II GSK 1494/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3103/15 w sprawie ze skargi H.W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o usługach płatniczych oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r. oddalił skargę H.W. (strona, skarżąca, skarżąca kasacyjnie) na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (KNF) z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o usługach płatniczych. Wyrok Sądu I instancji zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą 21 maja 2012 r. strona została wpisana do Rejestru Biur Usług Płatniczych. Pismem z 29 grudnia 2014 r. KNF zawiadomiła stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na nią kary pieniężnej w związku z nieprzekazaniem w terminie informacji o łącznej wartości i liczbie transakcji płatniczych wykonanych w III kwartale 2014 r. Pismem z 8 stycznia 2015 r. strona przesłała do KNF powyższe informacje. Dodatkowo w wyjaśnieniach z 10 marca 2015 r. strona poinformowała, że opóźnienie nastąpiło po raz pierwszy i było spowodowane głównie przyczynami zdrowotnymi. Ponadto strona pismem z 28 kwietnia 2015 r. poinformowała, że w 2014 r. osiągnęła dochód w wysokości 28.215 zł z tytułu pobierania emerytury oraz 1.645 zł z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. W marcu strona osiągnęła dochód w wysokości 1.979 zł z tytułu pobierania emerytury oraz 765,32 zł z działalności gospodarczej (narastająco). Strona poinformowała także, że rozpoczęła działalność w zakresie usług kurierskich i rachunkowo-księgowych, ale z uwagi na wczesne stadium tej działalności nie przynosi ona dodatkowych dochodów. Ponadto strona wskazała, że w związku z działalnością gospodarczą zaciągnęła kredyt odnawialny w wysokości 80 000 zł z miesięcznym obciążeniem w wysokości 350 zł, kredyt hipoteczny z miesięczną ratą w wysokości 715,16 zł, a także zadłużyła się w A do kwoty 30 000 zł z ratą w wysokości 1.337,30 zł. Strona wskazała, że posiada mieszkanie o wartości ok. 190 000 zł stanowiące zabezpieczenie kredytu hipotecznego. KNF ustaliła, że strona w 2014 r. uzyskała prowizję z działalności biura usług płatniczych w wysokości 9.746,09 zł, a w I kwartale 2015 r. prowizja ta wyniosła 2.827,16 zł. W 2014 r. za pośrednictwem strony zrealizowano 4 740 transakcji o łącznej wartości 1.201.560,34 zł, podczas gdy w I kwartale 2015 r. Strona zrealizowała 1 395 transakcje o łącznej wartości 379.300.69 zł. Decyzją z [...] lipca 2015 r. KNF nałożyła na H.W. karę pieniężną w wysokości 900 zł z uwagi na naruszenie art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz.U. z 2014 r., 873, z późn. zm., dalej ustawa o usługach płatniczych). Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy KNF utrzymała swoje wcześniejsze orzeczenie. KNF uznała, że strona naruszyła obowiązek informacyjny określony w art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy o usługach płatniczych, nie przekazując informacji o łącznej wartości i liczbie transakcji płatniczych wykonanych w III kwartale 2014 r. Termin na przekazanie informacji o łącznej wartości i liczbie transakcji płatniczych wykonanych w III kwartale 2014 r. upływał w dniu 31 października 2014 r. strona natomiast przekazała powyższą informację dopiero 8 stycznia 2015 r., tj. po wszczęciu postępowania administracyjnego, a więc z ponad 2-miesięcznym opóźnieniem w wykonaniu przedmiotowego obowiązku. W opinii KNF nałożona kara pieniężna stanowi adekwatny środek oddziaływania w stosunku do stwierdzonego w toku postępowania naruszenia. Ustalając wysokość kary, organ skupił się na nieprawidłowości w wypełnianiu obowiązków informacyjnych oraz uwzględnił cel sankcji administracyjnej, w tym konieczność zapewnienia, że dolegliwość powinna być realnie odczuwana przez stronę. KNF uznała, że nałożenie kary pieniężnej zapobiegnie podejmowaniu w przyszłości przez stronę działań lub zaniechań, które skutkowałyby naruszeniem przepisów prawa w związku z prowadzeniem działalności w charakterze biura usług płatniczych. Organ wyjaśnił również, że prewencja ogólna kary pieniężnej realizuje się poprzez uświadomienie innym podmiotom nieuchronności sankcji i nieopłacalność popełniania naruszeń. KNF rozważając zastosowanie sankcji administracyjnej, ustala, czy nie ma możliwości osiągnięcia