II SA/Wr 56/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 marca 2016 r. sprawy ze skargi W.F. – prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "V." na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia w całości postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę z rozbudową pomostu żeglarskiego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 540 złotych (słownie: pięćset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta W., działając na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013, poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.), decyzją z dnia [...] r. ([...]) umorzył w całości postępowanie w sprawie o cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę z rozbudową pomostu żeglarskiego oznaczonego w pozwoleniu jako pomost nr 7, udzielonego L.K.Ż. im. M.Z. decyzją Starosty W. z dnia [...] r. (znak: [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 22 lutego 2015 r. pełnomocnik W.F. V. zwrócił się do Starosty W. cofnięcie, w trybie art. 136 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę z rozbudową pomostu żeglarskiego oznaczonego w pozwoleniu jako pomost nr 7, udzielonego decyzją z dnia [...] r. (znak: [...]), wydaną na rzecz L.K.Ż. z siedzibą w S. przy ul. [...]. Po zapoznaniu się z wnioskiem Starosta W. ustalił, że podanie zostało wniesione przez osobę, która nie była stroną w sprawie zakończonej wymienioną wyżej decyzją i na podstawie art. 61 a §1 k.p.a. postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r. odmówił wszczęcia postępowania, które to zostało uchylone w całości przez organ odwoławczy, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozpoznając ponownie sprawę pismem z dnia 10 czerwca 2015 r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania w sprawie wniosku W.F.V. o cofnięcie, w trybie art. 136 ust. 1 pkt. 1 Prawa wodnego, pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę z rozbudową pomostu żeglarskiego oznaczonego w pozwoleniu jako pomost nr 7. W toku postępowania organ I instancji przeprowadził wizję lokalną na terenie działek nr ew. 632/2 i 632/20 w miejscu lokalizacji pomostu nr 7. W jej trakcie dokonano oględzin miejsca usytuowania pomostu w stosunku do granic działki nr 620/2, której użytkownikiem wieczystym jest W.F. i ustalono, że pomost nr 7 znajduje się w przeważającej części na działce nr ew. 632/20 stanowiącej wody Jeziora S.. Jedynie niewielki fragment pomostu mieści się na działce o nr ew. 632/2 stanowiącej własność Gminy S. i oddalony jest od granicy działki W.F. o ok. 3,50m. Swobodny dostęp do pomostu z lądu prowadzi wyłącznie przez działkę gminną nr ew. 632/2, co w żaden sposób nie wpływa na ograniczenie sposobu użytkowania działki skarżącego, która dodatkowo ogrodzona jest, wykonanym w konstrukcji stalowej, wysokim na 1,80m, ogrodzeniem. Podkreślono przy tym, że w obowiązujących przepisach techniczno-budowlanych brak jest wymagań dotyczących sytuowania pomostów żeglarskich od granicy z innymi działkami. Podczas wizji dokonano równocześnie pomiarów charakterystycznych parametrów technicznych pomostu nr 7 jak długość i szerokość i stwierdzono, że w tym zakresie obiekt został wykonany zgodnie z warunkami udzielonego pozwolenia wodnoprawnego. Z uwagi na powyższe ustalenia, pismem z dnia 7 lipca 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wykazania interesu prawnego, na podstawie którego wnioskodawca byłby uprawniony do wystąpienia z żądaniem cofnięcia w/w pozwolenia wodnoprawnego. W odpowiedzi strona wskazała, iż wywodzi swój interes prawny z faktu położenia należącej do niego nieruchomości w bezpośrednim sąsiedztwie działek objętych budową pomostu oznaczonego w decyzji pozwolenia wodnoprawnego jako nr 7. W jej ocenie dla uznania interesu prawnego wystarczające jest ustalenie, że nieruchomość stanowiąca jej własność położona jest w zasięgu oddziaływania inwestycji, niezależnie od tego, czy określone normy, np. hałasu związanego z funkcjonowaniem pomostu, zostały zachowane lub przekroczone. Wnioskodawca podniósł, iż w sprawie istotne jest samo ustalenie, że planowana inwestycja może oddziaływać na jego nieruchomości w stopniu przewidującym określone uciążliwości. W nadesłanej odpowiedzi strona powołała się także na wyrok WSA w Łodzi, w którym podkreślono, że przy dokonywaniu oceny, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie to, czy interes taki osobie przysługuje. Po przeanalizowaniu zebranego w toku postępowania materiału dowodowego organ I instancji uznał, że wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał interesu prawnego w związku z funkcjonowaniem przedmiotowego pomostu nr 7 i stąd brak jest podstaw, aby uznać, iż żądanie wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę z rozbudową pomostu żeglarskiego oznaczonego w pozwoleniu jako pomost nr 7 pochodzi od podmiotu, któremu przysługuje przymiot