieszanych odpadów komunalnych. Ponadto niewłaściwe jest stanowisko, że skarżący nie wskazał masy odpadów, a wytworzona w zakładzie w O. gliceryna będzie taki odpad stanowiła, bowiem kwestia ta nie odnosi się do instalacji do produkcji nawozu, a do instalacji do odzysku odpadu o kodzie 16 03 06 (w tej sprawie był złożony osobny wniosek), która faktycznie była przewidziana w decyzji środowiskowej. Z kolei "Karta informacyjna przedsięwzięcia" nie stanowi, w ocenie skarżącej, żadnej podstawy wiążącej, ponieważ na jej podstawie został przygotowany ostateczny i nadrzędny dokument, jakim jest "Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" i uzyskana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach i to właśnie on winien stanowić ewentualną podstawę rozważań Sądu. W Raporcie w pkt 13.4 (str. 49) znajduje się zapis "Technologie odzysku odpadów realizują ich pełny odzysk (w postaci produktów użytkowych, bez powstawania odpadów wtórnych)" oraz w pkt 9.2.4 (str. 44) nie ma wymienionych odpadów powstających w związku z użytkowaniem instalacji. Reasumując strona stwierdziła, że braków formalnych we wniosku nie było, a po uzupełnieniu w dnia [...] czerwca 2013 r. był on kompletny. Wzywanie do jego uzupełnienia było wynikiem niezrozumienia istoty problemu i zaniechania rozważenia całości materiału dowodowego. Działanie takie godzi w naczelne zasady postępowania administracyjnego opisane w art. 6 art. 7 art. 10 art. 11 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Strona skarżąca formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół postanowień art. 42 ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, dalej – "ustawa o odpadach z 2012 r."), których błędna wykładnia i wadliwe zastosowanie doprowadziło do nieprawidłowej oceny przez Sąd pierwszej instancji dokonanych przez organy ustaleń faktycznych. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane winny zostać kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej może zostać nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: (1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; (2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię ważne jest, aby autor skargi kasacyjnej wykazał po pierwsze, na czym polegał błędny charakter wykładni dokonanej przez sąd pierwszej instancji, w szczególności czy dotyczył on przebiegu procesu wykładni (kolejności odwołania się do jej reguł) czy sposobu wykorzystania poszczególnych dyrektyw i argumentów wykładni czy też samego rezultatu wykładni (treści zrekonstruowanej normy) oraz po drugie, jak w ocenie autora skargi kasacyjnej, w kontekście wykazanych uchybień, powinna wyglądać wykładnia prawidłowa. Natomiast w przypadku związania naruszenia prawa materialnego z niewłaściwym zastosowaniem przepisu istotne jest wykazanie, czy idzie o niezastosowanie czy o nieprawidłowe zastosowanie, a także, w przypadku wskazania na nieprawidłowe zastosowanie, czy wiąże się ono z niewłaściwą sądową kontrolą podstawy orzekania przez organ czy też z zaakceptowaniem w toku kontroli sądowej błędnej kwalifikacji faktów lub ustalenia jej konsekwencji przez organ administracji (błąd subsumcji) lub z błędem sądu, co do kwalifikacji kontrolowanej decyzji administracji z punktu widzenia treści zrekonstruowanej normy prawnej. Towarzyszyć temu powinna argumentacja wskazująca na sposób, w jaki przepis powinien być zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy lub, w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, wyjaśnienie, dlaczego wskazany w skardze kasacyjnej przepis powinien być zastosowany. Zarzut naruszenia prawa materialnego art. 42 ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy o odpadach z 2012 r., w świetle wskazanych wyżej normatywnych przesłanek konstruowania zarzutów naruszenia prawa materialnego, jest nieuzasadniony. Stosownie do treści art. 42 ustawy o odpadach z 2012 r. zezwolenie na zbieranie odpadów, przetwarzanie odpadów, zezwolenie łączne na zbieranie i przetwarzanie odpadów, wydaje się wyłącznie na wniosek posiadacza odpadów. Przepis ten określa przy tym, co ma zawierać wniosek o zezwolenie na zbieranie odpadów (ust. 1) oraz wniosek o zezwolenie na przetwarzanie odpadów (ust. 2). Postanowienia ust. 1 - 6 art. 42 ustawy o odpadach, szczegółowo wymieniają dokumenty i informacje, jakie winien zawierać wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów. Dokonując wykładni norm art. 42 ustawy o odpadach należy wziąć pod uwagę, że w myśl przepisu definicyjnego art. 3 ust. 1 ustawy odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany (pkt 6). Z kolei przez "przetwarzanie" rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie (pkt 21), a przez odzysk - jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce (pkt 14). Skarżąca Spółka podnosi, że nie będzie magazynować odpadów, ponieważ gotowy nawóz będzie bezpośrednio dystrybuowany do odbiorców luzem lub konfekcjonowany w opakowania i rozsyłany do hurtowni i centrów ogrodniczych. Natomiast w przypadku, gdy "wyprodukowany nawóz nie spełni wymagań stawianych przez decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zostanie zawrócony na początek procesu w celu uzupełnienia mieszanki wzbogacającej jego właściwości". Zaznaczyć należy, że Spółka zwróciła się do Starosty K. o wydanie zezwolenia na odzysk (przetwarzanie) odpadów do produkcji nawozu "G." z odpadów o kodzie 19 08 05 – ustabilizowane komunalne osady ściekowe metodą R 14. Ponadto, z wniosku Spółki wynika, że bierze pod uwagę, iż będą przypadki, gdy wyprodukowany nawóz nie spełni wymagań stawianych przez decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] znak: [...]