danego celu za pomocą innego środka, który będzie mniej dolegliwy dla strony postępowania. KNF ustalając wysokość kary, uwzględniła rodzaj i wagę naruszenia, rozmiar prowadzonej działalności oraz sytuację finansową krajowej instytucji płatniczej. Organ wziął dodatkowo pod uwagę, jako okoliczność łagodzącą, współpracę strony w toku postępowania, która doprowadziła do szybkiego zebrania materiału dowodowego. Odnosząc się do wagi naruszenia, organ odnotował, że strona nie dopełniła ciążących na niej obowiązków jednokrotnie. KNF wyjaśniła jednocześnie, że celem nadzoru nad działalnością biur usług płatniczych jest zapewnienie zgodności działalności biur usług płatniczych z przepisami ustawy o usługach płatniczych oraz ochrona interesów użytkowników usług płatniczych. Organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie niedopełnienie przez stronę obowiązku nie miało negatywnego wpływu na interesy użytkowników usług płatniczych ani na bezpieczeństwo operacji finansowych, przy czym wpłynęło na sprawowanie przez KNF skutecznego nadzoru nad działalnością biura usług płatniczych, ponieważ w takiej sytuacji organ nie posiada pełnego obrazu, co do rozmiaru prowadzonej działalności oraz aktualnej informacji o sytuacji biura usług płatniczych. KNF wyjaśniła, że ustalając wysokość kary pieniężnej, wzięła pod uwagę także sytuację finansową oraz rozmiar prowadzonej przez biuro usług płatniczych działalności. Ponadto KNF podniosła, że wysokość nałożonej na stronę kary pieniężnej znacznie odbiega od jej maksymalnego wymiaru, który wynosi 500 000 zł i stanowi 0,18% maksymalnego wymiaru i nie znalazła podstaw do jej obniżenia. W ocenie organu kara pieniężna w wysokości 900 zł nałożona zaskarżoną decyzją jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń. Stanowi ona represję o charakterze majątkowym za niedopełnienie przez stronę obowiązków informacyjnych i jest dla niej odczuwalna, przy czym nie spowoduje nadmiernego uszczerbku w majątku strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając wniesioną skargę uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzję KNF nie narusza prawo w sposób uzasadniający ich uchylenie. WSA wskazał, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie kwestionuje, że dopuściła się naruszenia obowiązku określonego w art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy o usługach płatniczych, nie przekazując w ustawowym terminie KNF informacji o łącznej wartości i liczbie transakcji płatniczych wykonanych w III kwartale 2014 r. Informacje te zostały, bowiem przekazane przez skarżącą dopiero 8 stycznia 2015 r., a więc z przekroczeniem terminu, który upłynął 31 października 2014 r. Działanie takie wskazuje na fakt prowadzenia przez biuro usług płatniczych działalności z naruszeniem prawa i uzasadniało wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu nałożenie na skarżącą sankcji przewidzianych przepisami ustawy o usługach płatniczych. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że postępowanie to zostało wszczęte przez KNF zawiadomieniem z 29 grudnia 2014 r. odebranym przez skarżącą 7 stycznia 2015 r. Zdaniem WSA oznacza to, że postępowanie zostało wszczęte przed upływem terminów wskazanych w art. 116 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych i nie zaszły przesłanki uniemożliwiające prowadzenie tego postępowania określone w przywołanym przepisie. Jednocześnie odnosząc się do wyjaśnień skarżącej, wskazującej stan zdrowia, jako przyczynę opóźnienia w przesłaniu informacji o łącznej wartości i liczbie transakcji płatniczych wykonanych w III kwartale 2014 r., odnotował, że przepis art. 128 ustawy o usługach płatniczych nie przewiduje zwolnień i wyjątków od realizacji obowiązku określonego w ust. 1 pkt 1 tego artykułu, w tym w szczególności ze względu na stan zdrowia. Sąd I instancji stwierdził, że biuro usług płatniczych jest określonym rodzajem działalności gospodarczej regulowanej przepisami prawa, które przewidują określone obowiązki w związku z prowadzoną działalnością. Odnotował, że cechą działalności gospodarczej zgodnie z jej definicją zawartą w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 584, z późn. zm.) jest zorganizowany charakter prowadzonej działalności. Konsekwencji powyższego