strony. Z akt sprawy wynika bowiem, że W.F. jest użytkownikiem wieczystym działki nr ew. 620/2, która wprawdzie graniczy z działką gminną nr ew. 632/2, na której zlokalizowany jest niewielki fragment pomostu nr 7 łączący pomost z lądem, ale czoło tego pomostu znajdujące się od strony lądu oddalone jest od działki nr ew. 620/2 o ok. 3,5m, w związku z czym na pomost prowadzi swobodny dostęp wyłącznie z terenu działki gminnej nr ew. 632/2 i w żadnym razie korzystanie z pomostu nie jest uzależnione od konieczności ingerencji w teren działki użytkowanej przez wnioskodawcę. Właściwie jest to całkowicie niemożliwe, ponieważ działka nr ew. 620/2 oddzielona jest od pozostałych nieruchomości wysokim na 1,80m, wykonanym w konstrukcji stalowej, ogrodzeniem. Dalej organ I instancji wyjaśnił, że z orzecznictwa sądowoadministracyjnego dotyczącego budowy obiektu budowlanego jakim jest pomost żeglarski wynika, że interes prawny może mieć właściciel lub użytkownik wieczysty sąsiedniej nieruchomości, jeżeli obiekt ten ma wpływ na wykonywanie prawa przez właściciela (użytkownika wieczystego) sąsiedniej nieruchomości. Natomiast pomost nr 7 w żaden sposób nie ogranicza i nie wpływa na korzystanie z terenu działki nr ew. 620/2, co uniemożliwia przyznanie interesu prawnego wnioskodawcy w rozumieniu art. 28 k.p.a. Starostwa W. zauważył także, że również sam skarżący jakkolwiek wskazuje, iż nieruchomość stanowiąca jego własność położona jest w zasięgu oddziaływania pomostu nr 7, to jednak nie przywołuje żadnych konkretnych czynników związanych z funkcjonowaniem tego pomostu, które w sposób jednoznaczny wpływałyby na takie negatywne oddziaływanie. Dalej organ I instancji podał, że przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013, poz. 1409 ze zm.), teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania jest wykazanie, że w dacie wystąpienia z żądaniem przez ten podmiot inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienia do zagospodarowania nieruchomości. Ponadto znajdowanie się nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostaną konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Sam fakt graniczenia nieruchomości z działką objętą inwestycją, nie oznacza jeszcze, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Wreszcie Starosta W. podniósł, że W.F. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty W. z dnia [...] r. Konkludując organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) stwierdzenie wygaśnięcia, cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze decyzji. Cofnięcie bez odszkodowania pozwolenia innego niż na pobór wody lub odprowadzanie ścieków, w trybie art. 136 ust. 1 cyt. ustawy może nastąpić wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek strony. Skoro więc, jak wykazano wyżej, wniosek w sprawie cofnięcia omawianego pozwolenia wodnoprawnego nie pochodzi od strony, postępowanie w tym przedmiocie, zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 k.p.a. , należało umorzyć. Odwołanie od powyższej decyzji złożył W.F. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z wnioskiem strony, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Odwołujący się zarzucił kwestionowanej decyzji, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa procesowego, a to art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 6, 7, 8, 9, 16 § 1, 28 k.p.a. W jego ocenie organ I instancji błędnie przyjął, iż nie posiada on interesu prawnego w sprawie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego w stosunku do pomostu nr 7. Zdaniem odwołującej się strony Starosta W. z urzędu posiada wiedzę, iż wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż interes ten ustalił już w toku analogicznego postępowania prowadzonego również na jego wniosek. Wskazano, iż obecny wniosek o cofnięcie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego jest drugim wnioskiem W.F. w analogicznej sprawie. Pierwszy dotyczył cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego w całości (w zakresie pomostów nr 1-7). W wyniku jego złożenia Starosta W. przeprowadził stosowne postępowanie, w wyniku którego decyzją z dnia [...] r. cofnął L.K.Ż. pozwolenie wodnoprawne w stosunku do pomostu nr 6 i nałożył obowiązek usunięcia opisanego urządzenia wodnego. Zdaniem odwołującej kwestia posiadania przez niego interesu prawnego w postępowaniu mającym za przedmiot cofnięcie tego samego pozwolenia wodnoprawnego została już raz ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięta przez Starostę W. właśnie w decyzji z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. ([...]), podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.) Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w art. 136 Prawa wodnego wymienione zostały przypadki, które mogą stanowić podstawę do cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wodnoprawnego bez odszkodowania. Generalną przyczyną cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia stanowi albo naruszenie warunków pozwolenia przez uprawnionego (pkt 1-3), albo też zmiana sytuacji w stanie wód lub przepisów (pkt 4-5), albo niekorzystanie z pozwolenia. Tylko zatem wystąpienie któregokolwiek z tych enumeratywnie wymienionych przypadków uzasadniać może podjęcie przez organ decyzji o cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego lub jego ograniczeniu. Cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego bez odszkodowania, przewidziane w art. 136 ust. 1 Prawa wodnego, ma charakter fakultatywny, co oznacza, iż organ wydając decyzję, o której stanowi wyżej powołany przepis, musi uwzględniać obowiązek dokonania analizy poszczególnych środków pod kątem ich proporcjonalności, skuteczności, celowości i słuszności w relacji do chronionego dobra, ale również z uwzględnieniem zasady wyważania słusznych interesów strony, co oznacza również konieczność uwzględniania interesów ekonomicznych strony (por art. 7 k.p.a.). Oznacza to, iż nawet stwierdzenie zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie nie obliguje, a jedynie uprawnia organ do orzeczenia o cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia wodnoprawnego (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 1 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SA/Op 405/04). Ponadto zgodnie z art. 138 ust. 1 Prawa wodnego cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze decyzji. Postępowanie administracyjne oparte jest na zasadzie skargowości i zasadzie oficjalności. Według art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, przy czym przepis ten nie stanowi samoistnej normy prawnej będącej podstawą wszczęcia postępowania w danego rodzaju sprawie. O przyjęciu zasady skargowości lub zasady oficjalności przesądzają przepisy prawa materialnego. W tej sprawie jest to art. 138 ust. 1 Prawa wodnego, zgodnie z którym postępowanie może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek strony. W razie gdy przepisy prawa dają podstawę do wszczęcia postępowania z urzędu, zainicjowanie takiego postępowania przez jednostkę niemającą statusu strony, nie powoduje, że postępowanie jest wadliwe. Przepisy prawa nakazują bowiem organowi administracji publicznej rozważenie podstaw prawnych wszczęcia postępowania z urzędu. Według art. 233 k.p.a. skarga w sprawie indywidualnej, która nie była i nie jest przedmiotem postępowania, powoduje wszczęcie postępowania, jeżeli została złożona przez stronę. Jeżeli skarga taka pochodzi od innej osoby, może spowodować wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu, chyba że przepisy wymagają do wszczęcia postępowania żądania strony. Art. 138 ust. 1 Prawa wodnego daje podstawę do wszczęcia postępowania z urzędu. Odnosząc powyższe rozważania do zarzutów podnoszonych przez odwołującą, organ II instancji stwierdził, że Starosta W. w decyzji z dnia [...] r. cofającej pozwolenie wodnoprawne na odbudowę pomostu nr 6, udzielone L.K.Ż. w S. decyzją Starosty W. z dnia [...] r., nie ustalił, czy W.F.V. posiada status strony w przedmiotowym postępowaniu. Przedmiotem powyższej decyzji było bowiem tylko ustalenie, że L.K.Ż. w S. zrealizował pomost oznaczony nr 6 niezgodnie z udzielonym pozwoleniem wodnoprawnym. Stąd wniosek, jaki wtedy złożył W.F.V., mógł zostać zakwalifikowany na podstawie art. 233 k.p.a. jako skarga w sprawie indywidualnej i spowodować wszczęcie postępowania z urzędu. Przywołana wyżej decyzja z dnia [...] r., zawiera siedem pozwoleń wodnoprawnych na odbudowę 6 pomostów i przebudowę z rozbudową jednego z nich, z których każdy mógłby być przedmiotem osobnej decyzji. Dlatego też Starosta W. decyzją z dnia [...] r. cofnął pozwolenie wodnoprawne na odbudowę pomostu nr 6. W ocenie organu odwoławczego W.F.V. nie był stroną postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na odbudowę pomostu nr 6. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w realiach niniejszej sprawy organ I instancji w toku prowadzonego postępowania ustalił, że W.F.V. zgodnie z art. 127 ust. 7 pkt 5 Prawa wodnego nie jest stroną postępowania. Przepis ten stanowi, że stroną postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego powinni być władający powierzchnią ziemi znajdujący się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. W przedmiotowej sprawie W.F. jest użytkownikiem wieczystym działki nr 620/2, która graniczy z działką nr 632/2, na której zlokalizowany jest niewielki fragment pomostu nr 7. Początek pomostu oddalony jest od działki nr 620/2 o około 3,5 m, w związku z czym dojście do niego jest możliwe od działki nr 632/2, której właścicielem jest Gmina S., a zatem korzystanie z pomostu nie jest uzależnione od konieczności ingerencji w teren działki odwołującego. Ponadto w ocenie organu odwoławczego pomost nie