II SAB/Wa 863/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. T. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] do rozpatrzenia wniosku M.T. z dnia [...] czerwca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] na rzecz M. T. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. M. T. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: - czy w prowadzonej od 2014 r. sprawie nr [...] dotyczącej budynku portierni w rejonie ul. [...] zostało wszczęte postępowanie administracyjne i kiedy, - czy w przedmiotowej sprawie zostały wydane odpowiednie postanowienia i decyzje administracyjne, jeśli tak, to jakie. Wnioskodawca zwrócił się do organu o przekazanie powyższych informacji wraz z kopią odpowiednich dokumentów na adres pocztowy w terminie określonym w ww. ustawie. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] poinformował wnioskodawcę, że objęta wnioskiem informacja nie mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wskazał, iż zakres spraw publicznych obejmuje wykonywanie zadań związanych z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Charakteru informacji publicznej nie mają natomiast sprawy indywidualne. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje tylko dostęp do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. M. T. wezwał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku z dnia [...] czerwca 2015 r. Wskazał, że pomimo upływu 14-dniowego terminu przewidzianego w ustawie o dostępie do informacji publicznej ww. wniosek nie został rozpatrzony. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. organ poinformował wnioskodawcę, iż odpowiedzi na wniosek z dnia [...] czerwca 2015 r. udzielono pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Pismem z dnia 27 lipca 2015 r. M. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na wniosek z dnia [...] czerwca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej zgodnie z ww. wnioskiem oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że stanowisko organu odnośnie charakteru żądanej informacji jest błędne. Wnioskowana informacja jest informacją publiczną, dotyczy bowiem linii rozgraniczających ulicy [...], a więc drogi publicznej (gminnej), na której zostały usytuowane, niezgodnie z przepisami ustawy - Prawo budowlane, budynek portierni oraz ogrodzenie. Każde rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego w sprawie korekty bądź zmiany istniejących linii rozgraniczających jest informacją publiczną. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. Ponadto organ poinformował, że w związku z pismem osoby trzeciej, przekazanym do tutejszego Inspektoratu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dla [...] od dnia [...] grudnia 2014 r. prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie ogrodzenia wybudowanego od strony ul. [...] w [...] na terenie działek nr ew. [...] z obrębu [...]. M. T. nie posiada legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, zatem nie jest informowany o jego przebiegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zauważyć należy, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2015 r., poz. 658), która obowiązuje od dnia 15 sierpnia 2015 r., zatem mają do niego zastosowanie powołane niżej przepisy p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed datą wejścia w życie ustawy zmieniającej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie M. T. sformułował wobec Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] zarzut bezczynności względem wniosku z dnia [...] czerwca 2015 r. o udzielenie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, odpowiedzi na pytania: (1) czy w prowadzonej od 2014 r. sprawie nr [...] dotyczącej budynku portierni w rejonie ul. [...] zostało wszczęte postępowanie administracyjne i kiedy, (2) czy w przedmiotowej sprawie zostały wydane odpowiednie postanowienia i decyzje administracyjne, jeśli tak, to jakie. Jednocześnie skarżący zwrócił się o udostępnienie kopii ww. dokumentów. W ocenie Sądu, organ pozostaje w bezczynności względem ww. wniosku skarżącego, bowiem do dnia wyrokowania nie podjął stosownych działań na gruncie u.d.i.p., błędnie przyjmując, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, co należy zaznaczyć, służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] - wobec brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nie ulega również wątpliwości, że wnioskowana informacja posiada walor informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i działalnością podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Definicja informacji publicznej zawarta w ww. przepisie odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Zaznaczyć jednak należy, że podczas prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozwijane jako "działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). W świetle powyższych regulacji, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OPS 8/13, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty wykonujące zadania publiczne, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu wykonującego zadania publiczne, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną jest więc zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez ww. podmioty jak i tych, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 15 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 667/11; 30 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 1004/13, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest decyzja administracyjna wydana w indywidualnej sprawie. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. ustawy stanowi wprost, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, do których należy treść i postać dokumentów urzędowych takich jak akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia. Decyzja administracyjna (postanowienie), jest niewątpliwie dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., zawiera bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowaną do innego podmiotu lub złożoną do akt sprawy. Definicję funkcjonariusza publicznego podaje zaś art. 115 § 13 Kodeksu karnego. Wskazuje on w pkt 4, że funkcjonariuszem publicznym jest osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 609/12 (publ. j.w.), stanowisko organu, iż sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną, a treść decyzji administracyjnej nie stanowi informacji o sprawach publicznych - jest błędne. Przeczy takiemu poglądowi brzmienie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., a ponadto decyzja taka traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć. W świetle powyższego przyjąć należy, że informacja objęta wnioskiem skarżącego z dnia 16 czerwca 2015 r. stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Skarżący żąda bowiem udzielenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego m.st. Warszawy informacji o konkretnym postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej, w szczególności, czy postępowanie to zostało wszczęte oraz czy w toku postępowania zostały wydane akty administracyjne. W przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi w ww. zakresie, skarżący zwrócił się o udostępnienie kopii wydanych decyzji i postanowień. Skarżący domaga się zatem udzielenia informacji o przedmiocie działalności organu administracji publicznej, sposobie załatwienia sprawy administracyjnej, żąda także udostępnienia treści aktów administracyjnych, a więc danych wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c, pkt 3 lit. d oraz pkt 4 lit. a u.d.i.p. Nieuzasadnione jest zatem stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], iż wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zaznaczyć przy tym należy, że udostępnienie informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zatem w sytuacji uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, organ powinien odmówić udostępnienia informacji. Odmowa ta - stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - winna przyjąć procesową formę decyzji administracyjnej. Wydanie ewentualnej decyzji umożliwia bowiem stronie a także sądowi, w przypadku zakwestionowania przez stronę wydanego aktu, poznanie i ocenę motywów, jakimi kierował się organ odmawiając ujawnienia wnioskowanych informacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w sposób nienaruszający dóbr chronionych, poprzez tzw. anonimizację danych wrażliwych. W takiej sytuacji nie zachodzi potrzeba wydawania oddzielnej decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 u.d.i.p., gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w przypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych. Natomiast w takiej sytuacji ocenie sądu rozpatrującego ewentualną skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, podlega sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności, czy nie niweczy ona pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2339/13, publ. j.w.). Uwzględniając wszystko powyższe Sąd stwierdził po stronie organu stan bezczynności w zakresie realizacji wniosku skarżącego, który nie ustał do daty wyrokowania. Organ bowiem nie udostępnił żądanej informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, nie wydał też decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia prezentując błędne stanowisko, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wprawdzie, w odpowiedzi na skargę, organ przekazał informację, że w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego [...] od dnia [...] grudnia 2014 r. prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie ogrodzenia wybudowanego od strony ul. [...] w [...] na terenie działek nr ew. [...] z obrębu [...], jednakże zauważyć należy, że przedmiotem wniosku z dnia [...] czerwca 2015 r. skarżący uczynił informacje dotyczące postępowania prowadzonego przez PINB w sprawie budynku portierni w rejonie ul. [...], a nie ogrodzenia. Zatem brak było podstaw do przyjęcia, że do dnia wyrokowania organ uwzględnił wniosek skarżącego choćby w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 1 wniosku, a w konsekwencji, że istniały przesłanki do umorzenia postępowania w odnośnym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2015 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Stwierdzając stan bezczynności organu, Sąd nie uznał aby bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 in fine p.p.s.a.). Analiza okoliczności sprawy, a zwłaszcza zestawienie daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz daty podjęcia przez organ działań związanych z realizacją wniosku skarżącego, choć nieprawidłowych, nie pozwala stwierdzić, aby bezczynność organu nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Brak prawidłowej realizacji wniosku nie wynikał z lekceważenia strony skarżącej przez organ, czy też z celowego przedłużania postępowania, lecz stanowił skutek niewłaściwej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych względów Sąd nie stwierdził podstaw do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - jak w pkt 3 sentencji wyroku.