zdaniem WSA przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą odpowiada za jej prawidłową organizację, w tym zapewnienie przestrzegania obowiązujących przepisów i wypełniania ciążących na nim obowiązków, i ponosi ryzyko ich nieprawidłowej realizacji w tym również w wyniku nieprzewidzianych zdarzeń takich jak pogorszenie stanu zdrowia. Stan zdrowia nie stanowi również przesłanki miarkowania kary pieniężnej nałożonej na biuro usług płatniczych na podstawie art. 129 ust. 6 pkt 2 ustawy o usługach płatniczych. Okoliczności wpływające na wysokość kary pieniężnej nakładanej na biuro usług płatniczych określa przepis art. 105 ust. 2 w zw. z art. 129 ust. 8 ustawy o usługach płatniczych. Zgodnie z tym przepisem do czynników uwzględnianych przez KNF w toku nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 129 ust. 6 pkt 2 przywołanej ustawy należą: rodzaj naruszenia, waga naruszenia, rozmiar prowadzonej działalności oraz sytuacja finansowa biura usług płatniczych. Zauważył przy tym, że katalog przesłanek wpływających na wysokość nałożonej kary ma charakter zamknięty, co w ocenie Sądu I instancji wyklucza możliwość miarkowania nałożonej kary ze względu na okoliczności, które stały się przyczyną wykonywania przez biuro usług płatniczych prowadzonej działalności z naruszeniem przepisów prawa. Rozpatrując skargę, WSA stwierdził, że KNF przeprowadziła analizę rodzaju wagi naruszenia, a także przeprowadziła niezbędne ustalenia mające na celu określenie rozmiaru prowadzonej działalności i sytuacji biura usług płatniczych. Organ administracji przeanalizował przy tym stopień naruszonego obowiązku jasno sformułowanego w obowiązujących przepisach oraz ustalił, że opóźnienie w przekazaniu wymaganych informacji trwało ponad 2 miesiące. KNF ustaliła w toku prowadzonego postępowania ilość transakcji dokonywanych za pośrednictwem prowadzonego przez skarżącą biura usług płatniczych oraz ich wartość, a także pozyskała informacje dotyczące jej stanu majątkowego, z uwzględnieniem kredytów zaciągniętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Nałożona kara pieniężna nie przekroczyła również limitu określonego w art. 129 ust. 6 pkt 2 ustawy o usługach płatniczych. W ocenie Sądu I instancji KNF prawidłowo ustaliła cele i funkcje nakładanej kary zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej uznając, że nałożona kara zapewni w przyszłości przestrzeganie przez skarżącą ciążących na niej obowiązków. Organ określając wysokość nałożonej kary pieniężnej, poprawnie zrównoważył stopień dolegliwości nałożonej sankcji w stosunku do możliwości finansowych skarżącej. Zdaniem WSA odczuwalność nałożonej kary pozostaje adekwatna do rodzaju i wagi naruszonych obowiązków, rozmiaru prowadzonej działalności i sytuacji finansowej skarżącej, nie przekraczając jednocześnie jej możliwości finansowych. Rozpatrując złożoną skargę, WSA nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógłby uzasadniać uchylenie wydanego rozstrzygnięcia i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej p.p.s.a.) oddalił skargę w całości. W skardze kasacyjnej H.W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów udzielonej i nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, które nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego, tj. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 105 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych poprzez niezasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA) dokonał błędnej wykładni prawa materialnego, tj. art. 105 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych, wskazując, iż art. 105 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych, zawiera katalog zamknięty okoliczności, które KNF musi wziąć pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej nałożonej na biuro usług płatniczych, gdy tymczasem, mając na uwadze literalne brzmienie tego przepisu, należy uznać, że zawiera on katalog otwarty okoliczności branych pod uwagę przez KNF przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca powinny były zostać uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., ze względu na naruszenie przez organ art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na niedokonaniu przez organ oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim poprzez niedokonanie oceny dokumentacji medycznej skarżącej przy miarkowaniu wysokości kary pieniężnej, co skutkowało dokonaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnej kontroli postępowania administracyjnego, albowiem Sąd nie zbadał czy podjęta decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej, przez co nosi cechy dowolności. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (pkt 1-3). Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania ( art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub, jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Zgodzić należy się z zarzutem skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji błędnie uznał, iż art. 105 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych zawiera katalog zamknięty okoliczności, których KNF musi wziąć pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej nałożonej na biuro usług płatniczych. W myśl, bowiem art. 105 ust. 2 ustawy usługach płatniczych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 pkt 5, KNF uwzględnia w szczególności rodzaj i wagę naruszenia, rozmiar prowadzonej działalności oraz sytuację finansową krajowej instytucji płatniczej. Użyte przez ustawodawcę określenie "w szczególności" świadczy o charakterze otwartym katalogu określonego w wyżej wskazanym przepisie. Dopiero ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2018.1075) w art. 1 pkt 82 zmieniła, z dniem 20 czerwca 2018 r., treść art. 105 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych przez skreślenie wyrazu "w szczególności". Jednakże pomimo tego uchybienia wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu. W sprawie bezsporne jest, że skarżąca kasacyjnie w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą została wpisana do Rejestru Biuro Usług Płatniczych, co m.in. wiąże się z koniecznością realizacji określonych obowiązków wynikających z przepisów ustawy o usługach płatniczych. Skarżąca kasacyjnie nie przekazała informacji o łącznej wartości i liczby transakcji płatniczych wykonanych w III kwartale 2014 r., informacja ta została przekazana do KNF dopiero 8 stycznia 2015 r., to jest po wszczęciu postępowania administracyjnego, z ponad dwumiesięcznym opóźnieniem. Zgodnie z art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy o usługach płatniczych informacja ta winna być przekazana do dnia 31 październik 2014 r. W sprawie niekwestionowane były także ustalenia KNF, co dochodu osiągniętego przez skarżącą kasacyjnie w roku 2014 oraz w I i II kwartale 2015 r. jak i sierpniu 2015 r., rozmiar prowadzonej działalności w tym okresie, a także ustalenia dotyczące jej sytuacji finansowej. W złożonej skardze kasacyjnej zarzucono, że organ nie dokonał "...oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim poprzez niedokonanie oceny dokumentacji medycznej skarżącej przy miarkowaniu wysokości kary pieniężnej, co skutkowało dokonaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnej kontroli postępowania administracyjnego, albowiem Sąd nie zbadał czy podjęta decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej, przez co nosi cechy dowolności." Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że organ ustalił i rozważył wszystkie obligatoryjne okoliczności wskazane w art. 105 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych, który winien brać pod uwagę, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 pkt 5 art. 105 ustawy o usługach płatniczych. Organ rozważył rodzaj i wagę naruszenia wskazując, że skarżąca kasacyjnie nie dopełniła jasno i precyzyjnie sformułowanego w ustawie obowiązku informacyjnego względem KNF, przy czym uwzględnił, iż było to pierwsze tego typu uchybienie i nie wpłynęło ono negatywnie na interesy użytkowników usług płatniczych w szczególności płatników. Wskazał jednocześnie, że opóźnienie w przekazaniu wymaganych informacji przekroczyło 2 miesiące, a skarżąca kasacyjnie dokonała tego po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia na nią kary pieniężnej w związku z nieprzekazaniem w terminie informacji o łącznej wartości i liczbie transakcji płatniczych wykonanych w III kwartale 2014 r. W toku prowadzonego postępowania organ dokonał niekwestionowanych ustaleń, co