będzie zakłócał przepływu wody w taki sposób, by oddziaływać na działkę odwołującej. Zdaniem organu odwoławczego analiza zakresu oddziaływania planowanego do wykonania urządzenia wodnego, jakim jest pomost, jest ograniczona do przepisów Prawa wodnego. Dlatego też podnoszony przez odwołującą zarzut, iż przedmiotowy pomost oddziałuje negatywnie na możliwość korzystania z działki nr 620/2, nie może stanowić podstawy do uznania W.F.V. za stronę przedmiotowego postępowania. W związku z powyższym w sytuacji, gdy ustalenie czy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną wymaga przeprowadzenia bardziej szczegółowego postępowania wyjaśniającego, winno nastąpić w toku postępowania administracyjnego. Dlatego też organ I instancji wszczął postępowanie zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., co stworzyło możliwość do szczegółowego badania interesu prawnego wnioskodawcy oraz zbadania czy zaszły przesłanki do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. W toku postępowania Starosta W. ustalił, iż żądanie nie pochodziło od strony oraz nie znalazł podstaw do prowadzenia postępowania z urzędu. W związku z powyższym organ I instancji wydał decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 k.p.a. Ponadto podkreślono, iż rolą organu administracji publicznej w postępowaniu jest bieżące i stałe weryfikowanie kręgu stron postępowania administracyjnego. Nie jest tak, że osoba raz ujęta w katalogu stron jakiegoś postępowania pozostaje stroną tego postępowania na zawsze. Fakt bycia stroną postepowania administracyjnego jest korelatem ustalonego stanu faktycznego danej sprawy. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył W.F. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą V. wnosząc o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ewentualnie również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; - zobowiązanie organu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., do wydania w określonym terminie decyzji merytorycznej, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie – tj. cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego w stosunku do pomostu nr 7; - zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości prawem przewidzianej. Kwestionowanej decyzji zarzucono: - wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa procesowego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 75 § 1, 77, 79 § 1, 81, 105 § 1 k.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, gdyż działania organu odwoławczego (oraz organu niższego stopnia) zmierzają w sposób jednoznaczny do ochrony wyłącznie interesów inwestora z jednoczesnym pomijaniem interesu prawnego wnioskodawcy, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie, w tym pominięcie wniosków dowodowych zaoferowanych przez wnioskodawcę, a tym samym niewyjaśnienie okoliczności faktycznych w sposób nawet dostateczny, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na wadliwej i nie znajdującej uzasadnienia podstawie prawnej; - wydanie jej z naruszeniem prawa materialnego, a to: art. 127 ust. 7 pkt 5 Prawa wodnego przez nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący nie posiada interesu prawnego w postępowaniu, podczas gdy nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania spornego pomostu nr 7, a organ I instancji wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, uznał wcześniej wnioskodawcę za stronę postępowania tożsamego, co do przedmiotu, a od tego czasu stan prawny i faktyczny nie uległ zmianie; - wydanie jej z naruszeniem art. 136 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, poprzez odmowę jego zastosowania pomimo zaistnienia przesłanki do cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego - zrealizowania pomostu nr 7 w sposób sprzeczny z udzielonym pozwoleniem wodnoprawnym; - wydanie jej z naruszeniem art. 20, art. 21 oraz art. 64 w zw. z art. 32 Konstytucji RP przez naruszenie zasady ochrony własności. Rozwijając w uzasadnieniu zarzuty skargi strona skarżąca wskazała, że nie polega na prawdzie twierdzenie organu I instancji, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w sprawie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego w stosunku do przedmiotowego pomostu nr 7, gdyż organy z urzędu posiadają wiedzę, iż wnioskodawcy przysługuje przymiot strony postępowania, w rozumieniu art. 127 ust. 7 pkt 5 Prawa wodnego, w sprawie cofnięcia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego w zakresie oznaczonym w treści wniosku, gdyż interes ten ustalił już w toku analogicznego postępowania prowadzonego na wniosek strony skarżącej, a zakończonego decyzją z dnia 3 lutego 2015 r., którym cofnięto pozwolenie wodnoprawne w stosunku do pomostu nr 6. Dalej podniesiono, że obecny wniosek o cofnięcie opisanego pozwolenia wodnoprawnego jest drugim wnioskiem W.F. w analogicznej sprawie. Pierwszy - o cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego w całości (w zakresie pomostów nr 1-7) - złożono w dniu 6 października 2014 r., w rezultacie czego Starosta W. decyzją z dnia [...] r., sygn. [...], cofnął L.K.