II SA/Wa 1851/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej – oddala skargę – Decyzją z [...] września 2015 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej utrzymał w mocy własną decyzję z [...] czerwca 2015 r. o odmowie udostępnienia Krajowej Izbie Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji informacji publicznej dotyczącej przeprowadzanych przez organ testów zawężania marży (testy MS) i testów zawężania ceny (testy PS) w odniesieniu do usług detalicznych A., dotyczących usług dostępu do Internetu zapewnionej w podstawowej klasie ruchu, określonych jako: - promocja "Inteligentny Dom II z Neostradą i rozmowami krajowymi", - promocja "Inteligentny Dom II z FunPackiem", w zakresie: pkt 1 Wniosku I, dotyczącego udostępnienia wszystkich wniosków A. (oraz ich ewentualnych późniejszych modyfikacji) o przeprowadzenie Testów MS oraz Testów PS dla Testowanych Usług; pkt 3 Wniosku I, dotyczącego udzielenia odpowiedzi na pytanie, jaka była proponowana przez A. cena hurtowa za hurtowe odpowiedniki usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu (zwanej dalej "Usługą BSA") poszczególnych Testowanych Usług (z podziałem na poziomy dostępu i opcje prędkości), które A. ma obowiązek świadczyć innym przedsiębiorcom telekomunikacyjnym na podstawie nałożonych na A. przez Prezesa UKE obowiązków regulacyjnych; pkt 5 Wniosku I, dotyczącego udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy proponowana przez OPL cena hurtowa za hurtowe odpowiedniki Testowanej Usługi dotychczas nieuregulowanych w zatwierdzonych przez Prezesa UKE ofertach ramowych różniła się od cen określonych przez Prezesa UKE w konsultowanych projektach decyzji, jeżeli takie były (podać z podziałem na poziomy dostępu i opcje prędkości, a także konsultowane projekty decyzji); pkt 7 Wniosku I, dotyczącego udzielenia odpowiedzi na pytanie, jaka była proponowana przez OPL cena detaliczna za Testowane Usługi, z wyodrębnieniem ceny detalicznej za usługę dostępu do Internetu; pkt 21 oraz pkt 22 Wniosku I w części nieudostępnionej pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., tj. w zakresie dotyczącym udzielenia odpowiedzi na pytanie, jakie koszty Prezes UKE bierze pod uwagę podczas przeprowadzenia Testu PS dla Testowanych Usług, w zakresie, w którym odpowiedź dotyczy wskazania konkretnych liczb dla: sumy kosztów: hurtowych (Ch), sieciowych (Cp), detalicznych (Cd), poziomu rozsądnej marży (M/RM), kosztów świadczenia usługi wiązanej jako całości (Cuw), kosztów świadczenia produktu mającego odpowiednik w Usługach Regulowanych (Cur) oraz w zakresie, w którym odpowiedź dotyczy wskazania konkretnych liczb dla sumy opłat za Nową usługę detaliczną OPL (Pd) dla Testowanych Usług; pkt 28 Wniosku I, dotyczącego udzielenia odpowiedzi na pytanie, jaki jest planowany termin uruchomienia usługi detalicznej OPL - Testowanych Usług; pkt 34 Wniosku I, dotyczącego udzielenia odpowiedzi na pytanie, jakie koszty OPL przedstawiła za dodatkowe usługi oraz prezenty oferowane Abonentom w ramach Testowanych Usług; pkt 37 Wniosku I, dotyczącego udzielenia odpowiedzi na pytanie, jaki jest koszt detaliczny, a jaki hurtowy dodatkowych usług oferowanych, Abonentom w ramach Testowanych Usług; pkt 39 Wniosku I, w części w jakiej nie udzielono informacji publicznej w tym zakresie pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., tj. w zakresie udostępnienia: - pisma A. z [...].01.2014 r. nr [...] - pisma A. z [...].02.2014 r. nr [...] - pisma Prezesa UKE z [...].02.2014 r. nr [...] - pisma A. z [...].02.2014 r. nr [...] - pisma A. z [...].02.2014 r. nr [...] - pisma Prezesa UKE z [...].02.2014 r. nr [...] - pisma Prezesa UKE z [...].03.2014 r. nr [...] W uzasadnieniu organ podkreślił, iż informacje objęte Wnioskiem I zostały złożone przez A. w ramach realizacji ustawowych kompetencji Prezesa UKE, o których mowa w art. 192 ust. 1 pkt 4 i 5 Prawa telekomunikacyjnego, zatem znalazły się w posiadaniu Prezesa UKE w wyniku realizacji zadań przewidzianych w Pt. Stąd wywiódł, że informacje, o udzielenie których wnioskuje KIGEiT, stanowią informację publiczną i powinny zostać udostępnione, chyba że spełnione zostaną przesłanki ograniczenia prawa do informacji publicznej, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. W szczególności, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 zd. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Rozpatrując zaistnienie wymienionych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 zd. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przesłanek ograniczenia prawa do informacji publicznej w przedmiotowej sprawie, Prezes UKE zauważył, że informacje objęte wnioskiem KIGEiT nie dotyczą osób fizycznych, a zatem należało rozpatrzyć kwestię tajemnicy przedsiębiorstwa. Dodał przy tym, iż tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 zd. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy utożsamiać z tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503, z późn. zm., dalej "u.z.n.k.") (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SAB/G1 69/11, LEX nr 1101381). Zgodnie z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z przywołanego wyżej przepisu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. wynika, w ocenie organu, że dane stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa tylko wtedy gdy spełniają łącznie następujące przesłanki: - dane te stanowią informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, - informacje te nie są ujawnione do wiadomości publicznej, - przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Zwrócił uwagę, że w odniesieniu do pierwszej z wymienionych przesłanek pozwalających na uznanie określonej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa, w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., stanowią w szczególności "dane obrazujące wielkość produkcji i sprzedaży, a także źródła zaopatrzenia i zbytu. Przedsiębiorstwo załączające do akt sprawy materiały zawierające informacje stanowiące jego istotne tajemnice może żądać, stosownie do art. 21a ust. 1 ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym, aby materiały te nie zostały udostępnione osobom trzecim, a w szczególności konkurentom" (por. postanowienie Sądu Antymonopolowego z dnia 30 października 1996 r., sygn. akt XVII Amz 3/96, LEX nr 56452). Z kolei w doktrynie przedmiotu, do informacji mogących mieć taki charakter zalicza się "wiadomości dotyczące sposobów produkcji, planów technicznych, metod kontroli jakości, wzorów użytkowych i zdobniczych, wynalazków nadających się do opatentowania, jak też informacje związane z działalnością marketingową, z pozyskiwaniem surowców, organizowaniem rynków zbytu czy informacje odnoszące się do struktury organizacyjnej, zasad finansowania działalności, wysokości wynagrodzeń pracowników. Do tajemnic przedsiębiorstwa zalicza się również tzw. poufne know-how, w tym zarówno tzw. know-how produkcyjne, jak i know-how handlowe" (M. Uliasz, Przestępstwo naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa, Monitor Prawniczy Nr 22/2001). Rozważając natomiast drugą z przesłanek z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., pozwalających uznać pewne informacje za tajemnicę przedsiębiorstwa, tj. brak ujawnienia tych informacji do wiadomości publicznej, wskazał, że "Informacja (wiadomość) «nie ujawniona do wiadomości publicznej» to informacja nieznana ogółowi lub osobom, które ze względu na swój zawód są zainteresowane w jej posiadaniu. Taka informacja podpada pod pojęcie «tajemnicy», kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów i wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Bez takiej woli, choćby tylko dorozumianej, może ona być nieznana, ale nie będzie tajemnicą. Informacja nieujawniona do wiadomości publicznej traci ochronę prawną, gdy każdy przedsiębiorca (konkurent) dowiedzieć się o niej może drogą zwykłą i dozwoloną, a więc np. gdy pewna wiadomość jest przedstawiana w pismach fachowych lub gdy z towaru wystawionego na widok publiczny każdy fachowiec poznać może, jaką metodę produkcji zastosowano. «Tajemnica» nie traci zaś swego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone koło osób, zobowiązanych do dyskrecji w tej sprawie, jak pracownicy przedsiębiorstwa lub inne osoby, które przedsiębiorca wtajemnicza w proponowany im interes" (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2000 r., sygn. akt I CKN 304/00; Lex nr 45342, OSNC 2001/4/59). Prezes UKE, mając na uwadze trzecią z przesłanek wskazanych w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., tj. przesłankę podjęcia przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania poufności informacji stanowiących tajemnicę jego przedsiębiorstwa wskazał, odwołując się do stanowiska doktryny, że: "Podjęcie takich działań jest z jednej strony konieczne do zapewnienia stanu poufności informacji, z drugiej zaś manifestuje wolę przedsiębiorcy objęcia ochroną danej informacji", a także "Należy podkreślić, że metody fizyczne i prawne ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa nie są od siebie odseparowane. Relacja pomiędzy nimi jest taka, że z ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca podjął określone działania faktyczne w celu chronienia swoich tajemnic, verba legis: «niezbędne działania w celu zachowania poufności»" (w ten sposób: Arkadiusz Michalak, Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, LEX 2010). Jak podkreślił Sąd Najwyższy w powołanym powyżej wyroku z dnia 3 października 2000 r., sygn. akt I CKN 304/00; Lex nr 45342) Podjęcie niezbędnych działań w celu zachowania poufności informacji ma prowadzić do sytuacji, w której chroniona informacja nie może dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Zatem, jak zauważa się w literaturze przedmiotu, na przedsiębiorcy spoczywa dodatkowy ciężar podjęcia odpowiednich działań organizacyjnych i porządkowych w celu utrzymania danej