II GZ 755/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3237/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3237/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. Z. wstrzymania wykonania decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie wskazał żadnych danych obrazujących jego sytuację materialną, jak chociażby wydruk z rachunku bankowego, potwierdzających, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji mógłby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie znając bowiem sytuacji materialnej skarżącego w zakresie stanu jego zasobów pieniężnych oraz skali ewentualnych oszczędności, zdaniem WSA nie ma możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji ani czy skutki tej decyzji byłyby rzeczywiście trudne do odwrócenia. Zażalenie na to postanowienie wniósł A. Z. W treści zażalenia podniósł, że brak merytorycznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie może stanowić przeszkody dla uwzględnienia tego wniosku. Zdaniem skarżącego już samo skreślenie z listy powoduje niemożność dalszego wykonywania działalności w zakresie ochrony osób i mienia, co z kolei skutkuje utratą dotychczasowych dochodów, ale też powoduje utratę zaufania ze strony klientów, niemożność pozyskania nowych oraz przejęcie klientów przez konkurencję. Straty te mają charakter trudny do odwrócenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Sąd I instancji nie uznał zasadności złożonego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej ze względu na brak wykazania okoliczności obrazujących sytuację skarżącego. Skarżący w uzasadnieniu zażalenia nie podważał prawidłowości przyjęcia, że tylko konkretne dane przedstawione we wniosku mogłyby dać Sądowi I instancji możliwość dokonania oceny wniosku i ewentualnie wtedy dopiero uznać go za skuteczny. W ocenie skarżącego jego twierdzenia odnośnie prawdopodobieństwa utraty dotychczasowych dochodów oraz utrata klientów i niemożność pozyskania nowych wyczerpują obowiązek wykazania przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Wobec powyższego trzeba stwierdzić, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji wnioskodawcy, dopiero bowiem ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku ograniczył się do sformułowania żądania - nie uzasadniając go, nie wskazując w czym upatruje możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sądowi I instancji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 61 § 3 ppsa. W świetle przedstawionej wyżej wykładni tego przepisu zarzut, że brak merytorycznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie może stanowić przeszkody dla uwzględnienia tego wniosku jest bowiem nietrafny. Odnosząc się do natomiast do wyjaśnień skarżącego zawartych w zażaleniu trzeba stwierdzić, że sam fakt utraty - wskutek skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - "dotychczasowych" , jak wskazano, dochodów nie jest równoznaczny z wystąpieniem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie tylko we wniosku ale także w zażaleniu nie wykazano jaka jest kondycja finansowa skarżącego i czy rzeczywiście brak zastosowania ochrony tymczasowej w niniejszym postępowaniu skutkowałby wystąpieniem konsekwencji opisanych w art. 61 § 3 ppsa. W konsekwencji także możliwość utraty klientów także nie świadczy o niebezpieczeństwie wystąpienia znacznej szkody. Utrata klientów jest ponadto oczywistą konsekwencją zaprzestania działalności wskutek skreślenia z listy. Niemożność pozyskania nowych jest czysto hipotetyczna. W zażaleniu nie wskazano natomiast jakichkolwiek okoliczności - dotyczących indywidualnej sytuacji skarżącego - które pozwalałyby uznać, że wykonanie decyzji wywoła nieodwracalne czy trudne do odwrócenia skutki. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie Sądu I instancji nie zostało przez skarżącego skutecznie zakwestionowane. Jednocześnie należy zauważyć, że sąd ma prawną możliwość zmiany bądź uchylenia w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.