Ż. pozwolenie wodnoprawne w stosunku do pomostu nr 6 i nałożył obowiązek usunięcia opisanego urządzenia wodnego. Przywołany wniosek – zdaniem W.F. – został przez Starostę W. potraktowany jako wniosek pochodzący od strony postępowania a przejawia się to tym, iż brał on czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Tym samym w całkowitej sprzeczności z aktami postępowania zakończonego decyzją Starosty W. z dnia [...] r., pozostaje twierdzenie Dyrektor RZGW, iż wniosek skarżącego w poprzednim, analogicznym postępowaniu był jedynie skargą w rozumieniu art. 233 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej, skoro kwestia posiadania przez niego interesu prawnego w postępowaniu mającym za przedmiot cofnięcie tego samego pozwolenia wodnoprawnego została już raz ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięta przez Starostę W., organy I i II instancji nie posiadają obecnie prawa do kwestionowania przysługującego mu przymiotu strony postępowania. Ustalenia zawarte w powołanej ostatecznej i prawomocnej decyzji z dnia [...]r., są bowiem wiążące dla organu orzekającego również na przyszłość zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych. Z ostrożności procesowej strona podniosła, że w toku rozprawy administracyjnej, organ I instancji prowadzący rozprawę poinformował, że nie może cofnąć pozwolenia w stosunku do pomostu nr 7, gdyż nie toczą się przy nim żadne prace budowlane, w razie jednak gdy się one rozpoczną i będą prowadzone niezgodnie z treścią udzielonego pozwolenia wodnoprawnego, wnioskodawca posiada uprawnienie do złożenia kolejnego wniosku o cofnięcie pozwolenia. Ponieważ w dniu 17 lutego 2015r., L.K.Ż. rozpoczął realizację robót budowlanych, a roboty te wykonano w sposób rażąco niezgodny z treścią udzielonego pozwolenia wodnoprawnego, wnioskodawca złożył wniosek o cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego w stosunku do pomostu nr 7. Przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne uprawnia L.K.Ż. do przebudowy z rozbudową pomostu żeglarskiego nr 7, gdy tymczasem pomost objęty pozwoleniem wodnoprawnym już nie istnieje. Po jego rozebraniu całkowitym rozebraniu inwestor w dniu 17 lutego 2015 r. przystąpił w tym samym miejscu do budowy nowego obiektu budowlanego, który nie jest obiektem tożsamym z pomostem objętym pozwoleniem wodnoprawnym. Dalej wskazano, że wnioskodawca złożył w toku niniejszego postępowania wniosek dowodowy z dokumentu pomiaru geodezyjnego pomostu nr 7, sporządzonego w dniu 8 lipca 2015 r., na okoliczność naruszenia przez L.K.Ż. warunków pozwolenia wodnoprawnego, poprzez istotne odstąpienie od jego warunków w kwestii usytuowania, poprzez posadowienie pomostu nr 7 w innym miejscu niż to dopuszczalne. Ze sporządzonego pomiaru geodezyjnego wynika, że pomost poprzez zwiększenie wymiarów oraz znaczne przesunięcie w stosunku do warunków pozwolenia wodnoprawnego, przekroczył granice nieruchomości, będących we władaniu innych podmiotów, w tym również Fundacji J.S., co uzasadnia konieczność wydania przez organ I instancji rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. Kolejno strona skarżąca podniosła, że jej interes prawny wynika również z położenia nieruchomości stanowiącej własność W.F. w strefie bezpośredniego oddziaływania urządzenia wodnego w postaci pomostu nr 7. Pomost ten, zlokalizowany i realizowany jest na działkach nr 632/20 i nr 632/2 w S., granicząc bezpośrednio z działką skarżącego nr 620/2. Urządzenie to z kolei, z uwagi na realizację w sposób sprzeczny z treścią powołanego pozwolenia oraz z przepisami obowiązującego prawa, negatywnie oddziałuje na możliwość korzystania z nieruchomości przez mocodawcę. Zdaniem strony skarżącej, przymiot strony w postępowaniach prowadzonych w oparciu o ustawę Prawo wodne nie jest uzależniony - jak błędnie wywodzi organ II instancji - wyłącznie od tego, czy pomost oddziałuje na działkę skarżącego w rozumieniu przepisów prawa wodnego. W niniejszej bowiem sprawie do ustalenia interesu prawnego wnioskodawcy zastosowanie miały przepisy ustawy - Prawo wodne, które zawierają nie tylko przepisy prawa materialnego, ale i przepisy proceduralne stanowiące unormowania lex specialis wobec przepisów k.p.a. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h ustawy pomosty zaliczane są do urządzeń wodnych, a na ich wzniesienie (budowę, przebudowę, odbudowę, rozbudowę) wymagane jest pozwolenie wodnoprawne (art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne). W postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego w art. 127 ust. 7 pkt 1-6 Prawo wodne ustawodawca określa ściśle, kto jest stroną postępowania, stanowiąc w tym zakresie, że stroną postępowania jest m.in. władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, co należy odnosić do właściciela, zarządcy, jak i posiadacza zależnego, jakim jest dzierżawca, bo de facto to on jest faktycznie i prawnie władającym powierzchnią ziemi. Wadliwy jest – zdaniem strony - pogląd, iż brak przymiotu strony wynika z faktu, iż pomost nr 7 usytuowany jest wyłącznie na działkach nr 632/20 (grunt pod jeziorem) i 632/2 (grunt gminy S. - teren ogólnodostępny), gdyż organ ignoruje okoliczność, że działka skarżącego nr 620/2 znajduje się w odległości jedynie 3,5 m od spornego pomostu nr 7, nadto pomost ten - przez lokalizację częściowo właśnie na ogólnodostępnym gruncie gminnym, niewątpliwie ogranicza skarżącemu dostęp do jeziora S.. Zważywszy na fakt, iż skarżący prowadzi na swojej nieruchomości działalność turystyczną (ośrodek wypoczynkowy i żeglarski), dostęp do jeziora stanowi niezaprzeczalnie warunek jej powodzenia. Strona skarżąca nadmieniła przy tym, że nabywając nieruchomość, stanowiącą działkę nr 620/2, miała nieskrępowany dostęp do jeziora, spornego pomostu nie było, a zamiast tego znajdowały się ruiny dawnego mola zrealizowanego w czasie, gdy działka należąca obecnie do skarżącego - w latach 30-tych XX w., znajdowała się jako ośrodek wypoczynkowy w posiadaniu organizacji Hitlerjugend i tworzyła wraz z dawnym molem całość użytkową. Wreszcie strona podniosła, że przepis art. 127 ust. 7 pkt 5 Prawa wodnego nie uzależnia statusu strony od naruszenia interesu prawnego, negatywnego oddziaływania inwestycji na daną powierzchnię ziemi, lecz od tego czy określony podmiot włada powierzchnią ziemi, która położona jest w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych (por. wyrok NSA z 19 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1069/13). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Należy też dodać, że w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Działając w granicach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie przez organy administracji okoliczności faktycznych oraz obowiązujących w czasie podejmowania zaskarżonego aktu przepisów prawnych stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy istnieje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako podjętych z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r. (Nr [...] utrzymująca w mocy decyzje Starosty W. z dnia [...] r. ([...]) umarzającą w całości postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę z rozbudową pomostu żeglarskiego oznaczonego w pozwoleniu jako pomost nr 7, udzielonego L.K.Ż. w S. decyzją Starosty W. z dnia [...] r. ([...]). Zgodnie z przepisem art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Należy jednak zaznaczyć, że bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec którego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to zatem brak podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, to brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość postępowania może mieć charakter podmiotowy jak i przedmiotowy. O braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy można mówić, np. gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania, zaś w sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia mamy do czynienia z nieistnieniem przesłanek podmiotowych do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, przy czym kategoria interesu prawnego jest pojęciem obiektywnym, ustalanym w oparciu o właściwy przepis prawa. Oznacza to więc, że wydanie decyzji umarzającej postępowanie, a zatem stwierdzającej w istocie brak podstaw do dalszego prowadzenia postępowania wymaga od organów orzekających w sprawie przeprowadzenia postępowania administracyjnego przy zachowaniu reguł wynikających z art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz przedstawienia wyników tego postępowania w uzasadnieniu decyzji z uwzględnieniem wskazówek zawartych w art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. Dla realizacji zasadniczego celu postępowania administracyjnego jakim jest rozstrzygnięcie sprawy, pierwszorzędne znaczenie ma bowiem ustalenie obowiązującej normy prawa, odpowiedniej dla rozstrzygnięcia danej sprawy, co nieodzownie wiąże się z koniecznością prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W doktrynie podkreśla się wynikający dla organów administracji publicznej z tej zasady nakaz wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa (W. Dawidowicz "Ogólne postępowanie administracyjne", s.108). Zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek określenia z urzędu jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek ich przeprowadzenia z urzędu. Z zasadą tą skorelowane są regulacje umieszczone w art. 77 k.p.a., wedle którego organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, tak aby ustalony stan faktyczny