II OSK 1609/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 1 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 21/06 w sprawie ze skargi D.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 1 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę D.W. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z [...] listopada 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że [...] stycznia 2011 r. Z.A. (dalej jako "inwestor") złożył do Wójta Gminy Nowinka wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie z przebudową oraz zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek warsztatowo-produkcyjny do remontu i produkcji łodzi na działce o nr ewid. [...]/7 położonej w miejscowości Nowinka. Sąd I instancji w pierwszej kolejności przedstawił obszernie przebieg postępowań poprzedzających złożenie tego wniosku i wydanie zaskarżonej decyzji, w tym prowadzone postępowania nadzwyczajne oraz wydane przez organ odwoławczy decyzje kasacyjne. W ramach toczącego się postępowania organ I instancji wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Augustowie oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku w sprawie wydania opinii co do konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Opinią z 30 września 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Augustowie stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu. Stanowisko to organ podtrzymał w opinii z [...] października 2014 r. oraz w opinii z 13 lipca 2015 r. W dniu 1 października 2014 r. inwestor w nowej karcie informacyjnej zmienił numer geodezyjny działki na aktualny, tj. [...]/9 (w związku z podziałem działki) oraz nazwę przedsięwzięcia na "zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek warsztatowo-produkcyjny do remontu i produkcji łodzi". Postanowieniem z 20 października 2014 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe stanowisko organ ten podtrzymał w postanowieniu z 10 lipca 2015 r. Postanowieniem z [...] października 2014 r. Wójt Gminy Nowinka stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją z 2 września 2015 r. Wójt Gminy Nowinka stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek warsztatowo-produkcyjny do remontu i produkcji łodzi na działce o nr ewid. [...]/9 w miejscowości Nowinka gmina Nowinka. Jednocześnie organ I instancji określił rodzaj przedsięwzięcia mającego charakter lokalny jako zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek warsztatowo-produkcyjny do remontu i produkcji lodzi oraz stwierdził, że przedsięwzięcie usytuowane będzie na działce o nr ewid. [...]/9 w obrębie geodezyjnym Nowinka. Organ I instancji wskazał ponadto rozwiązania mające na celu zmniejszenie uciążliwości przedsięwzięcia dla terenów sąsiednich. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że ze względu na lokalny charakter oddziaływań, planowane rozwiązania techniczne i technologiczne, sposób wykonywania produkcji i remontów, ich skalę oraz usytuowanie przedsięwzięcia, nie będzie ono stanowiło źródła ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko gruntowo-wodne i powietrze oraz nie wpłynie negatywnie na prawidłowe funkcjonowanie zwierząt, roślin oraz ich siedlisk. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca oraz S.R. Decyzją z [...] listopada 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniosek podlegał rozpoznaniu w trybie ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej jako "ustawa środowiskowa"). W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo uznał, że przedstawiony przez wnioskodawcę sposób wykorzystania budynku gospodarczego należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto organ I instancji trafnie stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Oddalając skargę Sąd I instancji w pierwszej kolejności przedstawił obowiązujący stan prawny. Sąd I instancji zaznaczył, że stocznie produkcyjne lub remontowe są zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o czym stanowi § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., nr 2013, poz. 1397) w brzmieniu obowiązującym od 1 sierpnia 2013 r. Sąd I instancji podzielił ustalony przez organy stan faktyczny i przyjętą ocenę o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu I instancji, organy prawidłowo oceniły przesłanki wynikające z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej w oparciu o materiał dowodowy, a zwłaszcza o załączoną do wniosku inwestora kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz opinię organów współdziałających. W ocenie Sądu I instancji, postanowienie organu ochrony środowiska stanowiło podstawowy dowód w sprawie. Organy trafnie nie uwzględniły natomiast opinii organu sanitarno-epidemiologicznego stwierdzając, że opiera się na przypuszczeniach. Sąd I instancji podkreślił, że opinie organów współdziałających nie mają charakteru wiążącego i podlegają swobodnej ocenie organu głównego orzekającego o braku potrzeby sporządzenia raportu dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko. W ocenie Sądu I instancji, analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że wymogi określone w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej zostały w sprawie spełnione. Brak wymienienia w decyzji wszystkich uwarunkowań wskazanych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej nie ma wpływu na wynik sprawy. Organy uwzględniły te uwarunkowania dokonując ich analizy w wydanych rozstrzygnięciach. Wykluczono