wiadomości w tajemnicy". Stad też organ uznał, iż informacje wskazane w pkt 1-9 sentencji zaskarżonej decyzji (pkt 1, pkt 3, pkt 5, pkt 7, pkt 28, pkt 34, pkt 37, Wniosku I, a także pkt 21 i pkt 22 Wniosku I w części nieudostępnionej pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., oraz pkt 39 Wniosku I w części, tj. w zakresie udostępnienia korespondencji pomiędzy Prezesem UKE a A. dotyczącej przeprowadzanego Testu MS oraz Testu PS dla Testowanych Usług, w części nieudostępnionej pismem Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2014 r., (zwane dalej również "Nieudostępnionymi informacjami")) zawierają dane dotyczące przedsiębiorstwa prowadzonego przez OPL, które są ściśle związane z prowadzoną przez A. działalnością gospodarczą i mają dla niej niewątpliwą wartość gospodarczą. Zwrócił uwagę na okoliczność, że ww. informacje bezpośrednio dotyczą m.in. tematyki kosztów świadczenia przez A. usług telekomunikacyjnych, kształtu ofert detalicznych oraz planów biznesowych A. związanych z wdrażaniem na rynek telekomunikacyjny nowych usług detalicznych. Ww. informacja publiczna, której udostępnienia zażądała KIGEiT we Wniosku I, obejmuje bowiem informacje o szczegółowych warunkach cenowych oraz planowanym terminie wdrożenia oferty detalicznej A. oraz o kosztach dostarczenia dodatkowych usług oferowanych w ramach planowanych przez A. promocji detalicznych. Dodał, iż dane te zawierają między innymi informacje o kosztach nieregulowanych usług dodatkowych (TV, VoIP). Ww. informacje, których udostępnienia odmówił Prezes UKE w zaskarżonej decyzji, zawierają również informacje o charakterze organizacyjnym, wskazujące na plany A. w zakresie szczegółowych warunków świadczenia testowanych usług. Stwierdził więc, iż ww. nieudostępnione informacje, zawierają informacje finansowe mające strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności gospodarczej przez A., a także dane techniczne i organizacyjne dotyczące procesów stosowanych w przedsiębiorstwie A.. W tym zakresie Prezes UKE wskazał, że informacje, o których udostępnienie KIGEiT zwróciła się w pkt 1, pkt 3, pkt 5, pkt 7, pkt 21, pkt 22, pkt 34, pkt 37 i pkt 39 Wniosku I dotyczą danych finansowych. Odnosząc się do kwestii charakteru danych finansowych wskazał, że dane finansowe są to wszystkie dane liczbowe bezpośrednio związane i opisujące działalność przedsiębiorstwa, w szczególności dotyczące danych związanych z rachunkiem zysków i strat przedsiębiorstwa, tj. przychodów i kosztów przedsiębiorcy, danych związanych z bilansem przedsiębiorstwa, informacji dotyczących wartości aktywów i pasywów przedsiębiorstwa oraz danych związanych z rachunkiem przepływów pieniężnych czyli danych liczbowych określających finansowe przepływy z działalności operacyjnej, inwestycyjnej i finansowej. Przechodząc do szczegółowej analizy informacji, których udostępnienia odmówił Prezes UKE, w zakresie informacji finansowych, wskazał, iż do takich danych zaliczają się informacje dotyczące: sumy kosztów hurtowych, sieciowych i detalicznych, proponowanych przez A. we Wnioskach o przeprowadzenie Testów MS/PS, wysokości opłat za hurtowe odpowiedniki Testowanych Usług, kosztów świadczenia usługi wiązanej z usługami nieregulowanymi (np. TV, VoIP) jako całości, kosztów świadczenia produktu mającego kosztowy odpowiednik w usługach regulowanych, poziomu marży, kosztów hurtowych i pakietów sprzętowych oferowanych w ramach Testowanych Usług uwzględnionych przez Prezesa UKE przy przeprowadzaniu Testów MS/PS dla Testowanych Usług. Informacje te zawarte są między innymi we wnioskach o przeprowadzenie Testów MS/PS a także w korespondencji pomiędzy Prezesem UKE a A.. Prezes UKE wskazał również, iż uznał za zasadne ponownie odmówić KIGEiT udostępnienia informacji dotyczących proponowanego przez A. poziomu opłat hurtowych (których udostępnienia zażądała KIGEiT w pkt 3 oraz pkt 5 Wniosku I), które to informacje zawarte zostały we Wnioskach o przeprowadzenie Testów MS/PS oraz korespondencji pomiędzy Prezesem UKE a OPL (których udostępnienia zażądała KIGEiT w pkt 1 oraz pkt 39 Wniosku). Informacja o możliwych poziomach opłat hurtowych za usługi OPL przed wdrożeniem danej oferty może zostać wykorzystana przez OA (zrzeszonych w KIGEiT) do zdobycia przewagi konkurencyjnej. Na podstawie informacji dotyczącej proponowanej przez A. wysokości opłat hurtowych można bowiem wyznaczyć poziom planowanych cen oferty detalicznej A.. Z punktu widzenia OA (zrzeszonych w KIGEiT) uzyskanie informacji o wysokości opłat za hurtowe odpowiedniki Testowanej Usługi pozwoli ww. OA (na podstawie udostępnionych informacji oraz posiadanych już publicznie dostępnych danych) na uzyskanie również informacji o planowanej cenie detalicznej oferty A., co z kolei może prowadzić do uzyskania znaczących korzyści dla OA, związanych z przewagą pierwszego gracza na rynku telekomunikacyjnym, wdrażającego zbliżoną do projektowanej oferty OPL atrakcyjną detaliczną ofertę. Natomiast dla A. ujawnienie ww. informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa oznaczałoby osłabienie możliwości konkurowania na rynku detalicznym, na którym OA (zrzeszeni w KIGEiT) mogliby przedstawić ofertę bardziej konkurencyjną w stosunku do oferty planowanej na przyszłość przez A.. Znajomość planowanych cen detalicznych za Testowane Usługi, mogłoby posłużyć OA do przewidzenia możliwych działań A. na polu nowych ofert detalicznych i tym samym umożliwić OA stworzenie korzystniejszej oferty w celu pozyskania nowych abonentów. Prezes UKE wskazał również, iż dane, których KIGEiT domagała się udostępnienia w pkt 7 Wniosku I, mają charakter danych finansowych i są ściśle związane z prowadzoną przez OPL działalnością gospodarczą, a także mają dla niej niewątpliwą wartość gospodarczą. Prezes UKE podkreślił, iż informacje o cenach detalicznych niewdrożonych do oferty komercyjnej usług, posiadają wartość gospodarczą dla A., gdyż mogą zostać wykorzystane przez OA (będących konkurentami A. na rynku telekomunikacyjnym), zrzeszonych w KIGEiT którzy, jako członkowie KIGEiT, mogliby uzyskać ww. newralgiczne informacje do polepszenia ich pozycji w walce konkurencyjnej z A. na rynku usług telekomunikacyjnych. Znajomość cen detalicznych Testowanych Usług, może bowiem posłużyć OA do przewidzenia możliwych działań A. na polu nowych ofert detalicznych i tym samym umożliwić OA stworzenie korzystniejszej oferty w celu pozyskania nowych abonentów. Tego typu działanie niewątpliwie może narazić A. na stratę w postaci utraty przyszłych potencjalnych klientów A.. Z uwagi na powyższe, przedmiotowe informacje nie mogą zostać udostępnione KIGEiT, ponieważ posiadają bezsprzecznie wartość gospodarczą w zakresie informacji finansowych, związanych z tematyką opłat detalicznych za Testowaną Usługę. W związku z powyższym wskazał, że ewentualne pozyskanie przez O A (zrzeszonych w KIGEiT) informacji dotyczących szczegółowych warunków cenowych planowanych ofert detalicznych (których udostępnienia zażądała KIGEiT w pkt 7, pkt 21 oraz pkt 22 Wniosku I) wraz z planowaną datą ich wdrożenia (której udostępnienia zażądała KIGEiT w pkt 28 Wniosku I) albo informacji dotyczącej kosztów dodatkowych urządzeń oferowanych w ramach planowanych promocji (których udostępnienia zażądała KIGEiT w pkt 34 oraz pkt 37 Wniosku I), które to informacje zawarte zostały we Wnioskach o przeprowadzenie Testów MS/PS (których udostępnienia zażądała KIGEiT w pkt 1 Wniosku I) oraz w korespondencji pomiędzy Prezesem UKE a OPL (której udostępnienia zażądała KIGEiT w pkt 39 Wniosku I) a także informacje o charakterze organizacyjnym, dotyczące warunków świadczenia Testowanych Usług, zawarte w korespondencji pomiędzy Prezesem UKE a A., mogłoby, w przypadku ich ujawnienia KIGEiT, zrzeszającej przedsiębiorców telekomunikacyjnych będących konkurentami OPL, może wpłynąć na kształt oferty detalicznej innych, konkurencyjnych wobec A., ww. przedsiębiorców telekomunikacyjnych (OA), a w szczególności doprowadzić do stworzenia przez nich oferty konkurencyjnej względem oferty A. z naruszeniem zasad równoprawnej konkurencji. Dany OA zrzeszony w KIGEiT i mogący uzyskać za jej pośrednictwem ewentualne informacje, znając dokładny poziom planowanej ceny nowej usługi detalicznej A. oraz dokładny termin planowanego wdrożenia tej usługi, mógłby w łatwy sposób podjąć działania zmierzające do skonstruowania konkurencyjnej oferty detalicznej, która byłaby atrakcyjniejsza dla klienta detalicznego niż oferta A., zwłaszcza, gdy dany przedsiębiorca telekomunikacyjny nie podlega obowiązkom regulacyjnym, szczególnie w zakresie kontroli cen, tak jak A.. Mając powyższe na uwadze uznał, że pozyskanie przez OA (zrzeszonego w KIGEiT) powyższych informacji zawartych w pkt 1, pkt 7, pkt 28, pkt 34, pkt 37 Wniosku I oraz w pkt 21, pkt 22 Wniosku I, w zakresie dotyczącym udzielenia odpowiedzi na pytanie, jakie koszty Prezes UKE bierze pod uwagę podczas przeprowadzenia Testu PS dla Testowanych Usług, w zakresie, w którym odpowiedź dotyczy wskazania konkretnych liczb dla: sumy opłat za Nową usługę detaliczną A. (Pd) oraz pkt 39 Wniosku I, w zakresie nieudostępnionym i niewskazanym pismem Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2014 r., mogłoby zostać wykorzystane w celu zdobycia przewagi konkurencyjnej względem A.. Ujawnienie powyższych informacji mogłoby spowodować realne straty finansowe dla A. poprzez utratę przychodów z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych dla klientów detalicznych (w związku z przejęciem ich przez OA zrzeszonych w KIGEiT, którzy, w oparciu o uzyskane dane, mogliby stworzyć bardziej atrakcyjne rozwiązania detaliczne). Powyższe przesądza o konkretnej wartości gospodarczej ww. informacji, a tym samym ww. informacje spełniają pierwszą przesłankę z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Ponadto, w ocenie Prezesa UKE, również dane A. dotyczące kosztów usług regulowanych A., jak również kosztów dodatkowych