zgodny był z rzeczywistością. To czy dana okoliczność została udowodniona, można zaś ocenić jedynie na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w jej realiach organ był w pierwszej kolejności zobligowany do ustalenia czy skarżącemu przysługuje przymiot strony, co wymagało nie tylko ustalenia czy legitymuje się on interesem prawnym, ale również kto jest w niniejszej sprawie wnioskodawcą. Zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) stwierdzenie wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony w drodze decyzji. Tymczasem w niniejszej sprawie organy w istocie nie wyjaśniły czy złożony wniosek o cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją z dnia [...] r. został złożony przez W.F. jako osobę fizyczną czy też W.F. w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczą pod firmą V. z siedzibą we W. przy ul. [...]. Istotne jest przy tym to, że we wniosku o cofnięcie pozwolenia wnioskodawca został oznaczony jako W.F., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą V. z siedzibą we W. przy ul. [...], w obu komparycjach decyzji zarówno Starosta W., jak i Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. wnioskodawcę określa zaś jako "W.F.V.", z kolei w treści sporządzonych uzasadnień dla wykazania braku przymiotu strony organy podnoszą argument, że W.F. – jako osoba fizyczna, a nie prowadzący działalność gospodarczą jest użytkownikiem wieczystym działki nr 620/2, która graniczy z działką nr 632/2, na której zlokalizowany jest niewielki fragment pomostu nr 7, zaś z treści sporządzonego w trakcie przeprowadzonej w dniu 3 lipca 2015 r. wizji lokalnej protokołu wynika, że użytkownikiem wieczystym działki nr 620/ 2 jest obok skarżącego również A.F.. Sam skarżący bez wskazywania na prowadzoną przez niego działalność jest przywoływany w kontekście braku jego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty W. z dnia [...] r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Tym samym wskazać należy, że organy w toku prowadzonego postępowania pominęły w zupełności kwestię czy niniejszy wniosek skarżącego został złożony w związku z prowadzoną przez niego działalnością, czy też nie, chociaż okoliczność ta jest istotna dla ustalenia jego interesu prawnego w sprawie. Z treści obu decyzji wynika wręcz, że organy dla określenia wnioskodawcy używają zamiennie oznaczenia W.F. lub "W.F.V.", co też jest wadliwe i dowodzi braku należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Dalej należy zauważyć, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis ten nie znajduje zastosowania w sytuacji odmiennego uregulowania kręgu stron postępowania w przepisach szczególnych. W art. 127 ust. 7 Prawa wodnego wskazano, że stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest: 1) wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego; 2) właściciel wody; 3) właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego; 4) właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; 5) władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; 6) uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Z treści tego przepisu wynika, że wskazuje on krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Przepisy prawa wodnego nie przewidują jednakże rozszerzenia zastosowania tego unormowania na przypadki innych postępowań unormowanych w tej ustawie, w tym postępowania przewidzianego w jej art. 138 ust. 1 dotyczącego cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego, gdyż norma art. 127 ust. 7 jako przepis szczególny nie powinna być interpretowana rozszerzająco. Zatem krąg stron postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego winien być ustalony na podstawie art. 28 k.p.a. Nie budzi wątpliwości to, że ustalenie interesu prawnego przesądza o statusie podmiotu jako strony postępowania, a nadto nie ma wątpliwości, iż interes prawny musi mieć swoje źródło w konkretnym przepisie prawa materialnego. Nie ulega również wątpliwości, iż interes prawny można wyprowadzić nie tylko z przepisów prawa administracyjnego, ale także z prawa cywilnego, czy gospodarczego. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa. Interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. W rezultacie aktualny pozostaje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby" (wyrok z 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy oczywiście odróżnić interes faktyczny, gdy dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak jego żądanie w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji nie znajduje oparcia w konkretnym przepisie prawa materialnego. Wobec powyższego niewątpliwym jest, że w realiach badanej sprawy organy administracji zobowiązane były do ustalenia czy skarżący znajduje się w sytuacji, w której istnieje bezpośredni związek przyczynowy, pomiędzy odbudową z rozbudową pomostu nr 7, a ograniczeniami sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr 620/2, której jest on użytkownikiem wieczystym. Stąd zasadnym było nie tylko wyjaśnienie kwestii odległości pomostu od działki skarżącego, ale również rozważenie zasięgu jego oddziaływania oraz stopnia jego uciążliwości, gdyż przepis art. 28 k.p.a. powinien być interpretowany również w związku z przepisami prawa cywilnego. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy organy w toku prowadzonego postępowania ograniczyły się wyłącznie do wskazania, że skoro początek spornego pomostu oddalony jest od działki skarżącego o ok. 3,5 m, a dojście do niego możliwe jest od działki nr 632/2, której właścicielem jest Gmina S., to korzystanie z pomostu nie jest uzależnione od konieczności ingerencji w nieruchomość skarżącego. Ponadto lakonicznie wskazały, że niniejszy pomost nie wpływa na korzystanie z terenu działki skarżącego (nie narusza prawa własności oraz nie ogranicza sposobu zagospodarowania nieruchomości), gdyż nie znajduje się ona w obszarze oddziaływania nieruchomości, na której pomost jest zlokalizowany. W świetle przedstawionych akt administracyjnych niniejszej sprawy trudno jednak wywnioskować na jakiej podstawie organy doszły do powyższych przekonań. Za ich zasadnością w żadnym razie nie mogą przemawiać ustalenia poczynione w trakcie wizji lokalnej. Protokół z jej przebiegu sprowadza się bowiem wyłącznie do stwierdzenia, iż "na podstawie analizy dokumentów złożonych w sprawie wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Starosty W. z dnia [...] r.(...) oraz wizji w terenie w dniu 03.07.2015 r. organ I instancji stoi na stanowisku, że nie występuje żadne oddziaływanie pomostu nr 7 na działkę o nr ewd. 620/2". Jakkolwiek w protokole nadmieniono, że w ramach wizji dokonano pomiarów charakterystycznych parametrów pomostu nr 7, a integralną cześć stanowi szkic pomiarów, to jednak załączony rysunek jest w ocenie Sądu – nieczytelny i w żadnej mierze nie może stanowić dowodu potwierdzającego brak przymiotu strony skarżącego. Ponadto w tym miejscu Sąd chciałby również wskazać na swoistą niekonsekwencję organu I instancji, który z jednej strony w niniejszym protokole podaje, że na podstawie niniejszej wizji w terminie uznał on, iż skarżącemu nie przysługuje przymiot strony, a z drugiej strony - na kolejnej stronie podaje, że niniejsza wizja poświęcona jest oględzinom pomostu nr 7 w szczególności zgodności realizacji inwestycji z udzielonym pozwoleniem wodnoprawnym, a w konsekwencji z pozwoleniem na budowę, a nie ma na celu ustalenia stron postępowania. Wobec powyższego - zdaniem Sądu - brak jest podstaw do przyjęcia, iż odmawiając skarżącemu przymiotu strony organy rzeczywiście rozważyły okoliczności, które mają wpływ na jego legitymację procesową, w tym czy usytuowanie niniejszego pomostu może mieć wpływ na sposób korzystania przez skarżącego z należącej do niego nieruchomości chociażby w aspekcie konieczności znoszenia ewentualnych immisji. Ponadto nie sposób także nie zauważyć, że ustalając interes prawny skarżącego organy nie mogą pomijać okoliczności, iż skarżący brał czynny udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 3 lutego 2015 r. orzekającej o cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego udzielonego L.K.Ż. decyzją Starosty W. z dnia [...] r. w części dotyczącej pozwolenia na odbudowę pomostu nr 6. Świadczy o tym nie tylko to, że decyzja z dnia [...] r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego, ale również to, że skarżący, reprezentowany przez pełnomocnik, brał czyny udział w postępowaniu, w tym został zawiadomiony o jego wszczęciu, brał udział w wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 12 listopada 2014 r. oraz rozprawie administracyjnej, został zawiadomiony o stanie gotowości decyzyjnej oraz prawie zapoznania się z dokumentacją i możliwości składania uwag. Tym samym przyjąć należy, iż wbrew twierdzeniom organu II instancji skarżącemu przyznano status strony postępowania w tymże postępowaniu, a zatem okoliczność ta powinna zostać wzięta pod uwagę przy ustalaniu legitymacji procesowej W.F. w toku niniejszego postępowania. Jest to zasadne tym bardziej, iż pomosty nr 6 i 7 sąsiadują względem siebie i znajdują się w zbliżonej odległości do działki skarżącego. Stąd w świetle przedstawionego wyżej ujęcia strony postępowania, warunkowanej szeroko rozumianym interesem prawnym oraz konieczności respektowania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa nie można zaaprobować prawidłowości twierdzeń organu względem braku przymiotu strony skarżącego w kontrolowanym postępowaniu. W rezultacie Sąd - uznając, że w realiach niniejszej sprawy doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynika sprawy - stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a o kosztach postępowania rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a.