negatywny wpływ przedsięwzięcia na glebę, wody powierzchniowe i podziemne, na gatunki chronione roślin i zwierząt oraz ich siedliska na obszarach Natura 2000, a także na krajobraz. Organy wykazały, że zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek produkcyjno-remontowy nie spowoduje zagrożenia dla środowiska, w tym dla życia i zdrowia ludzi. Identyfikując zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi stwierdzono, że powstawać będzie hałas towarzyszący ręcznym pracom remontowo-produkcyjnym łodzi, jednak jego emisja wystąpi na terenie inwestycji, a poziom hałasu nie przekroczy dopuszczalnych norm. Poza hałasem realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia spowoduje emisję pyłów i gazów do powietrza, jednak nie nastąpi przekroczenie dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń. Inwestor posiada pozwolenie emisyjne (decyzja Starosty Augustowskiego z [...] maja 2011 r. ważna do 1 maja 2021 r.). Z przedłożonych przez inwestora dwóch protokołów kontroli dokonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Białymstoku w maju oraz na przełomie sierpnia i września 2014 r. wynika, że wokół zakładu nie odczuwa się uciążliwego zapachu. Nie stwierdzono żadnych naruszeń czy nieprawidłowości w zakresie gospodarowania odpadami. Organy uznały zatem, że sąsiedztwo przedmiotowego zakładu nie jest uciążliwe. W ocenie Sądu I instancji, w zaskarżonych decyzjach obu instancji, w sposób wyczerpujący wyjaśniono, z jakich przyczyn realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że postanowienie z [...] października 2014 r. stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia jest prawidłowe. Ponadto, w ocenie w ocenie Sądu I instancji, wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Nie doszło też do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy. Sąd I instancji nie stwierdził też naruszenia zasady dwuinstancyjności, o której stanowi art. 15 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako "p.p.s.a.") w związku z art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie skarżącej, Sąd I instancji oddalił jej skargę pomimo podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez organy następujących przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze, art. 84 i art. 85 w związku z art. 63 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej. Skarżąca zarzuciła, że organ I instancji przed wydaniem decyzji z 2 września 2015 r. nie zajął stanowiska - w formie postanowienia - w zakresie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Po drugie, art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, z powodu braku zawarciu w zaskarżonej decyzji informacji o wszystkich uwarunkowaniach, o których stanowi w art. 63 ust. 1 ustawy oraz na ustaleniu w tej decyzji ograniczeń i warunków wynikających z art. 82 ustawy środowiskowej, które są właściwe dla przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia takiej oceny. Po trzecie, art. 6, art. 7, art. 8, art. 77§ 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wnikliwego rozpatrzenia sprawy i ograniczenie postępowania do bezkrytycznego przyjęcia twierdzeń inwestora oraz dowolną ocenę materiału dowodowego. Było to spowodowane oparciem rozstrzygnięcia na niekompletnym materiale dowodowym z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz nieuwzględnieniem wszystkich uwarunkowań mających znaczenie dla orzeczenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W konsekwencji błędnie przyjęto, że w niniejszej sprawie brak było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Po czwarte, art. 15 k.p.a. przez brak dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pod względem merytorycznym i prawnym. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy ograniczył się do kontroli decyzji organu I instancji w niepełnym zakresie, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności . Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie z 6 marca 2017 r. skarżąca przedstawiła uzupełnienie uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, zarzut naruszenia art. 84 i art. 85 w związku z art. 63 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej został błędnie określony jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, zamiast jako zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Ponadto skarżąca nie wskazała, których konkretnie jednostek redakcyjnych art. 84, art. 85, art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej dotyczy ten zarzut. Skarżąca zarzuciła, że organ I instancji przed wydaniem decyzji z 2 września 2015 r. nie zajął w formie postanowienia stanowiska w zakresie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zarzut ten dotyczy więc naruszenia art. 63 ust. 2 ustawy środowiskowej i w takim zakresie może zostać rozpoznany. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy czym organ uwzględnia kryteria wskazane w dalszych jednostkach redakcyjnych tego przepisu. Organ ma obowiązek wydać postanowienie również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 64 ust. 2 ustawy środowiskowej). Nie ulega wątpliwości, że w toku postępowania wszczętego wnioskiem inwestora zostało wydane postanowienie Wójta Gminy Nowinka z [...] października 2014 r. stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Skarżąca zarzuca, że po wydaniu tego postanowienia organ I instancji wydał dwie decyzje, w których stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (decyzje Wójta Gminy Nowinka z 6 listopada 2014 r. i z 12 lutego 2015 r.). Decyzje te były uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach odpowiednio decyzjami z 15 grudnia 2014 r. i 10 kwietnia 2015 r., przy czym w decyzjach tych organ odwoławczy sformułował również zarzuty pod adresem postanowienia z [...] października 2014 r. Ponadto, przed wydaniem decyzji Wójta Gminy Nowinka z 2 września 2015 r., a po wydaniu postanowienia z [...] października 2014 r., ponownie wypowiedziały się właściwe organy współdziałające, a więc Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku (postanowienie z 10 lipca 2015 r.) i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Augustowie (opinia z 13 lipca 2015 r.). W ocenie skarżącej, oznacza to wadliwość postanowienia z [...] października 2014 r., które nie uwzględniało uchybień i braków uzupełnianych w toku dalszego postępowania i które nie zostało wydane po uzyskaniu uzgodnienia i opinii właściwych organów. Stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim zarzuty organu odwoławczego formułowane w decyzjach z [...] grudnia 2014 r. i [...] kwietnia 2015 r. dotyczyły sposobu kwalifikowania przedmiotowego przedsięwzięcia w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto organ odwoławczy podniósł szereg zarzutów dotyczących naruszenia przez organ I instancji uprawnień stron postępowania, w szczególności uwzględniając możliwość, że przedsięwzięcie powinno zostać zakwalifikowane w inny niż wskazany przez inwestora sposób. Analiza akt sprawy prowadzi jednak do wniosku, że po uzupełnieniu materiału dowodowego przez inwestora, w tym po zasięgnięciu opinii Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, przedsięwzięcie zostało kwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym stanowi § 3 ust. 1 pkt 46 cytowanego wyżej rozporządzenia. Tak też to przedsięwzięcie określił inwestor we wniosku, a więc jego kwalifikacja w toku postępowania nie uległa zmianie. Stan prawny sprawy nie uległ zatem zmianie, natomiast doprecyzowano ustalenia stanu faktycznego. Pozostało to bez wpływu na treść postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z 10 lipca 2015 r. i opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Augustowie z 13 lipca 2015 r., w których organy te zajęły analogiczne stanowisko, jak w postanowieniu z 7 marca 2011 r. i opinii z 16 lutego 2011 r., a więc w rozstrzygnięciach poprzedzających wydanie przez organ I instancji postanowienia z [...] października 2014 r. Postanowienie to pozostawało w obrocie prawnym i organ I instancji nie miał obowiązku ponownego rozstrzygania w tym przedmiocie, ponieważ nie zmienił się stan faktyczny i prawny sprawy. Ponadto, zgodnie z art. 142 k.p.a., postanowienie, na które nie służy zażalenie (a do tego rodzaju postanowień zalicza się postanowienie wydawane na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy środowiskowej), strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Oznacza to, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach było uprawnione do uchylenia postanowienia Wójta Gminy Nowinki z [...] października 2014 r. w decyzjach, w których uchylało decyzje organu I instancji z [...] listopada 2014 r. i z [...] lutego 2015 r., czego jednak nie uczyniło. Prawidłowości tego postanowienia organ odwoławczy nie zakwestionował również w zaskarżonej decyzji, a Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, który stwierdził, że wydanie zaskarżonej decyzji zostało prawidłowo poprzedzone wydaniem postanowienia w trybie art. 63 ust. 2 ustawy środowiskowej. Po drugie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. W ocenie skarżącej, naruszenie tego przepisu polegało na braku zawarciu w zaskarżonej decyzji informacji o wszystkich uwarunkowaniach, o których stanowi w art. 63 ust. 1 ustawy oraz na ustaleniu w tej decyzji ograniczeń i warunków wynikających z art. 82 ustawy środowiskowej, które są właściwe dla przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia takiej oceny. Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy środowiskowej, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z treści tego przepisu nie wynika zatem obowiązek odniesienia się przez organ do wszystkich uwarunkowań z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, a jedynie tych, które organ uwzględnił przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym zakresie zaskarżona decyzja Wójta Gminy Nowinki z [...] września 2015 r. jest spójna z postanowieniem tego organu z [...] października 2014 r., przy czym w sposób bardziej szczegółowy organ odniósł się do tych zagadnień na etapie wydawania decyzji. Organ I instancji nie mógł odnieść się do wszystkich uwarunkowań z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, ponieważ przepis ten jest bardzo szczegółowy i część tych uwarunkowań w ogóle nie mogła odnosić się do planowanego w tej sprawie przedsięwzięcia. Natomiast zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W doktrynie podnoszono, że w praktyce może budzić wątpliwości, jakie elementy powinny znaleźć się w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przeciwieństwie do art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, cytowany wyżej art. 84 ust. 1 wskazuje jedynie na konieczność stwierdzenia w takiej decyzji, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nie oznacza to jednak, że osnowa decyzji, jak i jej uzasadnienie, musi ograniczać się tylko do