usług nieregulowanych, takich jak usługi TV czy VoIP i pakiety sprzętowe, jakie A. daje abonentom w ramach Testowanych Usług (pkt 1, pkt 34, pkt 37 oraz pkt 39 Wniosku; pkt 1, pkt 7, pkt 8 oraz pkt 9 sentencji Zaskarżonej decyzji) stanowią bez wątpienia dane finansowe posiadające dla OPL wartość gospodarczą. Podkreślenia wymaga według organu fakt, iż ww. informacje przekazywane przez OPL są szczególnie wrażliwe z punktu widzenia jej działalności gospodarczej, gdyż dotyczą szczegółowych kosztów związanych z prowadzeniem przez nią działalności polegającej na świadczeniu usług telekomunikacyjnych na rzecz użytkowników końcowych. Ujawnienie ww. danych mogłoby doprowadzić do utraty potencjalnych użytkowników, przejętych przez OA (zrzeszonych w KIGEiT i w związku z przepływem informacji między KIGEiT a OA jako jej członkami uzyskującymi ww. newralgiczne informacje w przedmiocie działalności gospodarczej A.), w przypadku przedstawienia przez OA lepszej oferty niż A.. W ocenie organu nie ulega zatem wątpliwości, że informacje te posiadają znaczną wartość gospodarczą - zarówno dla A., jak i dla jej konkurencji. Dostęp do takich informacji może umożliwić OA (zrzeszonym w KIGEiT) poznanie szczegółowego modelu kosztów usług dodatkowych, jakie oferuje OPL. Dane te pozwoliłyby bowiem OA (zrzeszonym; W KIGEiT) poznać założenia przyjęte przez A. w ramach świadczonych usług telekomunikacyjnych, tj. alokację kosztów dostarczenia usługi jako całości pomiędzy poszczególne składowe elementy, umożliwiające jej dostarczenie usług oraz ich wolumeny a co za i tym idzie, poznanie przez OA (zrzeszonych w KIGEiT) szczegółowego modelu kosztowego A., co może się przyczynić do poznania przez OA słabych oraz mocnych stron A. z punktu widzenia efektywności kosztowej prowadzonej działalności i wykorzystania tej wiedzy do uzyskania nieuzasadnionej i nieuprawnionej przewagi konkurencyjnej poprzez optymalizację własnych kosztów w ramach prowadzonych przez siebie przedsiębiorstw. W ten sposób niewątpliwą korzyścią z punktu widzenia OA jest zwiększenie dochodowości swego przedsiębiorstwa poprzez obniżenie kosztów przy jednoczesnym zachowaniu przychodów i co więcej, możliwości obniżenia cen usług detalicznych, co może przyciągnąć dodatkowych, nowych abonentów. Niewątpliwie takie działanie wiąże się również ze stratą po stronie A., która może utracić swoich abonentów poprzez pojawienie się takich atrakcyjniejszych cenowo ofert detalicznych OA. Tym samym, w ocenie Prezesa UKE, ww. informacje posiadają znaczącą wartość gospodarczą. Ich uzyskanie mogłoby zatem umożliwić OA (zrzeszonym w KIGEiT) osiągnięcie przewagi konkurencyjnej z uwagi na pozyskanie wiedzy o działalności OPL w ww. zakresie, co z kolei umożliwiłoby OA (zrzeszonym w KIGEiT) konkurowanie z A. poprzez wykorzystanie ww. informacji do optymalizacji własnych procesów i struktury kosztowej w zakresie sprzedaży usług, będących odpowiednikami Testowanych Usług. Natomiast A., w sytuacji ujawnienia przedmiotowych informacji, mogłaby zostać zmuszona do zmiany własnych procedur technicznych i organizacyjnych, ponosząc koszty ich nowego opracowania i wdrożenia. Ponadto dla A. ujawnienie żądanych przez KIGEiT informacji oznaczałoby osłabienie pozycji konkurencyjnej, a w rezultacie konieczność ponoszenia zwiększonych nakładów na prowadzenie przedsiębiorstwa (w odniesieniu do rozwiązań technicznych i organizacyjnych), zamiast przeznaczenia ww. nakładów na inne cele np. cel w postaci pozyskania klientów, co tym samym mogłoby dla A. oznaczać utratę zysków, związanych z takim pozyskaniem klientów. Tym samym, w ocenie Prezesa UKE, ww. informacje posiadają znaczącą wartość gospodarczą oraz spełniają pierwszą przesłankę z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Ponadto, odnosząc się do żądania KIGEiT wskazanego w pkt 20 oraz pkt 21 Wniosku I (pkt 5 sentencji zaskarżonej decyzji), o udostępnienie sumy kosztów hurtowych (Ch), sieciowych (Cp), detalicznych (Cd), poziomu rozsądnej marży (M/RM), kosztów świadczenia usługi wiązanej jako całości (Cuw) oraz kosztów świadczenia produktu mającego odpowiednik w Usługach Regulowanych (Cur) uwzględnionych przez Prezesa UKE przy przeprowadzaniu Testów PS dla Testowanych Usług, organ zauważył, że w przypadku przeprowadzania Testów PS wykorzystywany model analityczny zasilony jest wyłącznie danymi kosztowymi przedstawianymi przez A.. W związku z tym udostępnienie informacji dotyczącej konkretnych liczb obrazujących koszty uwzględnione w tym modelu analitycznym, byłoby równoznaczne z udzieleniem informacji dotyczącej kosztów ponoszonych przez OPL z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych - Testowanych Usług. Należy zauważyć, że wskazane wyżej dane finansowe posiadają wartość gospodarczą dla A., bowiem, dane finansowe wskazane w pkt 5 sentencji Zaskarżonej decyzji tj. dane dotyczące wysokości sumy kosztów hurtowych (Ch), sumy kosztów sieciowych (Cp), sumy kosztów detalicznych (Cd) i poziomu rozsądnej marży (M/RM) oraz kosztów świadczenia usługi wiązanej jako całości (Cuw) oraz kosztów świadczenia produktu mającego odpowiednik w Usługach Regulowanych (Cur) opisują w sposób szczegółowy strukturę kosztów ponoszonych przez OPL. Prezes UKE wskazał jednocześnie, iż przedmiotowe informacje dotyczą tematyki kosztów świadczenia usług przez A., a zatem są informacjami finansowymi, na podstawie analizy których możliwe jest uzyskanie wiedzy także o danych technologicznych i organizacyjnych, dotyczących procesów stosowanych w przedsiębiorstwie A.. Informacje tego rodzaju mają strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności gospodarczej przez A.., Uzyskanie przez inne podmioty tych informacji mogłoby bowiem umożliwić OA (zrzeszonym wKIGEiT) osiągnięcie przewagi konkurencyjnej z uwagi na pozyskanie wiedzy o działalności OPL w zakresie finansowym, co z kolei umożliwiłoby OA (zrzeszonym w KIGEiT) nieuczciwe konkurowanie z A. poprzez wykorzystanie ww. informacji do optymalizacji własnych procesów i struktury kosztowej dotyczącej wdrażania oferowanych przez siebie usług detalicznych (bez ponoszenia na to swej strony wydatków, które OA musieliby ponieść w ww. celu, w braku możliwości uzyskania wiedzy odnośnie kosztów Testowanych Usług) w zakresie sprzedaży usług, będących odpowiednikami Testowanych Usług. Dlatego też, informacje wskazane w pkt 5 sentencji Zaskarżonej decyzji posiadają wartość gospodarczą dla OA (zrzeszonych w KIGEiT), którzy potencjalnie mogliby uzyskać dostęp do tych informacji. Udostępnienie ww. informacji wiązałoby się dla A. z możliwością utraty wypracowanej przewagi konkurencyjnej. Tym samym, w ocenie Prezesa UKE ww. informacje posiadają dla OPL znaczącą wartość gospodarczą. Odnosząc się do informacji, o których udostępnienie wniosła KIGEiT w pkt 39 Wniosku I, zawartych w przedstawionych przez A. uzasadnieniach wysokości opłat, załączonych do pisma A. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], należy zauważyć, iż przedstawiają one w sposób bezpośredni koszty świadczenia przez A. usług telekomunikacyjnych. Na podstawie danych zawartych w przedmiotowych uzasadnieniach konkurent mógłby poznać dane dotyczące wolumenów świadczonych usług oraz dane techniczne związane z ich świadczeniem. Do wytworzenia informacji zaprezentowanych w przytoczonych dokumentach niezbędne były szczegółowe dane na temat rozwiązań organizacyjnych funkcjonujących w A., dane techniczne i technologiczne dotyczące układu i funkcjonowania struktury sieci telekomunikacyjnej A. oraz informacje finansowe mające strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności przez A.. Informacje te bez wątpienia posiadają według organu znaczącą wartość gospodarczą. Wytworzenie takich informacji wiąże się bowiem z prowadzeniem stałych analiz i monitoringu sieci telekomunikacyjnej operatora, a zatem musi wiązać się z poniesieniem znacznych kosztów, związanych z opracowaniem metodologii i organizacji tych procesów. Znajomość konkretnych rozwiązań stosowanych przez A. umożliwiłaby OA zduplikowanie tych rozwiązań i zoptymalizowanie swoich wydatków bez ponoszenia dodatkowych kosztów. W związku z powyższym Prezes UKE stwierdził, że informacje takie bez wątpienia posiadają znaczącą wartość gospodarczą. W następnej kolejności Prezes UKE, dokonał ponownie analizy, czy żądane przez KIGEiT informacje zawierają dane organizacyjne posiadające wartość gospodarczą. W wyniku ww. analizy Prezes UKE stwierdził, że informacje których udostępnienia odmówił KIGEiT w pkt 1 (pkt 1 Wniosku I), pkt 6 (pkt 28 Wniosku I) oraz pkt 9 (pkt 39 Wniosku I) sentencji zaskarżonej decyzji, zawierają dane organizacyjne A.. Wskazał, że do danych organizacyjnych zaliczają się m.in. informacje dotyczące planowanego terminu wdrożenia Testowanych Usług, które to informacje zawarte są we Wnioskach o przeprowadzenie Testów MS/PS, jak również w korespondencji przesyłanej pomiędzy Prezesem UKE a A. (pkt 1, pkt 28, pkt 39 Wniosku I; pkt 1, pkt 6 oraz pkt 9 sentencji Zaskarżonej decyzji). Ujawnienie tych danych oznaczałoby dla OPL pojawienie się ryzyka pomniejszenia wypracowanej przewagi konkurencyjnej oraz pozyskanych abonentów, a co za tym idzie możliwość utraty zysku lub możliwość poniesienia straty w związku z wprowadzeniem ofert detalicznych Testowanych Usług. Zauważył, iż ww. informacje stanowią dane organizacyjne A. dotyczące planowanej strategii marketingowej i promocyjnej na rynku detalicznym. Dane organizacyjne przedsiębiorstwa, w ocenie Prezesa UKE dotyczą nie tylko struktury przedsiębiorstwa, ale także planowanych działań rynkowych oraz strategii marketingowej A.. Informacje organizacyjne A. dotyczące planowanego terminu wdrożenia Testowanych Usług i pozostałe informacje o tej usłudze mogą prowadzić do uzyskania nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej przez OA. Ponadto wskazał, iż ww. informacje dotyczą strategii marketingowej, planów organizacyjnych kampanii marketingowych ofert detalicznych czy procesów A., które są zaangażowane w dostarczanie usług użytkownikom końcowym. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, znając szczegóły korespondencji przesyłanej pomiędzy Prezesem UKE a A. w odniesieniu do treści Wniosków o przeprowadzenie Testów MS/PS (o której mowa w pkt 1 oraz pkt 39 Wniosku I), w tym znając ww. dane organizacyjne przedsiębiorstwa A., mógłby w łatwy sposób podjąć działania marketingowe zmierzające do skonstruowania oferty detalicznej, która będzie bardziej atrakcyjna dla klienta detalicznego niż oferta A., zwłaszcza, gdy dany przedsiębiorca telekomunikacyjny nie podlega takiemu reżimowi regulacyjnemu, szczególnie w zakresie kontroli cen, jak A.. Należy bowiem zauważyć, iż jeżeli przedsiębiorca telekomunikacyjny nie podlega regulacjom ex ante Prezesa UKE, nałożonym na przedsiębiorcę o znaczącej pozycji rynkowej (tu: A.), może w dużo bardziej elastyczny i dynamiczny sposób kształtować swoją ofertę detaliczną niż A., która podlega szeregowi obowiązków regulacyjnych, również w zakresie stosowania zasady niedyskryminacji, która jest egzekwowana poprzez poddawanie Testom PS ofert A.. Dlatego też A., w wyniku ujawnienia informacji organizacyjnych w zakresie planów wdrożenia nowych usług detalicznych i ich szczegółów, utraciłaby korzyści z planowanego, możliwego wdrożenia nowej usługi detalicznej, ponieważ utraciłaby możliwość wdrożenia w krótkim okresie bardziej konkurencyjnej oferty od oferty wdrożonej przez OA (zrzeszonych w KIGEiT) na bazie uzyskanych przez O A ww. informacji organizacyjnych. Z powyższego wynika, że informacje organizacyjne A. w zakresie informacji, które dotyczą strategii marketingowej, planów organizacyjnych kampanii marketingowych ofert detalicznych czy procesów A., które są zaangażowane w dostarczanie usług użytkownikom końcowym, mogą prowadzić do uzyskania nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej przez OA. Informacje te bez wątpienia posiadają znaczącą wartość gospodarczą, bowiem, znajomość konkretnych rozwiązań stosowanych przez A. umożliwiłaby OA (zrzeszonym w KIGEiT) zduplikowanie tych rozwiązań, oraz zoptymalizowanie swoich wydatków bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Informacje takie bez wątpienia posiadają zatem znaczącą wartość gospodarczą, zarówno dla OA (zrzeszonych w KIGEiT), jak i dla OPL. W związku z powyższym Prezes UKE uznał, że dane, o których udostępnienie KIGEiT wniosła w zakresie pkt 1, pkt 28 oraz pkt 39 Wniosku I (odpowiednio pkt 1, pkt 6 oraz pkt 9 sentencji zaskarżonej decyzji) w zakresie planowanego terminu wdrożenia Testowanych Usług, jako dane organizacyjne A. posiadające znaczącą wartość gospodarczą, nie mogą zostać udostępnione KIGEiT. W dalszej kolejności Prezes UKE wskazał, że oprócz danych finansowych, i organizacyjnych, informacje, których udostępnienia odmówił Prezes UKE w sentencji Zaskarżonej decyzji zawierają również dane technologiczne i techniczne. Na dane technologiczne składają się szczegółowe informacje dotyczące elementów sieci OPL, (pkt 1 oraz pkt 39 Wniosku I; pkt 1 oraz pkt 9 sentencji Zaskarżonej decyzji). W ocenie orfanu informacje dotyczące działania i struktury sieci A. (zawarte w korespondencji pomiędzy Prezesem UKE a A.) prezentują określone elementy sieci mające wpływ na kształtowanie poszczególnych usług telekomunikacyjnych A., a więc bez wątpienia stanowią dane technologiczne posiadające wartość gospodarczą, z uwagi na fakt, iż w sposób szczegółowy opisują poufne informacje dotyczące przyjętych rozwiązań technologicznych sieci telekomunikacyjnej A.. Co więcej, szczegółowe dane w zakresie uzasadnień kosztowych świadczonych przez A. usług opisują techniczny sposób realizacji usług A., a co za tym idzie, poznanie ich przez podmioty zewnętrzne skutkowałoby utratą potencjalnej przewagi konkurencyjnej A. związanej z jej "know-how" dotyczącym technologicznej realizacji usług. Organ zauważył, iż poznanie mocnych lub słabych stron sieci A. przez OA (zrzeszonych w KIGEiT), może umożliwić tym OA uzyskanie nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej poprzez wykorzystanie ww. informacji do ustalenia strategii rozwoju swojej sieci. Oznaczałoby to jednocześnie ujawnienie informacji o sposobie prowadzonej przez A. działalności, a co najważniejsze, ujawnienie informacji o ewentualnych nieefektywnościach technologicznych związanych z siecią OPL. Organ zauważył, że uzyskanie przez OA przewagi informacyjnej, dotyczącej procesów technicznych i technologicznych A., byłoby równoznaczne z uzyskaniem nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej, którą OA (zrzeszeni w KIGEiT) mogliby wykorzystać do przejęcia w ten sposób części klientów A.. Wyżej opisana przewaga informacyjna stworzyłaby bowiem OA (zrzeszonym w KIGEiT) możliwość przygotowania nowej, lepszej jakościowo oferty dzięki danym technologicznym, pozyskanym od A., w sposób sprzeczny z zasadami uczciwej konkurencji. W konsekwencji taka sytuacja oznaczałaby z punktu widzenia A., na skutek utraty części abonentów, stratę części udziałów na rynku dostępu szerokopasmowego (na rzecz OA) i związanych z tym zysków. Taki ruch możliwy byłby po stronie O A (zrzeszonych w KIGEiT), lecz nie jest możliwy po stronie A., która nie miałaby dostępu do analogicznych informacji ze strony tych OA, co skutkowałoby ewidentną niekorzystną dla A. asymetrią informacyjną. W związku z powyższym, należy uznać, że informacje, których udostępnienia zażądała KIGEiT w pkt 1 oraz pkt 39 Wniosku (pkt 1 oraz pkt 9 sentencji zaskarżonej decyzji) zawierają dane technologiczne i techniczne A., które posiadają wartość gospodarczą zarówno z punktu widzenia A., jak i z punktu widzenia KIGEiT, a co za tym idzie spełniają pierwszą przesłankę wskazaną w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Mając powyższe na uwadze, Prezes UKE stwierdził, że nieudostępnione informacje, obejmujące plany biznesowe A., informacje o szczegółowych warunkach cenowych oraz planowanej dacie wdrożenia nowych promocji detalicznych, informacje techniczne jak również informacje dotyczące proponowanych przez A. poziomów opłat hurtowych oraz poziomów kosztów związanych z dostarczeniem w ramach danej promocji dodatkowych urządzeń, zawarte w przekazanym przez A. uzasadnieniu kosztowym, przedstawiają wartość handlową dla konkurentów A. (OA zrzeszonych w KIGEiT), a co za tym idzie, informacje takie bez wątpienia posiadają znaczną wartość gospodarczą. Tym samym, zdaniem Prezesa UKE, wskazane powyżej nieudostępnione informacje spełniają pierwszą przesłankę, o której mowa w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Dokonując analizy co do spełnienia drugiej z przesłanek wskazanych w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., będących podstawą badania przez Prezesa UKE pod kątem stwierdzenia, czy dane przekazane przez OPL stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa A., należy wskazać, iż nieudostępnione informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej. Należy podkreślić, że informacje nieujawnione do wiadomości publicznej tracą ochronę prawną, gdy każdy przedsiębiorca (konkurent) dowiedzieć się o niej może drogą zwykłą i dozwoloną, a więc np. gdy pewna wiadomość jest przedstawiana w pismach fachowych lub gdy z towaru wystawionego na widok publiczny każdy fachowiec poznać może, jaką metodę produkcji zastosowano. "Tajemnica" nie traci zaś swego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone koło osób, zobowiązanych do dyskrecji w tej sprawie, jak pracownicy przedsiębiorstwa lub inne osoby, które przedsiębiorca wtajemnicza. Ponieważ informacje stanowiące przedmiot niniejszego postępowania zostały przekazane Prezesowi UKE - organowi administracji państwowej, w związku z realizacją jego ustawowych kompetencji, o których mowa w art. 192 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 Pt, a z charakteru tych danych wynika, iż nie mogą one dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony, to wskazuje to na to, że nie zostały zatem ujawnione do wiadomości publicznej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2000 r, sygn. akt I CKN 304/00; OSNC 2001/4/59). Informacje objęte przedmiotem niniejszego postępowania spełniają zatem drugą przesłankę z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. W odniesieniu do trzeciej przesłanki wskazać należy, że podjęcie przez OPL działań niezbędnych w celu zachowania poufności ww. informacji potwierdza fakt, iż pisma informujące Prezesa UKE o planowanych do wdrożenia nowych usługach detalicznych A., Testowanych Usługach, zostały opatrzone klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa A.". Prezes UKE stwierdził zatem, że A. podjęła więc działania zabezpieczające wgląd do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa OPL, zatem uznać należy, że trzecia przesłanka wskazana w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., tj. przesłanka podjęcia przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania ich poufności została spełniona w stosunku do nieudostępnionych informacji. W kontekście powyższego, Prezes UKE stwierdził, że nieudostępnione informacje, spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa A.. Prezes UKE ponadto wskazał, że informacje te posiadają wartość gospodarczą, nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej i w stosunku do nich podjęto działania w celu zachowania ich poufności, tym samym udostępnienie tych informacji KIGEiT stanowiłoby ujawnienie tajemnicy przedsiębiorstwa A.. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UKE stwierdził, że ww. nieudostępnione informacje podlegają, stosownie do art. 5 ust. 2 zdanie 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa A., a zatem Prezes UKE po ponownej analizie niniejszej sprawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Prezes UKE uznał też za stosowne odnieść się do zarzutu KIGEiT w którym KIGEiT podkreśliła, iż nie wie w jaki sposób korespondencja wskazana w pkt 39 Wniosku I została oznaczona i czy spełniła warunki mające na celu podjęcie działań niezbędnych w celu zachowania poufności tj. spełniła przesłanki wskazane w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. KIGEiT wskazała również, iż nie wie czy pracownicy Prezesa UKE podjęli działania zmierzające do ochrony domniemanej tajemnicy przedsiębiorstwa oraz stwierdziła, iż brak jest w tym zakresie jakiekolwiek wzmianki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W opinii KIGEiT, brak jakiejkolwiek informacji powoduje, iż w przypadku braku udostępnienia informacji oraz podjęciu jakichkolwiek działań przez A. lub Prezesa UKE każda korespondencja może być uznana jednostronnie przez Prezesa UKE za zawierającą tajemnicę przedsiębiorstwa mimo niespełnienia co najmniej jednej przesłanki wynikającej z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Mając na uwadze powyższe Prezes UKE za całkowicie bezzasadny uznał zarzut KIGEiT odnoszący się do odmowy udostępnienia informacji publicznej żądanej w pkt 39 Wniosku I, wskazujący, iż "brak jakiekolwiek informacji powoduje, iż w przypadku braku udostępnienia informacji oraz podjęciu jakichkolwiek działań przez A. lub Prezesa UKE każda korespondencja może być uznana jednostronnie przez Prezesa UKE za zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa mimo niespełnienia co najmniej jednej przesłanki wynikającej z art. 11 ust. 4 u.z.n.k". Prezes UKE w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 17) wprost wskazał, iż OPL podjęła działania niezbędne w celu zachowania poufności ww. informacji, poprzez opatrzenie stosownych pism OPL klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa OPL". Ponadto Prezes UKE wskazał, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał analizy ww. informacji żądanych przez KIGEiT w pkt 39 Wniosku I i stwierdził, iż spełniają one wszystkie przesłanki wskazane w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Stad niezrozumiałe dla Prezesa UKE są twierdzenia KIGEIT, iż nie wie ona w jaki sposób korespondencja żądana w pkt 39 Wniosku I została oznaczona i czy A. spełniła wszystkie warunki mające na celu podjęcie działań niezbędnych do zachowania poufności ww. informacji. Brak jest wiec jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, iż Prezes UKE w sposób dowolny i jednostronny uznał informacje żądane przez KIGEIT w pkt 39 Wniosku I za informacje zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa A.. Niezrozumiałe w ocenie organu jest także twierdzenie KIGEIT, iż nie posiada ona żadnej informacji czy "pracownicy Prezesa UKE podjęli działania zmierzające do ochrony domniemanej tajemnicy przedsiębiorstwa" A.. W tym zakresie Prezes UKE wskazał, iż art. 11 ust. 4 u.z.n.k. jako jedną z przesłanek uznania danej informacji za informację stanowiącą tajemnicę przedsiębiorstwa wskazuje podjęcie przez zainteresowanego przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania poufności informacji. Zatem to przedsiębiorca telekomunikacyjny a nie organ administracji publicznej (tu: Prezes UKE) zobowiązany jest podjąć niezbędne działania, o których mowa w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Prezes UKE po przeprowadzeniu wnikliwej i merytorycznej analizy ww. informacji stwierdził jedynie czy rzeczywiście spełniają one wszystkie przesłanki wskazane w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Tym samym twierdzenie KIGEiT zawarte we Wniosku II (pki 5), iż KIGEiT nic posiada informacji o działaniach podjętych przez pracowników Prezesa UKE zmierzających do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa A. organ uznał za chybione. Prezes UKE ponownie wskazał, iż każda informacja przekazywana Prezesowi UKE oznaczona klauzulą tajemnica przedsiębiorstwa jest oceniana pod kątem spełnienia przesłanek z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., co powoduje, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, iż zastrzeżenie takiej informacji dokonywane jest uznaniowo przez Prezesa UKE. W pkt 6 Wniosku II KIGEiT wskazała, iż Prezes UKE odmawiając KIGEiT informacji żądanej w pkt 3 Wniosku I pominął fakt, iż na A. ciążą określone obowiązki wobec Prezesa UKE oraz innych uczestników rynku telekomunikacyjnego m.in. zrzeszonych w KIGEiT, jak również twierdzenia Izby, iż w żaden sposób podanie ceny hurtowej, która jest związana z obowiązkami regulacyjnymi nałożonymi na A. przez Prezesa UKE nie może stanowić tajemnicy przedsiębiorstwa. Zdaniem KIGEiT, prowadziłoby to do sytuacji, w której ceny hurtowe wskazane w decyzjach dotyczące oferty ramowej nie mogłyby zostać udostępnione innym podmiotom. KIGEiT wskazała również, iż w zakresie pkt 3 Wniosku I nie wnosiła o podanie kalkulacji czy też składników a wnosiła o wypełnienie obowiązków regulacyjnych, by móc ocenić czy obowiązki te zostały spełnione. Mając na uwadze powyższe Prezes UKE wskazał, iż jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również z uzasadnienia niniejszej decyzji A. zastrzegła informacje o proponowanych cenach hurtowych za hurtowe odpowiedniki Usługi BSA poszczególnych Testowanych Usług z uwagi na fakt, iż informacje te spełnią wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Prezes UKE przychylił się do ww. stanowiska A. uznając, iż udostępnienie ww. informacji publicznej mogłoby oznaczać dla A. osłabienie możliwości konkurowania na rynku detalicznym, na którym OA (zrzeszeni w KIGEiT) mogliby, posiadając informacje, o których mowa we Wniosku I przedstawić ofertę bardziej konkurencyjną w stosunku do oferty planowanej na przyszłość przez OPL. Odnosząc się natomiast do twierdzenia KIGEiT, iż żądane w pkt 3 Wniosku I informacje stanowią sposób kontroli A. w zakresie wypełniania obowiązków regulacyjnych, Prezes UKE wskazał, iż istnienie obowiązków regulacyjnych nałożonych na A. w zakresie samej Usługi BSA pozostaje w tym zakresie bez znaczenia w odniesieniu do zakresu informacji publicznej żądanej przez KIGEiT we Wniosku. Zdaniem Prezesa UKE, zastrzeżona informacja dotyczy cen za hurtowe odpowiedniki Usługi BSA, a nie cen za świadczenie samej regulowanej Usługi BSA. Prezes UKE wskazał w tym zakresie, iż ceny regulowanej Usługi BSA są powszechnie dostępne w Ofercie SOR. Tym samym twierdzenie KIGEiT, iż zastrzeżenie przedmiotowej informacji prowadziłoby do sytuacji, w której ceny hurtowe wskazane w decyzjach dotyczących ofert ramowych nie mogłyby zostać udostępnione innym podmiotom, uznać należało w ocenie organu za całkowicie chybione. Za bezzasadne i niezrozumiałe należało również według organu uznać twierdzenia wskazane przez KIGEiT w pkt 6 Wniosku II, iż informacja publiczna żądana w pkt 3 Wniosku I miałaby służyć do oceny czy A. wypełnia obowiązki regulacyjne w zakresie oferowanych usług na bazie cen hurtowych podanych w ofercie ramowej Pamiętać bowiem należy, iż jedynym podmiotem uprawnionym do oceny czy A. wypełnia ww. obowiązki regulacyjne jest Prezes UKE. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w żadnym wypadku nie może służyć organizacjom gospodarczym (tu: KIGEiT) do działania w zakresie uprawnień przewidzianych w Pt dla Prezesa UKE. Odnosząc się z kolei do twierdzenia KIGEiT zawartego w pkt 7 Wniosku II, zgodnie z którym informacja zawarta w pkt 5 Wniosku I nie posiada wartości gospodarczej dla konkretnego przedsiębiorcy, Prezes UKE wskazał, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem KIGEiT, że informacje, których udostępnienia Prezes UKE odmówił KIGEiT w zaskarżonej decyzji nie mają wartości dla innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych z punktu widzenia prowadzenia przez nich sprzedaży detalicznej. Prezes UKE podkreśla, że jak już to zostało wyżej w niniejszej decyzji (a wcześniej w zaskarżonej decyzji) wykazane, dane dotyczące poziomu kosztów związanych ze świadczeniem przez A. usług hurtowych, zawarte w przekazanym przez A. uzasadnieniu kosztowym oraz informacje przekazane przez A. na potrzeby zasilenia modelu analitycznego Testów PS, jako dane dotyczące sieci A. posiadają bez wątpienia wartość gospodarczą i spełniają przy tym łącznie wszystkie przesłanki zawarte w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Prezes UKE wskazał również, że wbrew twierdzeniom KIGEiT o braku wartości powyższych informacji dla innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych należy podkreślić, że sieć, w oparciu o którą A. świadczy usługi hurtowe nie jest autonomiczną siecią, odseparowaną od infrastruktury wykorzystywanej przez A. do świadczenia innych usług telekomunikacyjnych. Wskazane powyżej informacje, dotyczące poziomu kosztów związanych ze świadczeniem przez A. usług hurtowych, związane są z rozwiązaniami zastosowanymi w infrastrukturze wykorzystywanej do świadczenia różnego rodzaju usług, w tym usług o charakterze nieregulowanym. Informacje te w przypadku ich udostępnienia mogą mieć bezpośrednie przełożenie na funkcjonowanie innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, będących konkurentami A. którzy posiadając ww. informacje mogliby implementować rozwiązania wypracowane przez lata i obecnie stosowane przez A.. Według organu niezasadne jest zatem twierdzenie KIGEiT, iż informacje, których udostępnienia Prezes UKE odmówił KIGEiT w pkt 5 Wniosku I nie mają wartości gospodarczej dla innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. W następnej kolejności Prezes UKE odniósł się do zarzutów KIGEiT wskazanych w pkt 8-9 Wniosku II. W pkt 8 Wniosku II KIGEiT zarzuciła Prezesowi UKE, iż nieudostępnienie informacji publicznej żądanej przez KIGEiT we Wniosku I oznacza, iż KIGEiT nie jest w stanie ocenić czy wskazana cena hurtowa jest odmienna od dotychczas stosowanych przez A. i podanych w decyzjach regulacyjnych oraz projektach tychże decyzji. KIGEiT zarzuciła również Prezesowi UKE, iż nie wyjaśnił, dlaczego udostępnienie informacji publicznej o zmianie ceny hurtowej (bez podawania