. Oznacza to, że intencja wnioskodawcy była jednoznaczna zaś organ, prowadząc postępowanie w tym przedmiocie, zobowiązany był do zastosowania odpowiedniej normy prawa materialnego. Wbrew zarzutom skargi Sąd dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował art. 42 ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy o odpadach z 2012 r. uznając, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych w złożonym wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Spółka nie określiła bowiem wymaganych: - masy odpadów poszczególnych rodzajów powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku – wbrew wymogowi z art. 42 ust. 2 pkt 3 ustawy o odpadach, - miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych (wytwarzanych) odpadów – wbrew wymogowi z art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach. Te braki formalne złożonego wniosku o wydanie zezwolenia na odzysk (przetwarzanie) odpadów skutkowały wydaniem orzeczenia o umorzeniu postępowania. Sąd pierwszej instancji, na podstawie materiału aktowego, prawidłowo stwierdził, że organy nie kwestionują, że przetworzone odpady po uzyskaniu odpowiednich parametrów będą stanowić pełnoprawny produkt w postaci nawozu organiczno - mineralnego "G.", który nie będzie już odpadem. Analizując treść "Opinii w zakresie odzysku odpadów do celów prowadzonego postępowania administracyjnego z wniosku firmy B. Sp. z o.o.", zasadnie doszedł do przekonania, że w procesie odzysku odpadów oprócz materiału końcowego także zostaną wytworzone odpady. Zresztą okoliczności te potwierdza sama Spółka, w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec jednoznacznego wezwania do wykonania obowiązków wynikających z ustawy o odpadach z 2012 r. i bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego na ich wypełnienie, Sąd zasadnie ocenił, że organy obu instancji prawidłowo rozstrzygnęły w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Wzięto przy tym pod uwagę, że postępowanie w tej sprawie toczyło się od 2011 r., i że były wydawane rozstrzygnięcia na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1, 2, 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.). Tym samym nie było podstaw do podważenia oceny legalności zaskarżonej decyzji dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. Pozbawiony jest doniosłości prawnej zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7 i art. 8 k.p.a.. Strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała, jaki przepis postępowania przed sądami administracyjnymi został naruszony zaskarżonym wyrokiem. Biorąc jednak pod uwagę pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1 poz. 1) i przywołane tam orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 grudnia 1996 r., sygn. akt K 25/95, uznać trzeba, że w sytuacji, gdy w petitum skargi kasacyjnej strona przytoczy, jako zarzut naruszenia przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, postanowienia Kodeksu postępowania administracyjnego zamiast przepisów o postępowaniu przed sądem administracyjnym, zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet, w myśl której podstawowe znaczenie ma istota sprawy, a nie jej oznaczenie, uchybienie takie nie powinno pociągać za sobą automatycznie odmowy rozpoznania tego zarzutu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w realiach sprawy, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że organy obiektywnie ustaliły stan faktyczny – podjęły wszystkie niezbędne czynności do jego wyjaśnienia oraz właściwie zgromadziły i oceniły materiał dowodowy (art. 7 k.p.a.). Prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Stąd zarzut ich naruszenia jest pozbawiony doniosłości prawnej. Nieuzasadniony jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 151 P.p.s.a. Wskazany przepis nie może bowiem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż jest to przepis ogólny (blankietowy), stanowiący jedynie prawną podstawę orzeczenia oddalającego skargę, nie jest zatem możliwe rozpoznanie takiego zarzutu, bez powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów P.p.s.a., którym uchybił Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z tych wszystkich względów, uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.