tego rodzaju stwierdzenia. Przeciwnie, powinno z niej precyzyjnie wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się odnosi i w którym miejscu przedsięwzięcie to ma być zlokalizowane. Ma to szczególne znaczenie uwzględniając, że decyzja ta ma stanowić podstawę do złożenia wniosku o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej. Brak jest zatem przeszkód, żeby decyzja ta zawierała rozstrzygnięcia, o których stanowi art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, co pozwoli usunąć wątpliwości co do sposobu określenia warunków realizacji przedsięwzięcia. (por. K. Gruszecki, Komentarz do art. 84 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Lex 2013). Należy przy tym zauważyć, że tego rodzaju wątpliwości dostrzegł ustawodawca i w obecnym stanie prawnym, zgodnie z art. 84 ust. 2a ustawy środowiskowej, w decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b, w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2a. Stąd też uznać należało, że ustalenie przez Wójta Gminy Nowinki w decyzji z 2 września 2015 r. rodzaju i usytuowania przedsięwzięcia oraz rozwiązań mających na celu zmniejszenie uciążliwości przedsięwzięcia dla terenów sąsiednich, było dopuszczalne, a zarazem uzasadnione z punktu widzenia celu, jakie ma spełniać tego rodzaju rozstrzygnięcie. Po trzecie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się przede wszystkim do stwierdzenia, że organy pominęły stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Augustowie, a uwzględniły jedynie stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku. Zarówno opinia jak i postanowienie podlegały analizie organów na zasadzie swobodnej oceny dowodów i Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo. Organy prawidłowo odniosły się przede wszystkim do postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku, ponieważ dokument ten został sporządzony w sposób pełny i kompleksowy oraz odnosił się do wszystkich istotnych zagadnień w tej sprawie. Natomiast opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Augustowie została sporządzona w sposób niezwykle lakoniczny. Organ ten stwierdzając zagrożenie dla określonych składników środowiska nie uzasadnił w ogóle swojego stanowiska w tym zakresie. Stąd też organy słusznie dały prymat postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku, przedstawiając jednocześnie własne stanowisko uzasadniające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oparte na całości zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Ponadto, w toku postępowania skarżąca kwestionując ustalenia organu wyspecjalizowanego, jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku, nie przedstawiła żadnej fachowej opinii mogącej uzasadnić jej twierdzenia, a ponadto wymagało to posiadania wiadomości specjalnych dotyczących wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Także w złożonym uzupełnieniu zarzutów skargi kasacyjnej skarżąca kwestionując ustalenia organów poprzestała na gołosłownych twierdzeniach, które nie znalazły potwierdzenia w żadnym dokumencie mającym cechy fachowej opinii. W uzupełnieniu zarzutów skargi kasacyjnej skarżąca zarzuciła ponadto, że naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegało również na pominięciu fazy rozbudowy i przebudowy budynku gospodarczego. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ jak wynika z akt sprawy, inwestor dokonał zmiany zakresu wniosku pomijając rozbudowę i przebudowę, a ograniczając wniosek jedynie do zmiany sposobu użytkowania. Organy były więc uprawnione do oceny wniosku tylko w takim zakresie, jaki został zakreślony przez inwestora. Skarżący podnosi, że rozbudowa i przebudowa zostały już zrealizowane i nastąpiło to w warunkach samowoli budowlanej. Kwestie te mogą mieć znaczenie dla ewentualnego postępowania prowadzonego przez właściwe organy nadzoru budowlanego, natomiast pozostają bez wpływu na ocenę oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania. Po czwarte, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, ze w sprawie doszło do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Uzupełnienie dokumentacji przez inwestora na etapie postępowania odwoławczego było uzasadnione i dopuszczalne, co wynika wprost z art. 136 k.p.a., szczególnie, że w toku postępowania doszło do wskazywanej w skardze kasacyjnej zmiany stanu prawnego, na podstawie której inwestor był zobowiązany do złożenia załącznika graficznego przedstawiającego zasięg oddziaływania przedsięwzięcia – art. 74 ust. 1 pkt 3a dodany przez art. 7 pkt 5 lit. a tiret pierwsze ustawy z 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 1133). Załącznik graficzny i wynikające z niego położenie przedsięwzięcia zostało uwzględnione w decyzji organu odwoławczego. Uzupełnienie postępowania dowodowego w tym zakresie mogło niewątpliwie nastąpić na etapie postępowania odwoławczego i nie wymagało wydania decyzji kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że powołane wyżej zarzuty okazały się nieuzasadnione. Oznacza to, że na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że w sprawie nie było przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji w związku z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a organ odwoławczy nie miał podstaw do wydania decyzji kasacyjnej i trafnie rozstrzygnął sprawę co do jej istoty (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.). Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.