wartości) spełnia przesłanki wynikające z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. W opinii KIGEiT, podanie informacji, iż cena różniła się w stosunku do konkretnej wartości usługi hurtowej, nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa dla OPL i budowania usługi detalicznej. Zdaniem KIGEiT, cena hurtowa ma znaczenie dla podmiotów korzystających z dostępu do infrastruktury A. i usług na niej opartych. Prezes UKE zobowiązany jest, w opinii KIGEiT na podstawie art. 189 ust. 2 Pt do wspierania konkurencji. Zdaniem KIGEiT, Prezes UKE nie przeprowadził w zaskarżonej decyzji stosownej analizy wskazującej, iż żądana informacja wskazana we Wniosku I (pkt 5) stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa oraz podlega ochronie w świetle obowiązków nałożonych na A. w zakresie usług hurtowych oraz w świetle przesłanek wskazanych w art. 189 Pt (pkt 9 Wniosku II). Mając na uwadze powyższe Prezes UKE wskazał, że zgodnie z decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] (zwanej dalej "Decyzją SMP"), na A. zostały nałożone obowiązki regulacyjne w zakresie rynku świadczenia hurtowych usług dostępu szerokopasmowego do sieci OPL. W szczególności Decyzją SMP na A. nałożony został obowiązek niedyskryminacji, o którym mowa w art. 36 Pt, zaś weryfikacja spełnienia przez A. tego obowiązku należy właśnie do zadań przeprowadzanych przez Prezesa UKE Testów PS oraz Testów MS. W tym kontekście wskazał, że ww. informacje żądane przez KIGEiT w pkt 5 Wniosku I nie stanowią informacji niezbędnych przedsiębiorcom telekomunikacyjnym w celu skorzystania z regulowanej oferty hurtowej A. dla stworzenia konkurencyjnej względem A. oferty detalicznej na niedyskryminacyjnych warunkach. Ponownie podkreślił, że obowiązek niedyskryminacji, o którym mowa w art. 36 Pt, nałożony na A. Decyzją SMP, odnosi się właśnie do Usługi BSA, nie zaś usług o charakterze detalicznym. Tym samym, odmowa udostępnienia ww. informacji nie stanowi naruszenia art. 36 Pt przez A. ani żadnych innych obowiązków regulacyjnych nałożonych na A.. Prezes UKE wskazał, iż niezależnie od kwestii obowiązków regulacyjnych nakładanych na A. w razie stwierdzenia, że dane przedłożone na potrzeby przeprowadzenia Testów PS stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa jest on zobligowany do ochrony otrzymanych danych poprzez odmowę ich udostępnienia. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2013 r. (sygn. akt VI S.VWa 2239/13, LEX nr 1543121), w którym sąd stwierdził, iż: "wartość gospodarczą posiadają również informacje, których rozpowszechnienie może zagrażać konkurencyjnej pozycji TP [OPL] w telekomunikacyjnym segmencie rynku. Za tajemnicę przedsiębiorstwa uznać należy również wszelkie inne informacje, które w wyniku konkurencji rynkowej mogą zachwiać jego pozycję na rynku świadczonych usług. Nie ma przy tym znaczenia, że TP [A.] jest operatorem o znaczącej pozycji na rynku usług telekomunikacyjnych, bowiem jest jednocześnie przedsiębiorstwem, którego jak (każdego innego przedsiębiorstwa) celem jest zyskowność wykonywanej działalności gospodarczej. Nie można w związku z tym wymagać od tego operatora ujawniania w toku postępowania administracyjnego wszystkich danych pozostałym operatorom tylko dlatego, że na TP [A.] regulator rynku telekomunikacyjnego nałożył dodatkowe szczególne obowiązki. W niniejszej sprawie to właśnie regulator rynku uznał, że pewne dane nie mogą zostać ujawnione operatorom alternatywnym, gdyż Prezes UKE jest obowiązany dbać także o prawa i prawidłowość funkcjonowania TP [A.], a nie wyłącznie o prawa i funkcjonowanie pozostałych operatorów. Ta dbałość o wszystkich operatorów rynku telekomunikacyjnego może przejawiać się m.in. w chronieniu pewnych informacji o operatorach na zasadzie wskazanej przez przepis art. 207 ust. 1 Pt". Tezy powyższego wyroku jednoznacznie wskazują, że kwestia nałożenia na A. określonych obowiązków regulacyjnych, w tym obowiązku kosztowego bądź obowiązku niedyskryminacji słusznie, według Prezesa UKE, nie może być utożsamiana z koniecznością udostępniania w drodze dostępu do informacji publicznej - informacji będącej tajemnicą przedsiębiorstwa A.. Tym samym twierdzenia KIGEiT zawarte w pkt 8 Wniosku II uznać należy za całkowicie chybione. Prezes UKE wskazuje również, iż dane dotyczące wartości cen hurtowych weryfikowane są przez Prezesa UKE, pod kątem sprawdzenia czy cena za usługę detaliczną A. została ustalona na poziomie, który; umożliwia przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu korzystającemu z usług regulowanych na stworzenie usługi detalicznej konkurencyjnej w stosunku do nowej usługi detalicznej A.. W ten sposób Prezes UKE działa na rzecz wspierania konkurencji na rynku telekomunikacyjnym, zgodnie z art. 198 ust. 2 Pt, a zatem twierdzenia KIGEiT w tym zakresie organ uznał należy również za całkowicie chybione. Odnosząc się do z kolei do twierdzenia KIGEiT zawartego w pkt 9 Wniosku II, w którym KIGEiT wskazała, iż Prezes UKE w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił, dlaczego informacja o zmianie ceny hurtowej spełnia przesłanki wynikające z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Prezes UKE wskazał, iż zaskarżoną decyzją odmówił KIGEiT m.in. dostępu do informacji z pkt 3 Wniosku I, dotyczącego udzielenia odpowiedzi na pytanie, jaka była proponowana przez A. cena hurtowa za hurtowe odpowiedniki usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu poszczególnych Testowanych Usług (z podziałem na poziomy dostępu i opcje prędkości), które OPL ma obowiązek świadczyć innym przedsiębiorcom telekomunikacyjnym na podstawie nałożonych na OPL przez Prezesa UKE obowiązków regulacyjnych. Prezes UKE szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji omówił powody takiego rozstrzygnięcia. Powyższe implikowało również, iż Prezes UKE zobligowany był do odmowy udostępnienia informacji z pkt 5 Wniosku I w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy proponowana przez A. cena hurtowa za hurtowe odpowiedniki Testowanych Usług dotychczas nieuregulowanych w zatwierdzonych przez Prezesa UKE ofertach ramowych różniła się od cen określonych przez Prezesa UKE w konsultowanych projektach decyzji, jeżeli takie były. W przeciwnym wypadku Prezes UKE ujawniłby pośrednio informację z pkt 3 Wniosku I, która jest objęta w całości tajemnicą przedsiębiorstwa A.. Prezes UKE wskazał też, iż na podstawie informacji o zmianie ceny hurtowej operatorzy alternatywni mogliby pozyskać informację o przybliżonym poziomie cen stosowanych przez A., co osłabiłoby znacząco pozycję konkurencyjną A. na rynku detalicznym, na którym operatorzy alternatywni mogliby przedstawić ofertę bardziej konkurencyjną w stosunku do oferty planowanej na przyszłość przez A.. Prezes UKE nie zgodził się również z twierdzeniem KIGEIT, iż Prezes UKE w uzasadnieniu Zaskarżonej decyzji nie przeprowadził stosownej analizy wskazującej, iż przedmiotowa informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. W tym zakresie Prezes UKE wskazał, iż analiza taka znajduje się na str. 11 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji KIGEiT zwartej w pkt 10 i 11 Wniosku II, zgodnie z którą, w opinii KIGEiT Prezes UKE błędnie dokonał analizy przesłanek wskazanych w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i przedstawił jedynie ogólne uzasadnienie, iż informacje, których żąda KIGEiT stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa A. oraz spełniają wszystkie przesłanki wskazane w ww. przepisie art. 11 ust. 4 u.z.n.k., Prezes UKE wskazał, iż w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji dokonał szczegółowej analizy przesłanek z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. w odniesieniu do informacji publicznej podlegającej odmowie w pkt 1-9 sentencji zaskarżonej decyzji. Prezes UKE nie zgodził się tym samym z twierdzeniem KIGEiT, iż Prezes UKE przedstawił jedynie ogólne zestawienie, iż informacje wnioskowane przez KIGEiT stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa OPL. Dodatkowo Prezes UKE wskazał, iż art. 11 ust. 4 u.z.n.k. wymienia szczegółowo wszystkie przesłanki warunkujące możliwość uznania danej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa oraz nie przewiduje konkretyzacji stopnia ochrony informacji uznanych za tajemnicę przedsiębiorstwa. Niezrozumiałe jest tym samym dla Prezesa UKE twierdzenie KIGEiT, iż "ocena pytań i wydanie przedmiotowej [Zaskarżonej decyzji] w takiej treści powoduje, że każda informacja, której żąda Izba zasługuje na także samą ochronę opartej na tych samych przesłankach. Zasadnym jest dokonanie przez Prezesa UKE pogłębionej analizy co do każdego pytania ze względu na fakt, iż uprawnienie do dostępu do informacji publicznej wynika wprost z art. 61 Konstytucji RP". Prezes UKE ponownie podkreślił, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również w uzasadnieniu niniejszej decyzji szczegółowo wyjaśnił, odnosząc się do każdego punktu Wniosku I, w zakresie którego następuje odmowa udostępnienia informacji publicznej, jaki charakter mają ww. informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa (dane finansowe, organizacyjne czy techniczne/technologiczne), jak również wykazał szczegółowo jakie straty mogłaby ponieść A. w wyniku ujawnienia ww. informacji. Prezes UKE wskazał również, iż prawo do informacji publicznej, o którym mowa w art. 61 Konstytucji RP podlega ograniczeniu m.in. z uwagi na określoną w art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. tajemnicę przedsiębiorstwa. Mając na uwadze powyższe Prezes UKE uznał zarzuty KIGEiT wskazane we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy za bezzasadne. Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiodła Krajowa Izba Gospodarcza Elektroniki i Telekomunikacji wnosząc o jej uchylenie. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1) naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej "udip") w zw. z art. 5 ust. 2 udip oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm., dalej "uznk") polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że wnioski o przeprowadzenie Testów MS i Testów PS kierowane przez spółkę pod firmą a. do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKF") oraz ewentualne późniejsze modyfikacje wskazanych wyżej wniosków, o których udostępnienie wnioskował KIGEiT w trybie dostępu do informacji publicznej, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa A.; 2) naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 5 ust. 2 udip oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że odpowiedź na pytanie: czy proponowana przez A. cena hurtowa za hurtowe odpowiedniki poszczególnych Testowanych Usług (z podziałem na poziomy dostępu i prędkości), które A. ma obowiązek świadczyć innym przedsiębiorcom telekomunikacyjnym na podstawie nałożonych na A. przez Prezesa UKE obowiązków regulacyjnych, o której udzielenie wnioskował KIGEiT w trybie dostępu do informacji publicznej, stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa A.; 3) naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 5 ust. 2 udip oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że odpowiedź na pytanie: czy proponowana przez A. cena hurtowa za hurtowe odpowiedniki poszczególnych Testowanych Usług dotychczas nieuregulowanych w zatwierdzonych przez Prezesa UKE ofertach ramowych, różniła się od cen określonych przez Prezesa UKE w konsultowanych projektach decyzji, jeżeli takie były (z podziałem na poziomy dostępu i opcje prędkości, a także ze wskazaniem konsultowanych projektów decyzji), o której udzielenie wnioskował KIGEiT w trybie dostępu do informacji publicznej, stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa A.; 4) naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 5 ust. 2 udip oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że odpowiedź na pytanie: jaka była proponowana przez A. cena detaliczna za Testowane Usługi, wraz z wyodrębnieniem ceny detalicznej za usługę dostępu do Internetu, o której udzielenie wnioskował KIGEiT w trybie dostępu do informacji publicznej, stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa A.; 5) naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 5 ust. 2 udip oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że odpowiedź na pytanie: jakie koszty Prezes UKE bierze pod uwagę podczas przeprowadzenia Testu MS oraz Testu PS Testowanych Usług oraz podanie konkretnych liczb dla: Pd - (Ch + Cp + Cd + M) ≥ 0 gdzie: a) Pd - suma opłat za Nową usługę detaliczną OPL, b) Ch - suma kosztów, jakie ponosi OA w związku z korzystaniem z Usługi Regulowanej świadczonej przez OPL, w przeliczeniu na okres rozliczeniowy, c) Cp - suma kosztów związanych z dostarczeniem własnej infrastruktury PT w tym koszty jakie ponosi OA w celu skorzystania z Usługi Regulowanej świadczonej przez OPL, w przeliczeniu na okres rozliczeniowy, d) Cd - suma kosztów, jakie ponosi OA w celu świadczenia usługi telekomunikacyjnej Abonentom (koszty detaliczne), w przeliczeniu na okres rozliczeniowy, e) M - rozsądna marża, w przeliczeniu na okres rozliczeniowy, o której udzielenie wnioskował KIGEiT w trybie dostępu do informacji publicznej, stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa OPL; 6) naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 5 ust. 2 udip oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że odpowiedź na pytanie: jakie koszty Prezes UKE bierze pod uwagę podczas przeprowadzenia Testu MS oraz Testu PS Testowanych Usług oraz podanie konkretnych liczb dla: Pd - (Ch + Cp + Cd + RM) ≥ Cuw - Cur gdzie: f) Pd - suma opłat za usługę detaliczną OPL, g) Ch - suma kosztów, jakie-ponosi OA w związku z korzystaniem z Usług hurtowych świadczonych przez OPL, w przeliczeniu na okres rozliczeniowy, h) Cp - suma kosztów związanych z dostarczeniem własnej infrastruktury przez OA w tym koszty, jakie ponosi OA w celu skorzystania z Usług hurtowych świadczonych przez A., w przeliczeniu na okres rozliczeniowy, i) Cd - suma kosztów, jakie ponosi OA w celu świadczenia usługi użytkownikom końcowym (koszty detaliczne), w przeliczeniu na okres rozliczeniowy, j) RM - rozsądna marża, w przeliczeniu na okres rozliczeniowy, k) Cuw - oznacza koszty świadczenia Usługi wiązanej jako całości, w przeliczeniu na okres rozliczeniowy, I) Cur - oznacza koszty świadczenia Usługi wiązanej jako całości, w przeliczeniu na okres rozliczeniowy, o której udzielenie wnioskował KIGEiT w trybie dostępu do informacji publicznej, stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa OPL. 7) naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 5 ust. 2 udip oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że odpowiedź na pytanie: jaki jest planowany termin uruchomienia usług detalicznych A. - Testowanych Usług, o której udzielenie wnioskował KIGEiT w trybie dostępu do informacji publicznej, stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa A.; 8) naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 5 ust. 2 udip oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że koszty, jakie A. przedstawiła za dodatkowe usługi oraz prezentów przydzielanych Abonentom w ramach Testowanych Usług, o których udostępnienie wnioskował KIGEiT w trybie dostępu do informacji publicznej stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa A.; 9) naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 5 ust. 2 udip oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że odpowiedź na pytanie, jaki koszt hurtowy a jaki jest koszt detaliczny dodatkowych usług oferowanych Abonentom w ramach Testowanych Usług, o którego udostępnienie wnioskował KIGEiT w trybie dostępu do informacji publicznej stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa A.; 10) naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 5 ust. 2 udip oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że pełna korespondencja, w tym korespondencji elektronicznej, pomiędzy Prezesem UKE (lub pracownikami Urzędu Komunikacji Elektronicznej) a A. prowadzona w zakresie przeprowadzanego Testu MS oraz Testu PS dotyczącego Testowanych Usług, o której przekazanie wnioskował KIGEiT w trybie dostępu do informacji publicznej stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa A.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało ją za poprawną. W pierwszej kolejności podkreślenia wymagało to, iż Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych. Wskazuje też w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W niniejszej sprawie było okolicznością niesporną, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prezes UKE był bowiem podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor informacji publicznej, jak również wnioskowane przez stronę informacje mieściły się w pojęciu informacji publicznej. Dotyczyły one bowiem problematyki szeroko pojętej działalności pytanego podmiotu. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ zasadnie przyjął, że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Istotą sporu w niniejszej sprawie była więc kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej z uwagi na objęcie jej tajemnicą przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Wskazać należało, że w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie natomiast do ust. 2 wymienionego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Definicja legalna tajemnicy przedsiębiorstwa zawarta została w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Przepis ten stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, o której stanowi art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacje utajnione muszą więc posiadać określoną wartość dla przedsiębiorcy (w przeciwnym razie logicznym jest, że nie utajniałby ich). Nie musi to jednak być wyłącznie wartość gospodarcza, lecz może to być szerzej rozumiana wartość, określona w każdej wymiernej postaci. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mają być działania. Istotne jest w każdym razie to, aby działania te były podejmowane z uwagi na charakter danych informacji, a nie dopiero w wyniku otrzymania przez przedsiębiorcę wniosku o ich ujawnienie. Informacja poufna nie nabywa bowiem cech poufności z uwagi na żądanie jej udostępnienia. Cecha ta winna istnieć już w samej informacji od momentu jej pozyskania przez przedsiębiorcę. Bliższa analiza wskazanych powyżej elementów uprawnia do twierdzenia, że w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Nie może być bowiem poufną informacja, co do której nie podjęto żadnych środków w celu zabezpieczenia jej poufności. Informacja "ujawniona do wiadomości publicznej" nie może być poufna, nawet gdyby podjęto środki dla zabezpieczenia jej poufności na podstawie mylnego przekonania, że jest chroniona przez ustawę jako tajemnica przedsiębiorstwa. Jeżeli informacja jest powszechnie dostępna i w żaden sposób niezabezpieczona, to takiej kontroli nie ma, ergo - informacja nie ma charakteru tajemnicy przedsiębiorstwa. Daje się zatem zauważyć, iż informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując cytowany art. 11, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. A. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01, (publ. LEX nr 583717). Natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy, jak to już wyżej podkreślano, w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Z informacją poufną mamy zatem do czynienia wtedy, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów. Wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. Dla zrealizowania przesłanki "niezbędne działania" należy podjąć fizyczne środki ochrony (nawet najskromniejsze zabezpieczenie techniczne) (...). W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesądzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie (tamże). Niezależnie od powyższych dywagacji dotyczących konieczności istnienia wartości gospodarczej, w realiach faktycznych niniejszej sprawy skupić się należało przede wszystkim na materii informacji posiadających wartość gospodarczą. Organ w skarżonej decyzji starał się bowiem wykazywać istnienie tej okoliczności. W ocenie tutejszego Sądu, wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji, czy oszczędności. Wartość gospodarczą mają więc wszelkie informacje, jakie dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Istotne przy tym jest, to, że ww. informacje winny być na tyle szczegółowe, aby istniał bezpośredni związek pomiędzy nimi, a prowadzoną działalnością gospodarczą. Innymi słowy, ważne jest, aby określone dane w sposób obiektywny obrazowały szczegóły prowadzonej działalności gospodarczej i przekładały się na istnienie interesu przedsiębiorcy w ich utajnieniu. Nadto podkreślenia wymagało to, że ustawodawca tworząc omawiany przepis, odnosił się do pojęcia wartości gospodarczej istniejącej dla danego przedsiębiorcy. Wartość ta musi więc oczywiście mieść charakter obiektywny. Nie musi ona mieć zaś znaczenia dla wszystkich uczestników obrotu gospodarczego, czy tez choćby znacznej jej ilości. Wystarczającą przesłanką dla uznania pewnych danych za objętych tajemnicą przedsiębiorstwa jest to, że mają one wartość gospodarczą dla przedsiębiorcy, który podjął kroki w celu utajnienia tych danych. Ważne przy tym jest to, aby strona powołująca się na wartość gospodarczą określonych danych udowodniła istnienie tej okoliczności i sporządzając motywy decyzji przedstawiła w nich swoją argumentację w sposób wyczerpujący. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, iż skarżona decyzja spełniała wymogi o jakich wspomniano wyżej. Przede wszystkim organ wyjaśnił w niej to, jakie informacje zawarte we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie, traktuje jako posiadające walor danych o wartości gospodarczej. W ocenie tutejszego Sądu, żądane informacje w sposób oczywisty łączyły się z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą. Dotyczyły bowiem jej istoty jak koszty usług proponowanych odbiorcom. Skoro więc związane były bezpośrednio z przedmiotem działalności przedsiębiorcy, to już poprzez to tylko uznać należało, że posiadały dla niego wartość gospodarczą. O tym, że sporne informacje objęte wnioskiem inicjującym postępowanie były wprost związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez A., świadczy również to, że testy MS i PS miały mu w efekcie umożliwić dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, a więc działalności nastawionej na zysk. Przedsiębiorca posiadał więc wszelkie prawo do tego, aby zachować w poufności szczegółowe dane dotyczące kosztów prowadzonej i planowanej działalności gospodarczej. Dane te przekładają się bowiem w sposób oczywisty m.in. na ocenę kondycji finansowej przedsiębiorcy a także związane są z prognozami jego rozwoju. Nie wymaga natomiast dowodu, iż ww. dane mają wartość gospodarczą dla A.. Uwypuklenia wymaga też okoliczność, iż jak słusznie wywodził organ, informacje o których udostępnienie KIGEiT zwróciła się w pkt 1, pkt 3, pkt 5, pkt 7, pkt 21, pkt 22, pkt 28, pkt 34, pkt 37 i pkt 39 Wniosku I dotyczą danych finansowych. Odnosząc się do kwestii charakteru danych finansowych wskazać należy, że dane finansowe są to wszystkie dane liczbowe bezpośrednio związane i opisujące działalność przedsiębiorstwa, w szczególności dotyczące danych związanych z rachunkiem zysków i strat przedsiębiorstwa, tj. przychodów i kosztów przedsiębiorcy, danych związanych z bilansem przedsiębiorstwa, informacji dotyczących wartości aktywów i pasywów przedsiębiorstwa oraz danych związanych z rachunkiem przepływów pieniężnych czyli danych liczbowych określających finansowe przepływy z działalności operacyjnej, inwestycyjnej i finansowej. Do takich danych zaliczają się informacje dotyczące: sumy kosztów hurtowych, sieciowych i detalicznych, proponowanych przez A. we Wnioskach o przeprowadzenie Testów MS/PS, wysokości opłat za hurtowe odpowiedniki testowanych usług, kosztów świadczenia usługi wiązanej z usługami nieregulowanymi (np. TV, VoIP) jako całości, kosztów świadczenia produktu mającego kosztowy odpowiednik w usługach regulowanych, poziomu marży, kosztów hurtowych i pakietów sprzętowych oferowanych w ramach testowanych usług uwzględnionych przez Prezesa UKE przy przeprowadzaniu Testów MS/PS dla Testowanych Usług. W świetle powyższego jako trafne jawiły się konkluzje Prezesa UKE, iż informacje żądane we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie, mają dla A. wartość gospodarczą. Informacja o możliwych poziomach opłat hurtowych za usługi A. przed wdrożeniem danej oferty, może bowiem zostać wykorzystana przez OA (zrzeszonych w KIGEiT) do zdobycia przewagi konkurencyjnej. Na podstawie informacji dotyczącej proponowanej przez A. wysokości opłat hurtowych można przecież wyznaczyć poziom planowanych cen oferty detalicznej A.. Z punktu widzenia OA (zrzeszonych w KIGEiT) uzyskanie informacji o wysokości opłat za hurtowe odpowiedniki Testowanej Usługi pozwoli ww. OA (na podstawie udostępnionych informacji oraz posiadanych już publicznie dostępnych danych) na uzyskanie również informacji o planowanej cenie detalicznej oferty A., co z kolei może prowadzić do uzyskania znaczących korzyści dla OA, związanych z przewagą tzw. "pierwszego gracza" na rynku telekomunikacyjnym, wdrażającego zbliżoną do projektowanej oferty A. atrakcyjną detaliczną ofertę. Natomiast dla A. ujawnienie ww. informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa oznaczałoby osłabienie możliwości konkurowania na rynku detalicznym, na którym OA (zrzeszeni w KIGEiT) mogliby przedstawić ofertę bardziej konkurencyjną w stosunku do oferty planowanej na przyszłość przez A.. Znajomość planowanych cen detalicznych za Testowane Usługi, mogłoby posłużyć OA do przewidzenia możliwych działań A. na polu nowych ofert detalicznych i tym samym umożliwić OA stworzenie korzystniejszej oferty w celu pozyskania nowych abonentów. Kolejną okolicznością wymagającą wyjaśnienia w sprawie było to, czy przedsiębiorca składający wniosek o przeprowadzenie testów MS i PS, dochował wszelkich wymogów mogących świadczyć o tym, że zastrzegł jego poufność. W ocenie tutejszego Sądu, odpowiedź na powyższe pytanie jest pozytywna. Przede wszystkim samego złożenia wniosku o przeprowadzenie testów MS i PS nie należy tratować jako działania zawierającego w sobie zgodę na upowszechnienie wniosku. Należy mieć bowiem na względzie to, że wniosek ten skierowany został do organu administracji rządowej, w związku z jego kompetencjami, który to organ z założenia wniosków takich nie upowszechnia. Z tego więc już nawet punktu widzenia, dostęp do danych zawartych we wniosku był ograniczony do niewielkiego kręgu osób. Powyższe świadczy więc o tym, że przedsiębiorca składając wniosek, nie musiał nawet równocześnie zastrzegać jego poufności. W świetle powyższych okoliczności mógł bowiem czuć się spokojny co do tego, że informacje zawarte we wniosku, nie dostaną się do szerokiego, niczym nieograniczonego kręgu odbiorców. Mimo tego, co jest okolicznością niesporną w spawie, A. składając wniosek o przeprowadzenie testów MS i PS opatrzyła go klauzulą – "tajemnica przedsiębiorstwa" podkreślając to, jaką wagę dla przedsiębiorcy mają dane zawarte we wniosku. Nadto dane zawarte w ww. wniosku nie były przez A. udostępniane szerszemu kręgowi odbiorców. Powyższe świadczy więc niezbicie o tym, że działania podejmowane przez przedsiębiorcę wobec spornych dokumentów, są dowodem samym w sobie na wolę zachowania powyższych danych w tajemnicy. Stąd więc, zestawiając ze sobą powyższą konkluzję, z faktem, iż informacje objęte wnioskiem miały dla A. znaczenie gospodarcze, jako uprawniona pojawia się teza, że sporne dane - organ oraz A. - prawidłowo zakwalifikowały do kategorii tajemnicy przedsiębiorstwa. Zaistniała więc przesłanka, o jakiej mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, uprawniająca adresata wniosku do odmowy udostępnienia żądanej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając niniejszą skargę, dostrzegł także konieczność odniesienia się do innej kwestii, tj. materii nadużycia przez Krajową Izbę Gospodarczą Elektroniki i Telekomunikacji prawa podmiotowego, wywodzonego przez Izbę z treści ustawy o dostępie do informacji publicznej. Badana sprawa stanowi bowiem przykład nadinterpretacji przez wnioskodawcę ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wykładnia prezentowana przez Izbę pozostaje w sprzeczności z ideą dostępu do informacji publicznej, prowadząc wręcz do jej wypaczenia. Pamiętać bowiem należy o tym, że art. 61 Konstytucji RP ma na celu zagwarantowanie obywatelom możliwości sprawowania kontroli nad organami władzy. Ma więc w efekcie prowadzić do poprawy funkcjonowania organów władzy, przekładając się na poprawę działania całego Państwa. Z treści natomiast wniosku inicjującego niniejsze postępowanie, wyłania się inny cel przyświecający wnioskodawcy, a mianowicie zdobycie informacji przydatnych, w prowadzonej przez członków Izby działalności gospodarczej – informacji, które mogłyby zostać wykorzystane do swoistej walki gospodarczej z podmiotem konkurencyjnym na rynku usług telekomunikacyjnych. W świetle powyższego, żądana informacja zaczyna przybierać postać informacji gospodarczej a nie informacji publicznej. Izba inicjując niniejsze postępowanie, traktuje bowiem ustawę o dostępie do informacji publicznej, jako szczególnego rodzaju narzędzie, równoważne swym charakterem instytucji "wywiadowni" gospodarczej. Takiego rodzaju wypaczenia instytucji informacji publicznej, będącej jednym z filarów demokratycznego państwa prawnego, jakim jest Rzeczpospolita Polska, tutejszy Sąd nie może zaś zaakceptować. Uprawnienia obywatelskie wynikające z Konstytucji, nie powinny bowiem być wykładane w sposób sprzeczny z celami, jakim mają służyć. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).