do ilości transakcji przeprowadzonych za pośrednictwem prowadzą prowadzonego przez skarżącą kasacyjnie biura usług płatniczych oraz ich wysokości. KNF poddał analizie uzyskane dane dotyczących stanu majątkowego skarżącej kasacyjnie, uwzględniając przy tym posiadane zadłużenie związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, wysokość obciążenia związanego kredytem odnawialnym oraz obciążenie wynikającego z zaciągniętego przez nią kredytu hipotecznego. Zauważyć także należy, że organ dokonując miarkowania kary, jako okoliczność łagodzącą, uwzględnił fakt współpracy skarżącej kasacyjnie w toku postępowania, która doprowadziła do szybkiego zebrania materiału dowodowego dającego podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ostatecznie na skarżącą kasacyjnie, za naruszenie art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy o usługach płatniczych, nałożona została kara pieniężna w wysokości 900 zł, co stanowi 0,18 % maksymalnego wymiaru kary. Brak wyraźnego odniesienia się przez KNF przy miarkowaniu kary do dokumentacji medycznej złożonej przez skarżącą kasacyjną nie stanowi uchybienia, które skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga fakt, że biuro usług płatniczych skarżącej kasacyjnie w IV kwartale 2014 r. prowadziło swoją działalność nieregularnie, co prowadzi do wniosku, iż choroba (skręcenie nogi) skarżącej kasacyjnie nie była przyczyną, która uniemożliwiała jej przekazanie KNF informacji, po której mowa w art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy o usługach płatniczych przed datą wszczęcia postępowanie administracyjnego w niniejszej sprawie. Choroba skarżącej kasacyjnie nie spowodowała zaprzestania działalności biura usług płatniczych prowadzonego przez nią, miała ewentualny wpływ na rozmiar prowadzonej działalności w III kwartale 2014 r., a co za tym idzie na wielkość dochodu uzyskanego z tej działalności. Pomimo prowadzenia działalność nieregularnie łączna wartość i ilość transakcji płatniczych wykonanych przez biura usług płatniczych skarżącej kasacyjnie w IV kwartale 2014 r. była w wartościach porównywalnych do pozostałych kwartałów 2014 r., jak i transakcji przeprowadzonych w I i II kwartale 2015 r. Jak wyżej wskazano rozmiar prowadzonej działalności był uwzględniony i oceniony przez KNF przy miarkowaniu nałożonej na skarżącą kasacyjnie kary pieniężnej, zatem zarzut niedokonania oceny dokumentacji medycznej skarżącej kasacyjnie przy miarkowaniu wysokości kary pieniężnej uznać należy za chybiony. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż "... KNF prawidłowo ustaliła cele i funkcje nakładanej kary zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej uznając, że nałożona kara zapewni w przyszłości przestrzeganie przez skarżącą ciążących na niej obowiązków. Organ określając wysokość nałożonej kary pieniężnej, poprawnie zrównoważył stopień dolegliwości nałożonej sankcji w stosunku do możliwości finansowych skarżącej. Zdaniem Sądu odczuwalność nałożonej kary pozostaje adekwatna do rodzaju i wagi naruszonych obowiązków, rozmiaru prowadzonej działalności i sytuacji finansowej skarżącej, nie przekraczając jednocześnie jej możliwości finansowych." Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśniła przesłanki, którymi kierowała się, wymierzając nałożoną karę pieniężną, co pozbawia ją cechy dowolności, zarzucaną przez skarżącą kasacyjnie. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną stwierdzając, że zaskarżone orzeczenie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, bowiem nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych z uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jego sentencja nie uległaby zmianie. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku, pełnomocnika z urzędu ustanowionego dla skarżącej kasacyjnie, o przyznania wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej, gdyż o przyznaniu lub odmowie przyznania pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia orzeka w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd (art. 258 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 258 § 4 zdanie drugie p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony jest jedynie do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię.