II OZ 682/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 marca 2016 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2315/15 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 2 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Pismem z 15 października 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwóch jej odpisów w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie wykonał wezwania, przy piśmie z 22 października 2015 r. zawierającym wniosek o prawo pomocy skarżący przedstawił odpisy skargi na inny akt administracyjny niż zaskarżony w rozpoznawanej sprawie. Dlatego zasadne było odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - P.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W jego ocenie Sąd I instancji błędnie uznał, że skarżący nie wykonał wezwania. Podkreślił, że nie zrozumiał wezwania z 15 października 2015 r. i błędnie uznał, że złożenie odpisów skargi z 7 lipca 2015 r. będzie stanowiło wykonanie wezwania. Skarżący jest osobą starszą, a w rozpoznawanej sprawie otrzymał szereg wezwań do uzupełnienia braków, dlatego nie był w stanie ocenić odpisy którego pisma ma przesłać. W momencie składania pisma uzupełniającego braki skarżący działał bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. W późniejszym etapie postępowania postanowieniem z 22 stycznia 2016 r. wyznaczono dla skarżącego adwokata z urzędu, co Sąd I instancji powinien był uwzględnić. Skarżący podkreślił też, że w orzecznictwie NSA przyjmuje się, iż brak odpisu skargi nie może być uznany za brak istotny, ponieważ Sąd jest władny wykonać dodatkową kopię skargi. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o przyznanie wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Z treści art. 57 § 1 P.p.s.a. wynika, że skarga powinna odpowiadać wszelkim wymaganiom jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem powinna spełniać wszystkie warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 P.p.s.a. Oprócz wymagań wskazanych w tym przepisie, przepis art. 47 § 1 P.p.s.a przewiduje, że do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Wniesiona przez skarżącego skarga obarczona była brakiem formalnym w postaci niezałączenia dwóch odpisów dla uczestników postępowania. Pismem z 15 października 2015 r. wezwano skarżącego do nadesłania dwóch odpisów skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Skarżący odebrał wezwanie w dniu 21 października 2015 r. i przy piśmie z 22 października 2015 r. złożył odpisy skargi datowanej 7 lipca 2015 r. skierowanej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na postanowienie z 25 maja 2015 r., nie nadesłał odpisów skargi na decyzję tego organu z 7 września 2015 r. Dlatego prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie wykonał wezwania w zakreślonym terminie. Wezwanie zawarte w piśmie z 15 października 2015 r. zostało sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, wyraźnie wynika z niego o odpisy jakiego dokumentu i z jakiej daty skarżący został wezwany. Lektura pism składanych w sprawie wskazuje, że skarżący rozumie treść kierowanych do niego wezwań i pouczeń sądowych, i mimo zaawansowanego wieku nie można uznać skarżącego za osobę nieporadną. Fakt, że w późniejszym czasie ustanowiono dla niego adwokata z urzędu nie wynikał z trudności z podejmowaniem przez niego czynności, ale tego, że nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Następnie należy wskazać, że w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, przyjęto, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Z tych wszystkich względów zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należało uznać za nietrafny, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 P.p.s.a.) za udział w postępowaniu zażaleniowym zostanie przyznane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.